اِرنک باشی*

در تاریخ آمده است که وقتی هلاکو خان مغول، بغداد را تصرف کرد و وارد دارالخلافه شد دستور داد  المعتصم بالله خلیفه عباسی را بگیرند و بکشند. عده ای نزد هلاکوخان آمدند و گفتند که این خلیفه مسلیمن است و چنین و چنان است و اگر خونش ریخته شود دنیا کُن فیکون می شود، زمین به آسمان می آید، اسبها همه می میرند و لشکریان بیمار می شوند، آفتاب طلوع نخواهد کرد، باران دیگر نمی بارد، باد تندی می وزد و در جهان زلزله خواهد آمد، دیگر هیچ گیاهی در زمین نخواهد روئید ضمن اینکه پادشاه هم حتما امسال وفات می کند.

هلاکوخان که ترسیده بود، دستی به چانه اش کشید، کمی با سبیلهای  مغولی اش  بازی کرد و به فکر فرو رفت. عاقبت با خواجه نصیر طوسی مشورت کرد که چه کنیم؟ خواجه گفت: اگر نگران این هستید که خون خلیفه دامانتان را بگیرد بفرمائید تا فراشان ، خلیفه را در نمدی بپیچند و برای احتیاط کم کم با دست و پا مالشش بدهند اگر دیدید یا شنیدید که آثار رعد و برق و باد و طوفان و غرش در آسمان پیدا شد یا زمین به لرزه درآمد، بگوئید دست نگه دارند در غیر اینصورت خاطر مبارک آسوده باشد و به کار خود ادامه دهند. می گویند وقتی خلیفه را در چادر دیگر لای نمد پیچیده بودند و مالش می دادند هلاکو خان مرتب از چادر بیرون می آمد و از اطرافیان اوضاع جوی و شرایط آب و هوا را می پرسید که  آسمان و زمین چطور است؟ چند بار هم خواجه نصیر را بیرون فرستاد تا اوضاع حوادث جوی و آسمانی را مشاهده کند. بارِ آخر که خواجه نصیر  برگشت، خان پرسید: اوضاع در چه حال است؟ خواجه جواب داد: «خبری نیست فعلا که دارند می مالند.»

حالا ما هم قرار است در این صفحه «جاروف» سوژه و موضوع یا اگر پا داد مسئولی را بگیریم جاروف کنیم، بتکانیم و قدری مالشش دهیم اگر دیدیم هوا پس است و قرار است آسمان به زمین بیاید یا زمین به آسمان برود یا به تریج قبای کسی بربخورد و احتمال داشت بنده ی « اِرنک باشی « را دراز کنند و شب با صورت خونین و مالین و فرق شکافته به خانه برویم فوری سوژه را ول می کنیم و « اَنجزَهش» می کنیم ولی اگر دیدیم، نه، خبری نیست و خبری نشد مثل خلیفه ی مرحوم، هی مالشش می دهیم هی مالشش می دهیم تا حساب کار دست مسئولین بیاید. اینطور حساب ما معلوم می شود  و نقطه ابهامی باقی نمی ماند. در پایان مثل روضه خوانهای حرفه ای دستها  را  رو به آسمان  بلند می کنیم و ضمن دعا و ثنا، اظهار امیدواری می کنیم که این صفحه  طنز هم مورد تحمل مسئولین نازک نارنجی و زود رنج واقع گردد هم مورد پسند طبع مشکل پسند خوانندگان اتحاد جنوب و خصوصا صفحه نوپای «جاروف» قرار گیرد و اگر کم و کسری دارد که حتما دارد بر ما ببخشند چرا که بضاعتمان همین قدر است به قول شاعر:
 برگ سبزی است تحفه درویش /  چه کند بینوا ندارد بیش