جهت یادآوری و اطلاع عرض کنم که در اسلام کسب روزی حلال و تامین معاش خانواده، جهاد در راه خدا معرفی شده، یعنی بالاترین مرتبه و درجه. کشاورزی و تامین خوراک جامعه، رکن و پایه اقتصاد هر کشور می باشد. ایران جزء سه کشور چهار فصل است: یعنی این که در فصل زمستان، مناطقی از کشور هستند که می شود در آن ها مثل تابستان و بهار کشاورزی کرد و محصولی که صیفی جات نام دارد، یعنی محصولات تابستانه را در زمستان به عمل آورد، ولی با هزینه ای بالاتر؛ چون شرایط هوا باعث می شود که به مشابه قایق سواری باشد در دریای طوفانی. به دریا رفته می داند مصیبت های طوفان را. از بالا بودن هزینه ها و تعداد آن ها هر چه بنویسم باز چند قلم آن فراموش می شود.

مشکلات جدید که از طرف حرفه ای ترین کشاورز هم پیش بینی نمی شود، تگرگ، سیل، سرمازدگی و بدتر از همه مواجه شدن با بازار فروش بد. شاید شما هم مثل دیگران بفرمایید خوب این که راه داره، بیمه محصولات کشاورزی، پرداخت بیمه کشاورزی مخصوصا صیفی در برابر مخارجی که کشاورز کرده، صد به یک است و آن هم چه پرداختی و کی؟ آخه تقصیری هم نداره بنده خدا بیمه، چون یک ساله مثل ما ورشکست می شه؟ شنیدم تو کشورهای پیشرفته، احترام کشاورز از قاضی دادگاه هم بیشتره و خواندم در کودکی پیامبر اسلام بر دستان پینه بسته کشاورزی بوسه زد. بعد از سال ها فکر و کار متوجه شدم چرا بعضی از کشورها مازاد محصول کشاورزی خود را از کشاورز خریداری می کنند و به دریا می ریزند؛ شاید یکی از دلایلش، حمایت از کشاورز باشد که دوست دارند کشاورزها سال دیگه هم کشاورزی کنند و هر سال سر موقع خود، محصول تازه وارد بازار کنند و احتیاج به وارد کردن محصول از کشورهای دیگه و هزینه سنگین واردات نشه و در اصل نون و پنیر خود را خورده و روی پای خود بایستند. از شما سوال می کنند چه  کاره ای، می گی کشاورز. می گن وای، وای! انگار جزامی دیده اند یا خدای ناکرده قراره زلزله بیاد، می گن کشاورزی یعنی قمار، اول باور نداری ولی بعد از چند سال که بدهکار عالم و آدم شدی می دانی بی راهم نگفته اند. جهاد در راه خدات تبدیل شده به جنگ با خدات، من که بعد از 8 سال کشاورزی و لمس کردن تمام مشکلاتش مجبورا نصیحت چندین ساله دوستم را گوش گرفتم و یک دکه ی سیگار فروشی کنار خیابان راه انداختم که الحمدا... از درآمدش راضی ام و خوشنودم که دود مسرت بخشی به هموطنانم هدیه می دهم. نوجوان ها سیگار می کشند و احساس می کنند بزرگ شده اند و دیگه بچه نیستند و بزرگ ترها هم احساس می کنند غم دنیا از رو دوش آن ها برداشته شده و خودم هم دیگه از فشار زیاد و استرس احساس پیری نمی کنم و هر موقع هم عذاب وجدان به سراغم می آید و یاد برنامه تلویزیونی مکث که در رابطه با قاچاق کالا در جنوب بود می افتم که می گفت جوان های جنوبی بروند کشاورزی کنند و قاچاق نکنند. یکی که نمی دانم کیست و تازگی در درون افکار مغشوش من پیدا شده، بهم می گه ول کن بابا پول را بچسب، حلال مشکلات، ول کن این وجدان مجدانه، کمی تا اندکی آروم می شم. نماینده عزیزم سید بزرگوار ممنونم که تو مجلس رسا سخن از دل ما گفتی ولی خودتو مثل من ناراحت نکن. آخه مشکل کشاورزی که جزء مشکلات اساسی و پایه نیست و اگه هم باشه به قول رییس مجلس قرار نیست من و شما تو این چند دقیقه و چند سطر مشکل تمام جهان اسلام را مطرح کنیم. در آخر از این که گزاف گویی کردم عذر می خواهم. به قول کودک 4 ساله ام که با زبان شیرین کودکانه اش می گه بابا چت و پت میگه، ورم دل کشاورزی را پایان می دهم و به کودک دلبندم می گم بابا خودت بزرگ شدی می دانی که فشار اضافی فیلسوف را به چرت و پرت می اندازه، من که خاک پای ملت بزرگ ایرانم. /م