از دومین دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد مدت کوتاهی باقی مانده، به نظر نمی رسد طی روزهای آینده وزیر جدیدی به کابینه اضافه شود زیرا دولت دهم در عزل و نصب وزرای کابینه تغییرات زیادی را به وجود آورد که حکایت از دو گزینه داشت. الف: ناموفق بودن وزیر، ب: تحکیم خط سیاسی رییس دولت.

احمدی نژاد از ابتدای ریاستش تا امروز با دو مولفه به طور مدام درگیر بوده که در هیچ یک از آن ها هم موفقیتی کسب نکرده است. 1. مسئله هسته ای که تمرکز سیاست خارجی وی بود، 2. اداره امور داخلی و مدیریت مشکلات. سخن ما درباره ردیف دو می باشد، ایشان از آغاز ریاست خود متاسفانه بیشتر وعده و وعیدهایی را که در زمان تبلیغات انتخاب ریاست جمهوری بیان می کرد نتوانست اجرایی نماید و بیهوده تلاش کرد تا غالب مشکلات دولت را متوجه مخالفان خود کند که: فلان گروه یا شخص در راه تحقق برنامه های دولت کارشکنی می کنند؛ اما آنگونه نبود، زیرا اگر احمدی نژاد مخالفانی هم دارد آن ها با مملکت خود مشکل نداشتند، چنانچه یک نفر از شخصیت های ذی نفوذ علیه وی مطلبی عنوان می نمود دلیل ضدیت وی با منافع ملی نبود که اگر چنین چیزی ثابت می شد، آن فرد باید به نام خائن به وطن معرفی می گردید.

از ابتدای مسئولیت احمدی نژاد، گروه های آگاه در عرصه های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و مسایل پیرامون آن ها از سر دلسوزی و وطندوستی ایرادهایی بر عملکرد دولت می گرفتند و از راه های مختلف به رییس جمهور تذکر می دادند که چنان گزینه ای اشتباه است، تبعات منفی دارد، رکود اقتصادی و تورم را در پی خواهد داشت، کشور به سمت بی ثباتی خواهد رفت و موارد ریز و درشت دیگر که مشق شبانه، روز اهل سیاست و مدیریت شده بود، ولی رییس جمهور همه ی دلسوزی ها را به بهانه گیری و تخریب دولت تعبیر می کرد و حتی آنان را ناآگاه می خواند.

مملکتی که دارای منابع عظیم نفت و گاز است، طلای سرخ (زعفران) آن در دنیا بهترین است، فرش و پسته و ده ها کالای ارز آور دیگر دارد چرا باید وضع معیشت مردمش به کوپن «الکترونیک» کشیده شود. آیا جز این است که سیاست نامتوازن، ناهمگون و غیر علمی دولت روزگار مردم را این گونه اسفبار نموده است. ایران اگر مقتدر است و شما بابت آن قدرت به خود می بالید چه نیازی است که ملیون ملیون دلار به کشورهای آفریقایی و امریکای لاتین کمک بلاعوض کنید، ملت تحت فشار ایران خود امروزه گرفتاری های بسیاری دارد که حتی اگر شما ادعا کنید پرداخت آن کمک ها بلاعوض نبود و به صورت وام یا انواع دیگر... ملت زیر بار آن نمی رود چون نیازهای کشور خود را می دانند لذا دلیلی برای ریخت و پاش های شما نمی بینند. مگر شما برای رهایی از فشارهای اقتصادی بیش از 150 شخصیت اقتصاددان را به توالی دعوت نکردید تا رو در رو پیشنهاداتشان را بگویند؛ یا به صورت مکتوب از آنان نظر خواستید و آن ها با همه علم، تجربه و آگاهی، صادقانه شرایط خطرناک کشور و راهکارهای علمی را گزارش کردند اما در آخر بهایی به همدلی آن ها ندادید. کالاهای مصرفی که کُند و آهسته در حال بالا رفتن بود در دور دوم ریاست شما به طور روزشمار بالا رفته و اوج گرفتند تا جایی که امروز دولت خود به صراحت می گوید: نمی توان جلوی افزایش قیمت ها را گرفت!! درست خلاف سیاست اقتصادی شما، ارزها جهشی بی سابقه نمودند و پول ملی پله، پله سقوط کرد، برای حفظ ارزش پول ملی چه برنامه ای ارایه داده اید، هیچ! طلا سال گذشته افزایش قیمت داشت؛ اکنون به بحران رسیده آن گونه که می خواهند عیار طلای 21 و 18 را به 14 تقلیل دهند، آیا این کمک به قشر متوسط و زیر خط فقر جامعه ی ایرانی است.

آقای رییس جمهور، اداره هر کشور نیازمند مدیران آگاه است زیرا مدیران آگاه با ثبات مدیریتی سیاست های خود را پشتیبانی می کنند، چرا سیاست های برون مرزی دولت باید بی اعتباری و بدگمانی کشورهای خارجی را دامن بزند، جالب است که وقتی کشور در برنامه ای موفق عمل می نماید، دولتیان بلافاصله آن را با کشورهای هم سطح مقایسه می کنند و آن را بالندگی و قدرت منطقه ای ایران معرفی می نمایند اما در بسیاری موارد دیگر از مقایسه پرهیز کرده و از عقب ماندگی ایران سخنی نمی گویند و سعی می شود هزینه عدم توفیق را بر دوش ملت بگذارند. آقای رییس جمهور شما کدام پروژه خود را از نظرخواهی مردم انجام داده اید، یا کدام برنامه ملی را به رای و خواست مردم واگذار کرده اید.

آقای رییس جمهور دولت با ارز آوری چشمگیر نفت، در هزینه های جاری مملکت لنگ می زند حال اگر درآمدهای نفتی «ته» بکشد شما چگونه می توانید منابع ثروت زای دیگر را جایگزین آن نمایید، وانگهی همه ملل و دول دنیا محتاج انرژی هستند اما همه ی آن ها نیاز به فرش و پسته یا زعفران ایران ندارند، همین مطلب نشان می دهد که سیاست اقتصادی ایران با فلسفه اقتصادی روز دنیا فاصله دارد.

بالاخره مردم شما را برای ریاست بر مملکت انتخاب کردند، نه نوکری (برابر ادعای مکرر خودتان) چه خوب بود قدر مقام، منصب و ارزش خود را می دانستید تا ملت در پایان ماموریت تان متاسف و متالم می شدند، با این همه بعضی از اقدامات شما در قاب ذهن مردم جایگاهی مستدام دارد.