بانو بوشهری/ برازجان 

ایی که شهر خیییلی شلوغاویده وو وسیله خو قبول دارین؟ پااااک هم خالی. همو تک سرنشین یعنی. دُخته زِنِلم خو پاک سی خشون شوفراویدنه، ها نه بوخشین راننده. راسیتش از بس اهل منزل سِراکو ایی وو او، وو ما دادن وو به معنی واقعی کلمه مانه خارکور کردن، که تونم مث باقی زنل سی خوت ماشین بُرون، که وو خوم گفتم ده وقته تصمیم کبری گرفتنه. همه پی گفتن ده ای پراید چنه که تو نمی رونی وو ما قوت قلب میدادن. مانم یه چی فهمیده بیدیم که وو هر چی زهلت میره برو هِلش، ری همی حساب  یه پسینی ماشینِ ورداشتیم و رفتیم تو شهر. دُخته ری کُه سِه بو، ایی نازنین پرایدِ زدیم تو تیر برق. همو ساعت هر چی تو ذهنِ نداشتم دنبالِ دس دروغ گشتم چی سیم نومه، اصلا چه بگفتم؟ تقصیر چو برق بی اومه تو سینم؟ پیرِ چو برقیه ندیدم؟ چو برقه بد جی نادنه؟ چو برق از ضروریات زندگی شهری نیست آیا؟

یعنی همو ساعت ای کمربند اِنتحاری قدِ خوم ببسوم برفتم لِی جمعیت ورم بعض بی تا زنگ بزدم سی همسری!

خلاصه که او روز وو او جریان گذشت، هر چند قارّه ولاتِ خاردم وو کُبو و صُغو و مِصو و غیره تو سر ما کوییدن.

ولی مَخلصِ کلام ایی که بنده حاضری از رو نرفتم وو باز به دفعات وسیله یه کشیدم صحرا (وسیله یا) وو رانندگی کردم.

زن چه گفتنه ایقه مُوِر بو، ماشین عام زهله داره؟

ولی خو یه چی هم سیتون بگم به قول بوام: ماشین باید آدمِ تو بو، نه تو آدمِ ماشین. یعنی که فِرافِر گاز ندی که ماشین هر هِلی خاس بیرت، باس سرعت مطمئن بُرونی.

ور ختون بو، هنی راننده راننده یم نواویدمه ولی ای شما سیم دعا کنین وو خدا هم کمک کنه وو تحریمل هم ورداشته واوو، وو بنزینم گیرون نواوو، یه بِلِ امیدی وم هسی. ها جون.