شکرالله کازرونی

یکی از سنت های حسنه ای که در جامعه وجود دارد یاد و یادبود عزیزانی است که به حق واصل گشته اند.البته مراسم چهلم برای درگذشتگان و تشکیل مجلس یادبود برای بزرگداشت متوفی و طلب مغفرت و خیرات و تجمع بر سر قبر عزیز درگذشته برکاتی برای زندگان هم دارد.ادمی چون فراموشکار است و به اخرت توجهی ندارد ذکر و یاداوری ،و تشکیل این مجالس در دلها اثر میگذارد.
البته روشن است که متوفی اگر دارای شخصیت ممتاز باشد و دارای فضایل و حسنات یاد و یاداوری این امتیازات، اهمیت پیدا می کند(که مومن ثمره ی عالم وجود است)
انسان در هر شراییطی به تذکر و یاداوری محتاج است که (الا بذکرالله تطمین القلوب)
همچنان که با ذکر و یاد و نام خدا در نمازها جان را شستشوی تازه می دهیم و با وضو جسم و روح را طراوتی تازه
دهه ی مبارک فجر انقلاب اسلامی یاداور ایام پیروزی و زنده نگه داشتن راه و رسم شهدای انقلاب اسلامی و قدردانی از مبارزات فجر افرینان و فریادرسای گلبانک توحید و ازادی از قید و بندهای مرسوم زمانه است
هرساله با یاداوری بزرگداشت ان ایام طراوتی تازه در کالبد جامعه اسلامی و بهاری دلنشین و خاطره انگیز و ایام جشن و شادی و شکر پیروزی است
سهم حاج عمو(حاج ماشالله کازرونی)در این ایام بیش از همه بود حضور او در مراسم این ایام سیره و سنت حسنه ای بود که خود فجر افرین این ایام الله بود. بستگان کمتر او را در این ایام می دیدند-با قامتی خمیده ولی استوار، مشتاقانه و از سر تکلیف برای پاسداری از ارزش های والای نظام مقدس جمهوری اسلامی کمر همت بر می بست و برای ادای واجبش و اشنایی نسل جوان ؛ و... هر انچه در توان داشت از خود مایه می گذاشت . که به حق ،
کسی ان استان بوسد که جان در استین دارد
بهار فجر 95 هم حاج اقا از این فیض بی بهره نماند.هرچند اندک ، اما فرصتی بود تا استین بالا زند و از انقلاب اسلامی و ارزش های والای ان سخن بگوید، بی ادعا ، ولی عملا در راه ولایت بود و به ان عشق می ورزید. در این رابطه با هیچکس قوم و خویشی نداشت
بیش از 60 سال مبارزه او را همچون درختی تناور، سرو قامت و استوار و انقلابی در ظاهر و باطن باذی ساده و سربلند، بدون چشم داشت، که خود را هم بدهکار میدانست و سرباز ولایت بود
با هیچکس ،نشانی زآن دلستان ندیدم--------------یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد
پرواز روح بلندش در این ایام به زعم ما از الطاف خفیه الهی بود، به قول دوستانش میثاق پدر انقلاب با دهه ی انقلاب بود. نزدیک به چهل روز از این هجران میگذرد، امروز این مبارز انقلابی در میان ما نیست-
ابوذر غفاری از حضرت ختمی مرتبت (ص) روایت میکند که :
زمین بر مومن متوفی چهل روز گریه میکند-ایام به سختی میگذرد، باور داشتیم که همانگونه که بارها بر زبان جاری کرده بود، خداوند شهادت را که ارزویش بود نصیبش کند و از ما میخواست که برایش دعا کنیم در این راه شهید شود
حاج عمو که از ترور ساواکیان رژیم منفور پهلوی و منافقان کوردل که برای ترور او قصد منفجر کردن منزلش را داشتند و در فرصتی دیگر درب خانه ی او را که گمان میکردند پشت درب است به رگبار بستند که دیگر درب منزل قابل استفاده نبود و ان را عوض کردند، رزمنده ای که در دوران اولیه هجوم بعثیان به خاک میهن عزیزمان همراه و همرزم شهید چمران تا مرز شهادت و جانبازی در جبهه های کرخه، کوه های الله اکبر، خرمشهر، برگ زرینی در کارنامه ی سراسر مبارزه ی این خادم انقلاب اسلامی وجود دارد، چگونه در این سن و سال به ارزویش می رسد
اگر قدم هایش اجازه میداد در سنگر مبارزه با حرامیان و روسیاهان داعشی کمترین تردیدی به خود راه نمیداد
البته ما اعتقاد داریم که (مداد العلما افضل من دماۀ الشهدا) چرا که بیان و قلم عالم بالله است که مجاهد فی سبیل الله به جامعه تحویل می دهد.مگر ایشان اینگونه نبود؟
جلساتی که با دوستان به صورت هفتگی داشت مگر هدفی غیر از تربیت و راهنمایی انها به راه راست و پاسداری از انقلاب اسلامی بود ؟ شب جمعه 15 بهمن ماه95 از شیراز مهمان برازجان بودیم-اطلاع یافتم حاج عمو به علت کسالت و سرماخوردگی خانه نشین شده، کسی در ایام دهه فجر ایشان را کمتر در منزل می دید جای تامل نبود باید می رفتیم و با دیدارش جانی تازه میکردیم، توفیق حاصل نشد مصلحت چنین بود که برای دیدار معبودش در اخرین شب حیات پر برکتش تنها باشد از شب زنده داریهای او خبر داشتم.
فردای ان شب گذشت و شب تلخ 16 بهمن ماه هم برما گذشت ولی چگونه گذشت؟
به شیراز رفته بودیم برگشتیم-ناباورانه-ارام و قرار نبود-سینه بی قرار از فراق-سخت بود و طاقت فرسا، دل به خدا دادیم.
تلفن همراه زنگ خورد-صدای محزونی پشت تلفن تسلیت گفت...همان میهمان شب جمعه بود که (پنجشنبه شب)به اتفاق ما به برازجان امده بود، حاجی را ندیده و اصلا نمی شناخت گفت حاج اقا من بعد از اذان صبح و خواندن نماز...خوابیدم در حالت(به تعبیر اینجانب مکاشفه)خواب جنازه ای در منزل شما سفید پوش دیدم که مردم گل روی ان می ریختند و از بالاهم گل می ریختند-و همه می گفتند شهید راه انقلاب!

هرگز نمیرد انکه دلش زنده شد به عشق- ثبت است بر جریده عالم دوام ما
دلم ارام گرفت حاجی به اررزویش رسیده بود- مزد ان گرففت جان برادر که کار کرد

 
اری بهشت را به بها بدهند نه بها نه.
دعای پدیر پیر انقلابی مستجاب گشته بود چهره مردانه او در غسالخانه هیچ شباهتی به اموات نداشت به یاد شهیدی از یاران و همسنگران افتادم که با چشمانی به ظاهر بسته ولبی متبسم به لقا الله پیوسته بود، عاش سعیدا و مات سعیدا
با تمام وجود به این ایه شریف قران اعتقاد و اطمینان داشت که خداوند انسانها را با خوف و ترس و گرسنگی و نقص در اموال و انفس ازمایش می کند و ایشان در تمامی این دوران این مراحل را سربلند به منزل رسانیده بود.
تعابیر و سخنان و نوشته هایی که درباره ان عزیز سفر کرده توسط دوستداران و انقلابیون استان از مقامات محترم نظامی و انتظامی و فرهنگی واۀمه محترم جمعه و جماعات و اهالی قلم را می توان در این حد خلاصه کرد.
پدر انقلاب دشتستان-انقلابی و مبارز دوران ستمشاهی-اسطوره مقاومت در زندانهای مخوف ساواک-یارویاور زندانیان قبل از انقلاب. خادم خانواده های زندانیان و تبعیدیان-مبارز انقلابی که قصد ترور محدمرضاشاه را داشت.
مرد حماسه مبارزه با طاغوت -ابوذر بوشهر-تا اخر انقلابی-فعال در فعالیتهای اجتماعی،سیاسی،مذهبی-فرهنگی متعهد-نویسنده ای امین و امینی امانت دار ارزشهای انقلاب اسلامی و رزمنده و جانباز دفاع مقدس-پدر شهید-تا اخر در خط امام و رهبری.

البته ویژگی ناگفته ای هم ما اضافه کنیم-به عقیده اینجانب صبر ایشان در تمام دوران مبارزه به مدت حدود هفتاد سال بر تمامی رنجهای زمانه و استقامت و منحرف نشدن و فریفته ی مال و جاه و مقام و موقعیت نشدن که الحمدالله ساده زیستی ایشان ورد زبان خاص و عام است، صبرو باز هم صبر بر تمامی دردها و مفارقت ها از شهادت جوانش و یاران و همرزمانش وصبر بر مصیبت درگذشت همسر مجاهد و فداکارش که به حق همه انقلابی ایشان یارو یاور و همرزم او بود تا حیات داشت.بار اصلی حفاظت و امنیت منزل در دوران ستمشاهی و پذیرایی از تمامی خانواده های زندانیان سیاسی و همراهی و همکاری این بانوی مجاهد ما در شهید جاوید کازرونی در تمامی دوران مبارزه قبل و بعد از انقلاب حدمتگذاری امین در شیراز و برازجان برای پاسداراران انقلاب و دلسوری متعهد برای تربیت اسلامی فرزندانش، و اما با ذکر این ایه شریفه که می فرماید( واما بنعمه ربک فحدت)از باب شکر نعمت بر ما واجب بود که گوشه ای از نعمت هایی را که خدا به ایشان عطا کرده بود متذکر شویم در حد بضاعت
اوایل پیروزی انقلاب بود که جاوید در درگیری با ضد انقلاب به شهادت رسید.
اولین شهبد انقلاب در استان بوشهر بعد از پیروزی بود.
فرمانده سپاه پاسداران کمیته های انقلاب اسلامی استان حاج ماشالله کازرونی شهادت فرزندش جاوید را از رحمت بی منتهای الهی میدانست-سربلند و سروقامت و با لبخند با همسر مجاهدش برخورد کرد و صبورانه و با اعتقاد راسخ در درستی راه با صبری بی بدیل همه را از ناحیه حضرت حق جل شانه می دانست.
هرآن گو خاطر مجموع و یار نازنبن دارد
سعادت همدم او گشت و دولت همنشین دارد
حریم عشق را درگه بسی بالاتر از عقل است
کسی ان استان بوسد که جان در استین دارد
الحمدالله علی ما انعم
ما زنده به انیم که ارام نگیریم
موجیم که اسودگی ما عدم ماست