اتحاد خبر-زهره عرب: اسماعیل مسیح گل، ورزشکار و فعال اجتماعی جوان دشتستانی این بار به عنوان سفیر اهدای عضو مسیر برازجان تا تهران را پیاده طی نمود تا بتواند گامی در جهت فرهنگ سازی این اقدام خداپسندانه بردارد. با او هم کلام شدیم تا از دشواری ها و شیرینی های سفرش بگوید. از توجه و محبت مردم و مسئولان گفت و از تاول های پایش، از بی پولی و گرمازدگی و در آخر از هزار و هفتصد دل مهربان که در این مسیر همراهش سده بودند. در ادامه گفتگوی اتحاد خبر با این مرد خستگی ناپذیر را می خوانید:

1200 کیلومتر از جنوب تا پایتخت ایران به همت جوان دشتستانی

به گزارش «اتحاد خبر»؛ مسیح گل درباره تصور خود از این سفر و نزدیکی آن به تصوراتش گفت: به هر حال در سفر مشکلاتی بود و به قول شاعر که می گوید گر همسفر عشق شدی مرد خطر باش... من در سفر حوادث مختلفی برایم پیش آمد، از بی پولی تا اینکه در واقع نامه هایی که داشتم از شهرداری از علوم پزشکی، ارشاد و در چندین شهر به واسطه اینکه مسئولین زودتر هماهنگی نکرده بودند من مجبور شدم به مسافرخانه بروم و هزینه های شخصی برای غذا و اسکان و غیره.... البته بعضی جاها نیز واقعا حمایت کردند، مشکلاتی هم پیش آمد. مثلا کارت پایان خدمتم را در این سفر گم کردم، انتظار داشتم مسئولان شهرستان حمایت بیشتری انجام دهد که حتی با من یک تماس هم نگرفتند. خودم هم با برخی ها تماس گرفتم اما اهمیتی ندادند.

اما در مقابل رییس بهزیستی، مدیر ارشاد برازجان، شهردار برازجان، و مسئولین علوم پزشکی مدام با من در ارتباط بودند و این که به  واسطه ی این حرکت نمادین بیش از یک هزار و 700 نفر کارت اهدا عضو گرفتند.
به هر حال من دوست داشتم که یک رکورد بزنم. با توجه به گرمی هوا و اینکه من دو مرتبه گرما زده شده و پاهایم دچار مشکل شد و تاول زد که من هیچوقت اینها را به کسی نگفتم، یعنی وقتی مسئولین با من تماس می گرفتند می گفتم حالم خوب است و نمی خواستم ضعف خودم را بگویم ولی این مشکلات وجود داشت.

آشنایی با پسری که یکی از کلیه هایش را هدیه داده است

این ورزشکار دشتستانی در رابطه با خاطره و اتفاقات جالب در طول مسیر اظهار داشت: در شهرضا با پسری آشنا شدم، جریان این بود که به یک ساندویچی برای تهیه غذا مراجعه کردم و پسری به نام امیر  آنجا بود. او وقتی مرا دید کنجکاو شد و از کارم پرسید، گفتم با شعار اهدا عضو این حرکت را آغاز کرده ام. بعد ایشان هم گفت که من دو سال پیش یکی از کلیه هایم را هدیه داده ام. گفتم هدیه دادی یا فروختی؟ گفت نه هدیه داده ام. برایم خیلی جالب بود، چون خودم دیدم و کاملا برای من توضیح داد. حتی آدرس فردی که کلیه را هدیه گرفته بود نیز به من داد. متاسفانه قاچاق اعضاء به خصوص کلیه در شهر تهران زیاد است.

وی افزود: در مجموع من در رساندن پیام موفق بودم، همین که بیش از هزار کارت اهدا عضو می گیرند و ثبت نام کردند خود موفقیت بزرگی بوده است.

در آینده با شعار کتاب و کتابخوانی در سطح استان و سطح کشور اقداماتی انجام خواهم داد

اسماعیل مسیح گل در خصوص استقبال از این حرکت به «اتحاد خبر» گفت: در مجموع استقبال خوب بود، چه در رابطه با این شعار و چه در رابطه با کتاب و کتابخوانی. اما متاسفانه روابط عمومی بعضی نهادها ضعیف بود. من با دو شعاری که رفتم و حرکت را شروع کردم یکی از این شعارها انعکاس بیشتری داشت و بیشتر مورد توجه قرار گرفت. در کل من حالا امیدوارم در مهر ماه، یا آبان ماه یک فضایی فراهم شود که من به ده تا شهرستان و استان رفته و با شعار اهدا عضو رکاب بزنم، حالا یک صحبت هایی با علوم پزشکی انجام شده است که اگر به نتیجه مطلوبی برسیم انجام خواهد شد. با خانم ماحوزی هم صحبت کردیم که در آینده با شعار کتاب و کتابخوانی در سطح استان و سطح کشور اقداماتی انجام دهم. حالا ببینیم کارها به چه شکل پیش برود.

برای دریافت کارت اهدا عضو کد ملی خود را به شماره ی 3432 بفرستید

سفیر اهدای عضو دشتستانی خاطرنشان کرد: حرفی که با مردم دارم این است که کد ملی خود را به شماره ی 3432 بفرستند تا کارت اهدا عضو دریافت کنند و اینکه در استان نسبت به مسائل فرهنگی و فعالیت های امثال من که به این شکل کارهای فرهنگی ورزشی انجام می دهند کمی دید بازتر شود. چون در استان هایی مثل شیراز، اصفهان، قم، تهران دید خیلی باز بود و خیلی استقبال میشد ولی در استان ما در واقع کارهای انجمنی و سازمانی به این شکلی که حرکت های فرهنگی و نمادین را انجام می دهند هنوز به آن شکل جا نیفتاده است.

وی در خصوص انتظارات خود گفت: از مسئولین انتظار دارم که حداقل تقدیری صورت بگیرد ولی متاسفانه به آن شکل که باید ارزش نهاده شود توجه نمی کنند هر چند که به هر حال برایشان تعریف شده نیست، و خیلی کارها می توانست توسط ادارات و زیرمجموعه های آنها انجام شود، ولی برخی نهادها کاملا بی تفاوت بودند در حالی که در جلسه ای که کنار دژ برگزار شد آمده و قول همکاری دادند ولی هیچ کاری نکردند. مسئولین بیشتر شعار می دهند، و حاضر نیستند خسته نباشیدی بگویند، تقدیری کنند و یا کمک مالی انجام دهند خیلی برایشان مهم نیست و کارهای دیگر اولویت بیشتری برایشان قرار دارد.
البته در مسیر اقای کمارج رییس تربیت بدنی، رییس بهزیستی، رییس سازمان ارشاد، و دیگر مسئولان از علوم پزشکی و خود شهردار زیاد با من تماس گرفتند و حال و احوال کردند ولی من از برخی بی مهری ها خیلی متاثر شدم.

مدیرمسئول هفته نامه ی «اتحاد جنوب» برای من پیام گذاشت

مسیح گل با تشکر از توجه و محبت تمام کسانی که همراهی کردند، ادامه داد: یکی دو بار مدیرمسئول هفته نامه ی «اتحاد جنوب» برای من پیام گذاشت، من از ایشان اصلا توقعی نداشتم اما ایشان به واسطه دوستی و به دلایل انسانی و اخلاقی من پیام داده و محبت نمودند. ایشان با اقای استاندار هم صحبتی نموده بودند که مدیر تربیت بدنی استان، آقای بهروزی من را حمایت کند.

وی ادامه داد: خیلی مایل بودم نمایندگان مجلس را ببینم اما همکاری لازم صورت نگرفت در حالی که از قبل به من قول داده بودند ولی متاسفانه حاضر نشدند از یک هم استانی خودشان که بیش از یک ماه در مسیر بوده و مشکلات مختلفی داشته است در مجلس تقدیری کنند تا فردا ما الگویی برای مابقی جوانان بشویم تا از این حرکت ها انجام بدهند، نمی دانم این برخورد نمایندگان به خاطر مشغله کاری بوده و یا بی توجهی و هر چیز دیگری. الان که با شما صحبت می کنم خیلی ها از شهرهای مختلف، با من تماس گرفته اند که چطور می توانند مانند من اینگونه حرکت های فرهنگی و ورزشی را انجام دهند و با شعار اهدا عضو یا شعارهای دیگر به این اهداف نزدیک شوند که من در حد خودم توضیح دادم که به چه شکل می توانند به این حیطه وارد شوند.

این فعال اجتماعی با اشاره به اینکه انگیزه اصلی من شعار اهدای عضو بود ابراز داشت: دو سال پیش این را یک جایی گفتم، یکی از نمایندگان مجلس گفته بود که خانواده های فقیر بروند و کلیه شان را بفروشند، این رسانه ای شد و من یکی از دلایلم این بود که یک نماینده به جای اینکه قوانینی تصویب کند که فقرا و بیچارگان، از لحاظ وضعیت مالی و معیشتی بهتر شوند، می آید این تز را می دهد که بروید کلیه بفروشید؟ چرا باید یک چنین صحبتی بشود؟ یکی از انگیزه های من از این کار این بوده که پیام خود را به این نماینده برسانم که این قبیل حرف های غیرکارشناسی و بیهوده را نگویند. هر چند من با رسانه ای صحبت کردم و آنها نیز اظهارات مرا منتشر کردند اما بعد سریع حذفش کردند ولی خب یکی از انگیزه های اصلی من همین بوده است.

همسرم من را درک و حمایت می کند و از این بابت رضایت دارم

مسیح گل در خصوص وضعیت جسمی و روحی فعلی خود اظهار داشت: وضعیت سلامتی ام مناسب و پایدار است، نه خیلی خوب و نه خیلی بد. شرایط جسمی ام بد نیست، هر چند از لحاظ روحی کمی دچار مشکل هستم و در واقع یک روح ناآرامی دارم و بنا به دلایلی به هم ریخته ام، ولی در مجموع خوب است.

وی ضمن بیان نظر و دیدگاه خانواده خود نسبت به این حرکت تصریح کرد: در رابطه با خانواده باید بگویم که همسر من چون یک خانم فوق العاده روشنفکر است من در این زمینه مشکلی ندارم. ایشان درک می کنند و در واقع من را حمایت می کنند و از این بابت خدا را شکر رضایت دارم.

وی مشوق اصلی خود را جوانی که کلیه اش را هدیه کرده بود معرفی کرد و توضیح داد: مشوق اصلی و یکی از دلایل انجام این فعالیت فرهنگی همان آقایی بود که در شهرضا دیدم و خاطره اش را گفتم، مردی که راجع به کلیه اهدایی صحبت کرده بود تبدیل به انگیزه من شد. ناگفته نماند که این اولین بار نیست این کار را انجام می دهم و من نزدیک به 5-4 سال است این حرکت های نمادین و فرهنگی را انجام می دهم. اگر نام مرا در وب جستجو کنید نمونه فعالیت های فرهنگی ورزشی و شرح سفرهایی که با یک شعار خاص رفته ام را نشان می دهد.

آیین بدرقه سفیر اهدای عضو برازجان از کاروانسرای مشیرالملک برگزار گردید