به گزارش مهر، بیستمین دوره بازی‌های آسیایی آیچی - ناگویا در حالی به پایان رسید که کاروان ورزش ایران با کسب ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز و مجموع ۵۲ مدال در جایگاه ششم جدول مدالی قرار گرفت. رتبه‌ای که نسبت به بازی‌های آسیایی هانگژو یک پله بهتر بود و از افزایش تعداد طلاهای ایران از ۱۳ به ۱۹ حکایت داشت.

در میان رشته‌های مختلف دوومیدانی یکی از تیم‌هایی بود که توانست تصویری متفاوت از سال‌های اخیر خود ارائه کند. رشته‌ای که با ۱۱ ورزشکار راهی ناگویا شد و در نهایت با یک مدال طلا، دو نقره و یک برنز به کار خود پایان داد. چهار مدالی که اگرچه با بهترین دوره‌های تاریخ دوومیدانی ایران فاصله دارد اما از نظر کیفیت و اتفاقات تاریخی یکی از دوره‌های قابل توجه این رشته در سال‌های اخیر محسوب می‌شود.

بازگشت دوومیدانی به جمع مدال‌آوران پررنگ

محمدرضا طیبی با طلای پرتاب وزنه، صادق صمیمی با برنز پرتاب دیسک و زهرا زارعی و علی امیریان با دو مدال نقره در دوی ۴۰۰ و ۸۰۰ متر چهار مدال دوومیدانی ایران را در ناگویا به نام خود ثبت کردند.

این چهار مدال ناگویا را پس از بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران و ۲۰۱۰ گوانگژو به سومین دوره پرمدال دوومیدانی ایران در بازی‌های آسیایی تبدیل کرد. از نظر کیفیت نیز عملکرد این رشته در ناگویا در رده چهارم دوره‌های مختلف قرار گرفته است.

اما اهمیت عملکرد این دوره فقط به تعداد مدال‌ها خلاصه نمی‌شود چرا که در ناگویا اتفاقاتی رقم خورد که برای تاریخ دوومیدانی ایران اهمیت ویژه‌ای دارد.

طلایی که بعد از ۵۲ سال به پرتاب وزنه رسید

محمدرضا طیبی شاید مهم‌ترین طلایی دوومیدانی ایران در ناگویا بود. او با ثبت پرتاب ۲۰ متر و ۸۱ سانتی‌متر علاوه بر کسب مدال طلا رکورد بازی‌های آسیایی را نیز شکست.

اهمیت این مدال زمانی بیشتر مشخص می‌شود که بدانیم ایران برای تکرار طلای پرتاب وزنه در بازی‌های آسیایی بیش از نیم قرن انتظار کشیده بود. آخرین طلای ایران در این ماده پیش از ناگویا به جلال کشمیری در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران بازمی‌گشت. طیبی با قهرمانی در ناگویا پس از ۵۲ سال بار دیگر پرتاب وزنه ایران را به قله آسیا رساند.

به این ترتیب طلای طیبی را می‌توان بازگشت دوباره پرتاب وزنه ایران به قله بازی‌های آسیایی پس از سال‌ها دوری از سکوی نخست این رقابت‌ها دانست؛ طلایی که یک عنوان تاریخی را برای دوومیدانی ایران احیا کرد.

زارعی و شکستن یک طلسم تاریخی

اگر طلای طیبی یادآور گذشته پرافتخار دوومیدانی ایران بود مدال زهرا زارعی تصویری از آینده این رشته را به نمایش گذاشت. زارعی در فینال دوی ۴۰۰ متر زنان با ثبت زمان ۵۲ ثانیه و ۳۸ صدم ثانیه به مدال نقره رسید. مدالی که نخستین مدال یک زن ایرانی در تاریخ دوومیدانی بازی‌های آسیایی بود. این اتفاق یکی از مهم‌ترین نقاط عطف دوومیدانی ایران در ناگویا محسوب می‌شود.

اهمیت این مدال زمانی دوچندان می‌شود که بدانیم زارعی در رشته‌ای به سکو رسید که سال‌ها دوومیدانی ایران در بازی‌های آسیایی در بخش زنان در آن مدالی نداشت. او با این نقره نه‌تنها نام خود را در تاریخ ثبت کرد بلکه نشان داد بخش زنان دوومیدانی نیز می‌تواند به یکی از منابع مدال‌آوری ایران در رقابت‌های بزرگ قاره‌ای تبدیل شود.

تلخ‌ترین قاب ناگویا برای محیطی‌زاده

اما در کنار این اتفاقات تاریخی ناگویا برای دوومیدانی ایران یک قاب تلخ هم داشت. جایی که فاطمه محیطی‌زاده در آستانه ثبت یکی از مهم‌ترین نتایج تاریخ دوومیدانی زنان ایران قرار گرفت ولی در فاصله تنها یک ماده تا پایان هفتگانه از ادامه رقابت‌ها بازماند.

محیطی‌زاده پس از برگزاری ۶ ماده و کسب ۴۹۲۵ امتیاز در جایگاه دوم جدول قرار داشت و یکی از شانس‌های اصلی کسب مدال محسوب می‌شد اما مسئولان برگزاری کفش او در ماده پرش طول را غیرمجاز اعلام کردند و نتیجه این ورزشکار را باطل و او را از جدول مسابقات حذف کردند.

این اتفاق در حالی رخ داد که فدراسیون دوومیدانی ایران اعلام کرد کفش محیطی‌زاده پیش از مسابقه در فرآیند بازرسی تجهیزات بررسی و تأیید شده بود و به همین دلیل نسبت به تصمیم برگزارکنندگان اعتراض رسمی کرد.

محیطی‌زاده در شرایطی از رسیدن به مدال بازماند که عملکردش تا پیش از حذف امیدهای زیادی برای ثبت یک نتیجه تاریخی ایجاد کرده بود. به این ترتیب در کنار نخستین مدال تاریخ دوومیدانی زنان ایران که با نقره زهرا زارعی به دست آمد پرونده ناگویا یک حسرت بزرگ نیز برای این بخش از دوومیدانی به جا گذاشت مدالی که می‌توانست با عملکرد درخشان محیطی‌زاده به دست بیاید اما سرنوشت آن خارج از جریان رقابت تعیین شد.

یک نقره دیگر و پایان امیدوارکننده

علی امیریان نیز در دوی ۸۰۰ متر با ثبت زمان یک دقیقه و ۴۵ ثانیه و ۱۰ صدم ثانیه دوم شد تا دومین نقره دوومیدانی ایران در ناگویا را به دست آورد. او در فینال نتوانست از دونده ژاپنی عبور کند؛ دونده‌ای که با زمان ۱:۴۴.۴۸ ضمن کسب طلا رکورد بازی‌های آسیایی سجاد مرادی از بازی‌های ۲۰۱۰ گوانگجو را نیز شکست.

در کنار این دو نقره و طلای طیبی، صادق صمیمی نیز در پرتاب دیسک به مدال برنز رسید تا پرونده دوومیدانی ایران با چهار مدال بسته شود.

از ۱۹۷۴ تا ۲۰۲۶؛ کجا ایستاده‌ایم؟

مرور تاریخ نشان می‌دهد که دوومیدانی ایران در بازی‌های آسیایی فراز و فرودهای زیادی داشته است. نقطه اوج این رشته در دوره‌های اخیر را می‌توان در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران و ۲۰۱۰ گوانگجو دید. دوره‌هایی که دوومیدانی ایران تعداد مدال‌های بیشتری به دست آورد.

در تهران ۱۹۷۴ دوومیدانی ایران ۸ مدال شامل سه طلا، دو نقره و سه برنز کسب کرد. دوره‌ای که جلال کشمیری و تیمور غیاثی در آن درخشش ویژه‌ای داشتند.

در گوانگجو ۲۰۱۰ نیز چهار مدال به نام ایران ثبت شد. احسان حدادی در پرتاب دیسک طلا گرفت، سجاد مرادی در ۸۰۰ متر به طلا و در ۱۵۰۰ متر به نقره رسید، کاوه موسوی در پرتاب چکش نقره گرفت و محمد صمیمی نیز برنز پرتاب دیسک را به دست آورد.

ناگویا نیز با کسب چهار مدال در جمع دوره‌های موفق دوومیدانی ایران در بازی‌های آسیایی قرار گرفت با این تفاوت که این بار ترکیب مدال‌ها و اتفاقات تاریخی رقم‌خورده جلوه‌ای متفاوت به عملکرد این رشته بخشید و با طلای پرتاب وزنه پس از ۵۲ سال، نخستین مدال زنان ایران در تاریخ دوومیدانی بازی‌های آسیایی و نقره دوی ۸۰۰ متر برگ تازه‌ای در کارنامه این رشته ثبت کرد.

حدادی و نخستین آزمون مدیریتی در بزرگ‌ترین میدان آسیایی

رئیس فدراسیون دوومیدانی در نخستین تجربه مدیریتی خود در بازی‌های آسیایی تیمی را به ژاپن برد که بخش قابل توجهی از اعضای آن برای نخستین بار این میدان بزرگ را تجربه می‌کردند.

از میان ۱۱ دوومیدانی‌کار اعزامی ایران ۱۰ نفر برای نخستین بار در بازی‌های آسیایی حاضر شدند؛ اتفاقی که اهمیت نتیجه به دست آمده را بیشتر می‌کند. این تیم در نهایت چهار مدال گرفت و علاوه بر آن برای نخستین بار تیم میکس ایران نیز در ماده ۴ در ۱۰۰ متر بازی‌های آسیایی شرکت کرد.

از این منظر عملکرد ناگویا را می‌توان برای حدادی یک شروع قابل قبول در مدیریت بزرگ‌ترین رویداد چندرشته‌ای قاره دانست. البته قضاوت درباره عملکرد مدیریتی یک فدراسیون تنها با چهار مدال در یک دوره ممکن نیست اما آنچه در ناگویا دیده شد ترکیبی از بازگشت به سکو، جوان‌گرایی و ثبت چند اتفاق تاریخی بود.

بازگشت به اوج هنوز زود است

دوومیدانی ایران هنوز با روزهای طلایی خود فاصله دارد. مقایسه چهار مدال ناگویا با هشت مدال بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ نشان می‌دهد که نمی‌توان از یک بازگشت کامل به دوران اوج سخن گفت. با این حال کیفیت مدال‌ها و اتفاقاتی که در ناگویا رقم خورد نشانه‌هایی از تغییر مسیر را به همراه دارد.

در یک سو طیبی پس از ۵۲ سال طلای پرتاب وزنه را تکرار کرد؛ در سوی دیگر زهرا زارعی برای نخستین بار یک زن ایرانی را به سکوی دوومیدانی بازی‌های آسیایی رساند و علی امیریان نیز در ۸۰۰ متر ادامه‌دهنده سنت مدال‌آوری ایران در دوهای نیمه‌استقامت شد.

به همین دلیل شاید مهم‌ترین دستاورد دوومیدانی ایران در ناگویا نه فقط یک طلا، دو نقره و یک برنز بلکه تغییر تصویری باشد که این رشته از آینده خود ارائه کرد. تصویری که در آن نام‌های جدید در کنار چهره‌های باتجربه قرار گرفته‌اند و مدال‌آوری زنان نیز برای نخستین بار وارد تاریخ بازی‌های آسیایی شده است.

بدون تردید اگر این روند با برنامه‌ریزی، توجه به پشتوانه‌سازی و حمایت از همین نسل جوان ادامه پیدا کند ناگویا می‌تواند نه نقطه پایان بلکه آغاز فصل تازه‌ای برای دوومیدانی ایران باشد.