چو خوابیدم، آمد به خوابم کسی
سخن گفت با من، پس آن گه بسی
سیه چرده ای بود مانند مور
تو گفتی که کرده ز تونل عبور
به او گفتم ای مرد شب رخ، که ای
تو در خواب من از چه ای؟ از چه ای؟
چنین داد پاسخ که من مرمرم
غلامی سیاه و کله بر سرم
غلامی گریزان ز آینده ام
اگر تو پناهم دهی، بنده ام
ز آینده دارم خبرها زیاد
بگویم چو بر من کنی اعتماد
من از سال دو هزار و صد آمدم
به سوی ازل از ابد آمدم
در آن دوره بودم مقیم براز (: برازجان)
بود کوزه ی سینه ام پر ز راز
شناسم برازی که در پیش روست
شنیدن ز من ای برادر نکوست
بدو گفتم ای آن که دل می بری
و صد سال از ما جلوترتری
بگو تا چه دانی ز شهر براز
در آینده ی تار دور و دراز
کمی جا به جا کرد بر سر، کلاه
سپس این چنین گفت مرمرسیاه:
شبی من به همراه صد دزد هار
که بودیم با هم، همه جفت و یار،
ز کشتی دزدان فراز آمدیم
ز دریا به سوی براز آمدیم
گذشتیم از دشت و دریا و کوه
که غارت نماییم برج شکوه
جهان جمله می برد از این برج، سود
که قلب تجارت در این برج بود
در آن شب اگر نقشه مان می گرفت
گرو هم شبانگه، جهان می گرفت
ولی بخت، آن شب نشد یار ما
گره خورد در برج، پس کار ما...
ادامه دارد...