قدرت اله رحیمی:

 سعدیا مرد نکو نام نمیرد هرگز  /  مرده آن است که نامش به نکویی نبرند

نحوه زندگی انسان ها  حال و آینده آنها را رقم می زند. رابطه معنا دار گذشته، حال و آینده فرایند زندگی را شکل می دهد. سرنوشت انسانها به نحوه زیستن آنها در دنیا بستگی دارد و فرصت ها و امکاناتی که در دنیا یا انسان ها را مانا می کند، یا موجب شقاوت و پستی می شود، به نحوی که گاهی انسان از حیوان هم پست تر می  شود انسانی که صاحب زمان است. انسان های عاقل و فرهیخته برای سهم خویش در آینده ، زمان حال را در می یابند.

مولا علی (ع) در خطبه 102 نهج البلاغه می فرمایند: "به مانند بی رغبت های به دنیا و اعراض کنندگان از آ ن به دنیا بنگرید. که به خدا قسم دنیا به زودی اهل اقامت و ساکنانش را از میان بر می دارد و عیاشان بی خیال را دچار حادثه و بلا می نماید. آنچه از دنیا از دست رفته و پشت کرده باز نمی گردد و آینده آن هم روشن نیست. چه می شود تا به انتظارش باشند. شادی آن آمیخته به اندوه است و قدرت و قوت مردان آن رو به سستی و ضعف می رود. پس فراوانی آنچه که شما را خوشایند است فریبتان ندهد. زیرا آنچه از دنیا با شما خواهد بود اندک است. رحمت خداوند بر کسی که اندیشه کند و عبرت گیرد و بینای به امر باشد. آنچه از دنیا موجود بوده، پس از اندک زمانی که بر آن بگذرد، گویی وجود نداشته و آنچه از آخرت وجود خواهد یافت، گویی پس از اندک زمانی ابدی و همیشگی خواهد بود. آنچه به شمار آید (ساعات عمر) پایان پذیر است و هر چه انتظار برند آمدنی است و هر چه آمدنی است نزدیک و درحال رسیدن است."

اینجاست که انسان به دنیا آمده است تا با زندگی کردن قیمت پیدا کند، نه به هر قیمتی زندگی کند. راز ماندگاری سید محسن پورفاطمی و سید محسن ها عمل به توصیه امام علی(ع) بوده است. او اهل تسویه حساب های شخصی نبود. وی شخصیتی بود که مجذوب قدرت زود گذر دنیوی نشد بلکه افسار قدرت را در نفس خود به اسارت کشید. او انسانی نوع دوست و مردم دار بود و قلبی دریا گونه داشت. درب خانه ساده و دوست داشتنی این مرد بزرگ به روی همه بویژه مستمندان همیشه باز بود، و خوان نعمتی که خداوند به واسطه سیادت و بزرگ منشیش برایش گسترانیده بود برای مردم پا برهنه و تهی دست پهن بود  و خود با تمام خلوص در کنارشان بر سر یک سفره می نشست. سیدی که از اصول والای اخلاقی الهام می گرفت، نه از صاحبان قدرت. به همین خاطر هیچگاه حرف هایش، رفتارش و اندیشه اش تغییر نکرد. چرا که وابسته به قدرت و دنیا طلبی و زر وزور تزویر نبود.

سید محسن هیچگاه به دنبال هتک حرمت افراد نبود. او برای وصل زندگی می کرد نه برای فصل. او خود را قربانی قدرت نکرد و هیچگاه خود را بازیچه سیاست بازی ها نکرد. به همین خاطر در تشییع او همه آمده بودند، همه ناراحت و متألم بودند. او زاهدی نبود که در خلوت کار دگر کند. ظاهر و باطنش همان سید محسن بود. و در دل تاریخ ماندگار شد چرا که جز ذات اقدس خداوند (جل جلاله) به کسی، قدرتی و مقامی نمی اندیشید. و سید محسن از خاک گذشت و به افلاک پیوست. از رود گذشت و به دریا پیوست. روحش شاد. /ح