قدرت مظاهري
هميشه معتقد بوده ام كه گاهي وقتا، يه خاطره قشنگ و ملس، مي تونه به اندازه يه خروار سمينار و همايش و نشست و كنفرانس و و و... تاثيرگذار باشه. واسه همين هم راجع به موضوع اين پرونده به ذكر يه خاطره كوتاه بسنده مي كنم. تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل:
چند وقت پيش به مناسبتي همراه با يكي از دوستان كه صاحب يكي از مناصب اجرايي است، به  روستايي از روستاهاي يكي از شهرستاناي استان رفته بوديم تا اون دوست گرامي پاي صحبتا و درد دلاي اهالي بشينه بلكه بتونه گرهي از گره هاي بيشمار طناب مشكلات شون رو باز كنه. عمده ترين مسئله اين عزيزان كه توي مسجد آبادي شون گرد هم اومده بودن، مشكل آبياري مزارع و سهميه آبي بود كه به اونا اختصاص پيدا مي كرد. عده اي معتقد بودن آب موجود مي بايست سهميه بندي بشه و مطابق ساعت در اختيار اهالي قرار بگيره. عده اي ديگه بر اين اعتقاد بودن كه بايستي چند حلقه چاه ديگه حفر بشه تا همه بتونن بالسويه از آب مكفي بهره مند بشن. گروه سومي از معمرين روستا هم بودن كه اصرار داشتن مثل قديما با حفرحلقه هاي قنات در اطراف آبادي مي تونن آب بيشتري رو روانه كشتزاراشون كنن. اما شيرين ترين عقيده  رو"شورا"ي روستا داشتن كه مي گفتن دليل كمبود آب، استقبال همه اهالي آبادي از كشت و زرع و روي آوردن اونا به زراعته. رئيس شورا معتقد بود كه اگه در يه سال زراعي، نيمي از اهالي به كشاورزي مشغول بشن و نيمي ديگه به كاري غير از زراعت بپردازن، بحران كم آبي  روستا حل شده و اين مشكل، گريبان اهالي رو رها مي كنه! 

در ميان حضار، پيرمرد نابينايي هم حضور داشت كه  توي  گوشه اي از مسجد نشسته بود و با نظرات موافق و مخالف اهالي سرش رو تكون مي داد.  يكي ديگه  از اعضاي شورا در تاييد نظرات رئيس خود گفت اگه  نيمي از مردم روستا به كشت و زرع مشغول بشن، نيمي ديگه مي تونن به دامداري پرداخته و از راه فروش محصولات اون، سال خودشون رو سپري كنن. عضو سوم شورا هم كه جوونكي عينكي بود و بيش از اونكه به عينكش رسيده باشه، به مدل موهاش توجه كرده بود گفت اگه باقي اهالي سرمايه اي براي خريدن دام هم نداشته باشن، مي تونن با سفر به شهراي همجوار به كاراي خدمات شهري مشغول بشن  تا سال ديگه نوبت زراعت اونا هم برسه. حرفاي آدما كه تموم شد، بگو مگوي كوتاهي بين شون درگرفت و موافقا و مخالفا، هر كدوم نظر خودشون رو ابراز كردن. پيرمرد نابينا كه هنوز با دقت به حرفاي بقيه  گوش سپرده بود، ناگهان با صداي بلند داد زد و پرسيد اين نظر كيه؟ گفتن كدوم نظر؟ گفت همين كه مي گن نصف اهالي زراعت كنن و نصف ديگه برن غاز بچرونن! يكي از اهالي آبادي كه فكر مي كنم معلمي چيزي بود گفت اين نظر شوراس كربلايي! كربلايي گفت شورا كيه؟ معلمه گفت شورا ديگه، آقاي تقي و آقاي نقي و آقاي فلاني و آقاي بهماني. پيرمرد نابينا همين جور كه سرش رو با تاسف تكون مي داد، از سر جاش پا شد و همين جور كه عصاشو برمي داشت تا از مسجد بزنه بيرون، گفت تو رو به خدا؛ آخر و عاقبت ما رو مي بينيد. اين آخر عمري كيا دارن برامون كدخدايي مي كنن. بعد با صداي بلندتري گفت آخه اين تقي و نقي و فلاني و بهماني كه شما "شورا"شون كردين، "روزراه" هم نيسن. اينا تو روز روشن هم نمي تونن راشون رو پيدا كنن بعد شما برداشتين اينا رو كردين شورا؟ بعد دوباره همين جور كه سرش رو تكون تكون مي داد ، از مسجد زد بيرون ... همين./ج