امروز حاج صادق آهنگران، در میانه ی ششمین دهه از حیات پربار خویش قرار دارد و گنجینه ی آثار او در سال های دفاع مقدس، در قالب كتابی ارزشمند به نام«كتاب آهنگران» توسط «نشر یا زهرا» صلوات الله علیه، منتشر شده است. آن چه می خوانید، برشی است خواندنی از این كتاب ارزشمند
در زمان جنگ وقتی از خوزستان به تهران می آمدم، چون در این شهر كسی را نداشتم، بیشتر اوقات منزل «محسن قهرمانی» و «علی محسنی» بودم، كه هماهنگی های مربوط به اجرای برنامه هایم را انجام می دادند.

در یكی از همین دفعات كه به تهران آمدم، همراه علی محسنی از منزلش خارج شدیم. هنوز ماشین حركت نكرده بود، كه مرد جوانی با ظاهری غیر مذهبی جلو آمد و خطاب به من، كه داخل ماشین بودم، گفت: «آهنگران، خیلی خاطر خواتیم، می خوایمِت».ا.

ماشین حركت كرد و راه افتادیم. پشت یك چراغ قرمز، ماشین توقف كرد. داشتم اطراف را نگاه می كردم، كه چشمم به خانمی افتاد با وضع ظاهری بسیار زننده و عملاً بدون حجاب. معمولاً به دلیل وجهه ای كه بین مردم داشتم، با دیدن صحنه ی منكر این چنینی دخالت نمی كردم، اما آن روز با دیدن وضع آن خانم، به هم ریختم و گفتم هرطور شده باید به او تذكر بدهم و امر به معروفش كنم، این جا مملكت اسلامی است و وضع این زن، درخور كشور اسلامی نیست

روزنامه  ای را كه روی داشبورد ماشین بود، برداشتم و آن را تا زیر چشم هایم، جلوی صورتم گرفتم تا مثلاً آن خانم مرا نشناسد و از ماشین پیاده شدم. در چند قدمی ماشین زن بی حجاب بودم كه او با یك نگاه مرا شناخت. سریع از ماشین پیاده شد و شروع كرد با لحنی خاص، قربان صدقه من رفتن: «آهنگران، خودتی؟! خیلی ماهی! می دونی چقدر دوست داریم؟!» به شوهرش هم كه از آن طرف ماشین پیاده شد، گفت: «می دونی این كیه؟! این آهنگرانه! آهنگران، خیلی خوبی، خیلی خوب می خونی، ما همه مون مدیونتیم، اگه تو نبودی جنگ چه جوری پیش می رفت؟» پشت سرهم از این حرف ها می زد. من كه به اصطلاح رفته بودم او را امر به معروف كنم، با مشاهده ی این وضعیت، سریع برگشتم و سوار ماشین شدم و به كار خودم خنده ام گرفت.