اتحاد خبر: محسن شریف داستان نویس بوشهری که با بیماری های ناشی از کهولت سن دست و پنجه نرم می کرد، بامداد جمعه دارفانی را وداع گفت.

به گزارش اتحاد خبر؛ شریف، پنجم آذر ماه 1315 خورشیدی در روستای چاهکوتاه به دنیا آمد. وی دوران تحصیل ابتدایی خود را در مدرسه سعادت گذراند. سپس به تهران رفت تا ادامه تحصیل دهد. وی پس از اتمام تحصیل به کار آزاد روی آورد.

فعالیت های اجتماعی محسن شریف، ابعاد مختلفی تاکنون داشته که شاید یکی از مهم ترین آنها ریاست"انجمن اهل قلم بوشهر" در فاصله سال های 78 تا 86 بود. در این دوران فعالیت های انجمن اهل قلم شکلی تازه به خود گرفت. برپایی همایش ها و برگزاری جوایز شعر و داستان از ابتکارات وی بود. در این میان می توان به همایش بزرگداشت استاد منوچهر آتشی در زمان حیات وی و همایش نقد و بررسی آثار محمدرضا صفدری داستانویس مطرح هم استانی اشاره کرد. جایزه قلم طلایی در رشته داستان نویسی و جایزه شعر فصل از دیگر فعالیت هایی بود که به همت محسن شریف برپا شد.

شایان ذکر است تلاش های بی وقفه شریف برای به خاک سپاری استاد منوچهر آتشی در زادگاه خود و برگزاری مراسم تشییع جنازه باشکوه و دفن آن زنده یاد در جوار سردار جنوب شیخ حسین چاهکوتاهی از اقداماتی بوده که جامعه ادبی و هنری بوشهر فراموش نخواهد کرد.

به هر حال محسن شریف که سال های جوانی و میان سالی را در فعالیت های سیاسی گذرانده بود با کوله باری از تجربه پا به میدان ادبیات گذاشت. آشنایی با رمان و سبک ها و گرایش های ادبی که محصول سالها مطالعه بوده در اولین اثری که از وی منتشر شد به خوبی حکایت از آن داشت که به دنبال زبانی تازه در داستان نویسی است.

"فصل‌های تکراری" نشان داد تجربه سال ها خواندن، شریف را به این باور رسانده اگر می خواهد به تکرار حرف های گذشته در ادبیات نپردازد، باید دنبال زبانی تازه برآید، زبانی که پتانسیل انتقال تجربیات تمامی سال های عمر وی را داشته باشد.

وی در سال 87 به عنوان چهره ماندگار بوشهر در آئین های نکوداشت 18 اسفند روز بوشهر تجلیل شد.

برشی از رمان تازه منتشر شده "تب نوبه" محسن شریف را می خوانید:

شنبه در فروغ سبز سينمايي رو آمد، پشت گاو زرد، سر بند بوق ورچاكيد و چراغ روشن، توي هوار خودگرداني و پرچم ايالت فرو غلتيد، مثل مرغ پرشكسته. بعدتر هم كمي پيش از چموشي زمين هواي شنبه سنگين شد، ماسيد ميان حلق و گلو، مجري از درون، از ته دل مي‌لرزيد. تكيه داده بود به تمثال مبارك، پشت ميز خطابه انگار كه گير لب‌خواني باشد، با نگاه واكشانده سر در گم. بيشتر اما نگاهش سوك حلقه مياني بود، روح به حريم سجده، در كجاوي منبت. آن‌جا را ديده بود هاله تابناكي جلايش داده، چتر بلور دلگشا، مثل حباب نوراني و تركش انداخته از جبين بر ميدان./م

خلیج فارس