هنوز یادم نرفته، بُوام، سی محضه ایکه ما قند نخواریم، همه قندله، یه جایی کِر میکرد، که دِسِه ما وَش نرسه و نتریم قند بخاریم. ولی گوش کن و باور مُکن!!!!!. وقتی بوا، از خونه، میریفت صحرا، میرفتیم، قندله پیدا میکردیم و به قصد کُشت، قند میخواردیم. اُوسنل، مِثِه ایسو نبی که هزار جور کیک و بستی، گیر بیا. مانم خومونه، پی قند، سرگرم میکردیم. وقتی بوا، وامیگَشت خونه، و میدی، تا جای خیار، کُلُمِه، خلاصه یه رَمبه کتی مانه میزه، ولی ما پس نمی رفتیم، و  صوا، دُوارتِی، روز از نو، روزی از نو، و هر شو، برنامه مو و بقیه بچیل، ئی بی که برنامه ریزی کنیم، که چطری قندله پیدا کنیم. ولی یه روز بوام، همه بچیله، جمع کرد، وسط خونه و گفت، مو از نحوه برخوردم با شما، معذرت می خوام و امیدوارم که شمانم مُنِهِ، بُوخشین. ولی مو، به ئی دلیل می گفتم قند نخوارین، که  قند، دندونله آدمه خرآو می کنه و وقتی که دندون آدم، خرآو واوو، آدم نمی تره غذا بخاره و آدمی که نتره غذا بخاره، هر روز ضعیفتر ویمو و میمیره. مانم وقتی صداقت تو کلام بوامون دیدیم، همتی، از بوامون معذرت خواهی کردیم و قول دادیم که دیه، زیاد قند نخواریم و از او روز به بعد، بوامون، قندونه قندی، از ما کِر نمیکه و ما همتی، جای قند، بلد بدیم ولی نمی رفتیم سراغش، و ای بخواسیم قند بخواریم، خیلی خیلی کم و در حد یه حبه قندی، میخواریدم. سی محضه ایکه دیه فهمیده بیدیم که کارمون، اَصلَن، کار درستی نبیده.
 
از او ماجرا، ایسو 30 سال میگذره  و یه درسه خیلی خویی از بوامون یادگرفتیم و سعی کردیم که سی هر کاری، باید اول، فکر کنیم و بعد که به اندازه کافی در مورد هدفمون و کارمون، فکر کردیم، بعد بریم کارکو انجام بدیم تا هیچوقت از کاری که کردیمه، پشیمون نواویم.
ولی چند روز نهاتر، تو یه روزنامه ای خوندم که چهار هزار موتوری!!!!!، بی مجوز و طی یه حرکت خود جوش، تصمیم گرفتنه، که در مقابل بدحجابی، قد علم کُنِن، و بدحجابیه، سی همیشه، ریشه کن کنن- البته بگم که تعجب نکنین، سی محضه ایکه، تو ولات ما حرکت های خود جوش و بی مجوز، خیلی زیاد، رخ میده و چی خیلی عجیبی نی- بگذریم!!!!!
ولی مو ایسو، چندتا سوال دارم.
1- بعد ئی همه سال، شما کجا بیدینه که ایسو پیداتون واویده!؟
2- سی چه، ئی حرکت خودجوش و بی مجوز شما فقط باید تو زمینه حجاب، صورت بگیره!؟ و از پیگیری و حرکت خود جوش تو زمینه مبارزه با فساد اداری و اعتیاد، حفاظت از  محیط زیست و خیلی چیزهای دیگه خبری نی که نی!!!!!!!!؟
3- مِی ماشینه وَن و آژانسهای اجتماعی، آژانسهای اجتماعیا!!!!!، جوآو نداده، که ایدفه تصمیم گرفتینه پی موتور، یه خودی نشون بدین!؟
مسولل ولات ما وقتی با مسولل ولاتله دیه گپ میزنن میگن، که تحریم و محدودیت و کنترل های شمانل، مانع حرکت ما  نوآویده و ما در هر صورت، به حرکت خومون ادامه می دیم. به قولی، تعریف دسه دتفنگشونه میدن ( یه چی ده تومنیه میخرن ده میلیونتومن، بعد تعریف میکنن که ما تحریمه، دور زدیمه!!!!!! غافل از ایکه نمی فهمن، که دشمنله ما، می خوان ئی اتفاقکو، رخ بده و هزینه دولتِ ولات ما افزایش پیدا کنه- پیروزیهای الکی-). بگذریم!!!!!!، ایسو یادشون رفته که، ئی چیکو، تو ذات آدمه، که ای آدم، محدود وآوو، حتما یه مسیری، سی حرکت خودش پیدا میکنه و  او کاری که بخوا، انجام بده، حتما انجام میده و فقط ممکنه، شکل انجام او کار، فرق کنه.
ئی ماجرا، مُنِه یاد یه داستانی انداخت، میگن یه نفری، یه بچه کوچکیه، بغل کرده بیده، ولی ئی بچیکو، خیلی میگروِسه و ئی مردک، هر کاری میکرده، ئی بچیکو آروم نویمی. یه نفری، سی مردک گفت، عامو!!!!!، یه زحمتی بکش، ئی بچیکو، از تو بغلت جداش کو، و بیلش دومن. ئی بچیکو سی محضه ایکه، بغل تونه، هاسی میگروِه، و ای بیلشی ری زمین، و هیچ کاری وش نداشتویی، ئی بچیکو هم آروم میگیره و دیه بیقراری نمی کنه. و ئی بچیکو، سی محضه ایکه بغله تونه ، هاسی بیقراری می کنه. بعضی موقع، ئی احساس مسولیت های الکی ما، هم سی خومون دردسر درس میکنه، هم سی مردمه ولاتمون و دقیقا ویمو، مثل دوستی های خاله خرسه!!!!!
ها عامو، ای مسولل ولات ما، با حسن نیت و صداقت و بی تعصب به خواسته های مردم توجه کنن، اعتماد و همکاری بین مردم و مسولل ولاتمون نهادینه ویمو. ولی پی فشار و محدودیت های الکی، نویمو، داخله مردمه ولاتمون، تغییر و پویایی ایجاد کرد، تغییر و پویایی مخصوصا تو حوزه فرهنگی و مذهبی، باید با نشاط و آرامش انجام وآوو.