فریده فهیمی:

ای  برازجان عزیزتر از جان، باز هم، غبار مرگباری دیگر بر چهره ی گل گون نجیب ات؟ باز هم ،خدعه ای دیگر بر تقدس وجودت؟ باز هم، زخمی عمیق و دردناک بر پیکر صبورت؟ باز هم ،سکوی پرواز .....؟ بازهم، خاری مسموم ومهلک بر کف پاهای پر توان ات؟ باز هم، خنجری از پشت ....؟ باز هم، .....  ؟ بازهم،...؟ باز هم ، ....؟
هیچ شهروندی با توسعه عمران و آبادی شهرش مخالف نیست. هیچ عقل سلیمی با زیبایی وطروات شهرش عناد وخصومت نمی ورزد. هیچ انسان شریفی با رشد وتعالی شهرش بنای ناسازگاری نمی نهد. اما نباید فراموش کرد که هر توسعه ای نیاز به اجرای فنداسیون و زیرساخت اصولی دارد باید تمهیدات لازم وضروری فراهم گردد سپس درجهت انبساط پوسته ی شهر اقدام نمود. هر هکتار طبق معیار واستاندارد بین المللی اس آی ، برابر با ده هزارمتر مربع است. آری 10000متر مربع. و هکتار واحد اندازه گیری مساحت و سطح می باشد. خب هر هکتار ،مساحت عظیمی است که تصور وجودش برای همه ی ما انسانهای عادی، که در منزلی قوطی کبریت وار به میانگین مساحت 200متر مریع روزگار را با تمام خیر  وشرش ، سپری می کنیم ، عین رویا می باشد چه رسد به اینکه بخواهیم سودای طراحی پلان هر یک هکتار را در سر بپرورانیم. حال اگر از  زوجهای جوان و کارمندان صالح و نان  حلال خوری که در آپارتمان های نقلی 70 ،80 مترمربعی، در نهایت استیصال سکونت دارند فاکتور بگیریم و همان 200متر مربع را به عنوان فضای مناسب، شایسته ی سکونت بدانیم؛ هر هکتار را می توان به 50منزل مسکونی مبدل نمود و حالا تکلیف 20 هکتار را خودتان مشخص کنید. با یک حساب سر انگشتی وبدون اسطرلاب وچرتکه، 20 هکتار زمین را به 1000منزل مسکونی مبدل نمود. تصورش را بکنید 1000 باب منزل مسکونی، 1000 فقره زمین. 1000فقره زمین از بطن برازجان مظلوم زایش می نماید و جیب مبارک دست اندر کارانش را وزین و وزین تر می کند تا آنجا که سکه های متعددی بر سکه های اندوخته قبلی، افزوده می نماید تا بدانجا که حسابهای بانکی، البته نه خودشان بلکه فرزندان وهمسران و دیگر وابستگان، سر ریز می گردد.
حکایت شوم زمین خواری، از آنجا شروع شد که عده ی قلیلی فرصت طلب، نقاب مشفق شهر و شهروند بر رخ زده  که مار خورده اند وافعی های قدرتمندی شده اند ، قصدتوسعه ی اراضی مسکونی شهر براز جان را داشتند و اخیراً نیز طرحی مبنی بر تزریق 20 هکتار زمین به شهر براز جان، به شورای شهر وشهر داری برازجان ارائه نمودند که خوشبختانه رای نیاورد وتصویب نشد. البته بیم آن می رود که تجربه ی موفق این زمین خواران قهار ، به همگان اثبات نموده است که روند رایزنی  های پیگیرشان، بالاخره به فرجامی دلخواه شان ختم می شود و در این رهگذر، از هیچ اقدام سودجویانه ای فرو گذار نخواهند بود. { یکی دام تزویر گسترده بود / تنی چند را صید خود کرده بود .... حرام است در کیش آزادگان / که آزادیت را فروشی به نان}.
 نیازی به تحصیلات آکادمیک وکلاسیک  نیست که اذعان داشته باشیم که رشد توسعه ی طولی افقی شهر  نه تنها دردی از درد های بی امان شهر را درمان نمی کند بلکه طول درمان دردهایش را طویل المدت ومزمن می نماید. زیرا هدف غایی ،خدمات رسانی به شهر وندان است. بنابر این، مبلمان شیک و مجلل شهری در سایه ی خدمات رسانی به شهروندان یک شهر با رشد عمقی عمودی شهر محقق می گردد این همان مطلبی است که مهندس حسین آبادی (شهردار سابق) برازجان به شدت مدافع آن بودند. ایشان ،معتقد بودندکه شهر باید رشد عمودی داشته باشد باید به ترمیم و بازسازی مرکز شهر پرداخت توسعه  طولی وافقی شهر باید همراه با ارائه خدمات شهری از جمله آسفالت و پیاده رو و بولوار بندی معابر و حمل ودفع به موقع  زباله و... باشد. ایشان پیگیر این مسأله بودند که حذف عنوان شهرک را از برخی مناطق مسکونی عملی کند و به کوی تغییر نام بدهند چون عقیده داشتند عنوان شهرک زمانی به منطقه ای مسکونی تعلق می گیرد که از امکانات رفاهی ،آموزشی ،درمانی و... برخوردار باشد. شوربختانه برخی از شهرداران سابق با تزریق زمین های وسیعی به توسعه ی طولی وفیزیکی  شهربا حداکثر دریافت و مطالبه سود ومنفعت شخصی خود پرداختند که نتیجه ی نابسامانی هایش،  در پیچ های رالی مقابل دانشگاه آزاد و مسیر بیمارستان تأمین اجتماعی مهر برازجان، محسوس است و همچنین  کمبود و یاعدم وجود پارکینگ در مرکزشهر. حال چگونه و از چه منابعی ، تأمین هزینه ی مورد نیاز زمین خواری عالی جنابان محقق گردید را نیازی به ذکر تکرار مکررات نیست ، الله  اعلم و صد البته که شکی در شعور مردم نیست همگان خود دانا ومشرف بر قضایا .[ آنچنان گرم است بازار مکافات عمل / چشم بینا گر بود ،هر روز روز محشر است . صائب تبریزی].
پادشاهی که یک چشمش کور بود ،روزی از هنرمندان پایتخت دعوت نمود که بیایند و پرتره ای به رسم یادگار از چهره اش برداشته تا در تالار قصر بیاویزند. اولین نقاش وارد شد و به سرعت تعظیمی کرد و دست به کار شد. پس از چند ساعت کار، تابلو آماده شد و آنرا به پادشاه عرضه کرد. نقاش عکس او را درست آنچنان که  بود ترسیم نمود. پادشاه با دیدن تابلو، آنهم با یک چشم کور بسیار برآشفت و دستور داد که هنرمند را صد تازیانه بزنند. نوبت به نقاش دوم رسید ، او که از عقوبت پادشاه لرزه بر جانش افتاده بود ،تابلوی پادشاه را در حالی که هر دوچشمش سالم بود ترسیم نمود. اینبار هم شاه با دیدن تابلو سخت بر آشفت ودستور تأدیب این نقاش را هم صادر نمود. نوبت به سومی رسید او فکری کرد و شروع به کار کرد. پدتده آماده بود واین بار شاه با دیدنش لبخند رضایتی بر لبانش نقش بست و دستور داد که او را پاداشی فاخر دهند. آری ، نقاش سوم ، تصویر نیم رخ سالم او را ترسیم کرده بود. شاید شورای شهر برازجان وشهرداری برازجان، متصدی ومجری اقدامات، فعالیت ها ومصوب طرح های متفاوت ومتعددی باشند اما مرمت اصولی و بنیادین  زیرساخت هسته و مرکز شهر را نادیده انگاشتن  وکلی  گرفتن و جزء را  نادیده انگاشتن، فقط وفقط بر مبنای تطمیع امیال کلان سودجویانه شخصی، اقدام نمودن، تیشه بر ریشه شهر می زند وبس!!!

بااندک مطالعه ای در تخصیص بودجه جهت ترمیم بافت فرسوده در کلان شهرها  می توان به تایید عرایض اینجانب پی برد. اینجاست که باید از قیصر امین پور در رثای مظلومیت از دست رفته برازجان، گریست: برازجان عزیز ؛{هر چه شد انبوه تر گیسوی تو / می شود اندوه تر اندوه من .} البته چنانچه این گونه زمین خواری های بی حد وحصر ، در اطراف برازجان صورت بگیرد دیگر دلواپس مکان نصب تندیس غضنفر السلطنه (دلاورمبارزعلیه استعمار) در خارج از محدوده ی شهری  نخواهیم بود چون قریب الوقوع ، میادین خروجی شهر نیز در مرکزیت شهر واقع خواهند شد.