محمد ارزنده قهرمان پیشین دوومیدانی و کارشناس این رشته در گفتگو با مهر، با اشاره به شرایط کلی دوومیدانی ایران در مورد آخرین وضعیت ملی‌پوشان برای حضور در بازی‌های آسیایی ناگویا اظهار کرد: واقعیت این است که وضعیت تیم ملی اصلاً مناسب نیست. اگر بخواهیم بدون تعارف صحبت کنیم در این دو سال اخیر اتفاقات مختلفی افتاده که نه تنها به پیشرفت کمک نکرده بلکه در برخی بخش‌ها باعث عقب‌گرد هم شده است. از یک طرف شرایط کلی کشور و اتفاقاتی که رخ داد از جمله تنش‌ها و درگیری‌هایی که به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم روی ورزش اثر گذاشت باعث شد برنامه‌ریزی‌ها به هم بریزد. از طرف دیگر در داخل فدراسیون هم ما نشانه‌ای از یک برنامه مدون و مشخص برای بازی‌های آسیایی ناگویا ندیدیم.

ارزنده در ادامه خاطرنشان کرد: وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم می‌بینیم که در این مدت نه اردوهای مناسب و موثری داشتیم و نه اعزام‌های کافی به مسابقات برون مرزی صورت گرفته است. در چنین شرایطی طبیعی است که توقع مدال‌آوری گسترده هم واقع‌بینانه نباشد. بعضی وقت‌ها خیلی راحت صحبت از این می‌شود که می‌توانیم ۱۰ یا ۷ مدال در بازی‌های آسیایی کسب کنیم اما باید واقع‌بین بود. سؤال اینجاست که بر چه اساسی چنین وعده‌هایی داده می‌شود؟ آیا زیرساختش فراهم شده؟ آیا ورزشکار در مسیر آماده‌سازی علمی و اصولی قرار گرفته است؟

وی افزود: دوومیدانی رشته‌ای است که به شدت به برنامه‌ریزی بلندمدت نیاز دارد. شما نمی‌توانید در فاصله یکی دو سال مانده به یک رویداد بزرگ انتظار جهش بزرگ داشته باشید. متأسفانه در سال‌های اخیر ما بیشتر با شعار روبه‌رو بودیم تا عمل. بحث جوان‌گرایی مطرح می‌شود اما جوان‌گرایی فقط در حرف نیست. جوان‌گرایی یعنی پشتوانه‌سازی واقعی، یعنی سرمایه‌گذاری روی رده‌های پایه، یعنی فراهم کردن امکانات برای نوجوانی که امروز تمرین می‌کند تا پنج سال دیگر به تیم ملی برسد.

ارزنده در ادامه خاطرنشان کرد: سؤال مهم این است که آیا چنین فرآیندی در فدراسیون وجود داشته است؟ واقعیت این است که ما در اکثر ماده‌ها چه خوشمان بیاید چه خوشمان نیاید همچنان متکی به چند چهره محدود هستیم. این ورزشکاران هم البته زحمت خودشان را کشیده‌اند و کسی منکر تلاش آن‌ها نیست اما مشکل اینجاست که پشت سر آن‌ها خالی است. وقتی پشتوانه‌سازی انجام نشده باشد طبیعی است که تیم ملی در بزنگاه‌ها دچار مشکل شود.

وی در بخش دیگری از صحبت‌های خود درباره وضعیت مدال‌آوری ایران در ناگویا گفت: اگر بخواهیم کاملاً فنی و بر اساس شرایط موجود نگاه کنیم در حال حاضر شانس واقعی مدال ما بسیار محدود است. شاید بتوان گفت در یکی از ماده‌ها یعنی پرتاب وزنه امیدهایی وجود دارد اما در سایر مواد فاصله ما با آسیا قابل توجه است. رقبای ما در همه این سالها روی سیستم حرفه‌ای کار کرده‌اند و نتیجه آن را هم می‌بینند ولی ما هنوز درگیر مشکلات پایه‌ای هستیم.

ارزنده در ادامه تصریح کرد: نکته مهم این است که نباید خودمان را گول بزنیم. دوومیدانی ایران اگر می‌خواهد به سطح قابل قبول برسد باید ابتدا واقعیت‌ها را بپذیرد. ورزشکار زمانی می‌تواند نتیجه بگیرد که مسیرش مشخص باشد، مربی بداند برنامه چیست، فدراسیون ثبات داشته باشد و حمایت‌ها واقعی باشد.

وی همچنین درباره نقش مدیریت در شرایط فعلی اظهار داشت: در این مدت با وجود اینکه تغییراتی هم در مدیریت ایجاد شد و احسان حدادی به عنوان یک چهره شناخته شده ریاست این فدراسیون و به عهده گرفت اما باید صادقانه گفت که خروجی قابل دفاعی ندیدیم. دو سال زمان کمی نیست. در این مدت انتظار می‌رفت حداقل در برخی حوزه‌ها پیشرفت ملموس ببینیم اما متأسفانه نه تنها پیشرفتی حاصل نشده بلکه در برخی بخش‌ها حتی عقب‌گرد هم داشتیم.

ارزنده در ادامه خاطرنشان کرد: مشکل اصلی این است که نگاه ما به دوومیدانی مقطعی است. هر بار فقط به یک رویداد فکر می‌کنیم بدون اینکه برای چهار سال آینده برنامه داشته باشیم. در حالی که کشورهای موفق دقیقاً برعکس عمل می‌کنند. آن‌ها از امروز برای دو دوره بعد برنامه دارند. نتیجه هم همین می‌شود که فاصله ما با آن‌ها بیشتر و بیشتر می‌شود.

ملی‌پوش پیشین دوومیدانی در پایان گفت: اگر بخواهم جمع‌بندی کنم باید بگویم وضعیت فعلی دوومیدانی ایران برای بازی‌های آسیایی ناگویا نگران‌کننده است. ما نیاز به صداقت در تحلیل داریم نه بزرگ‌نمایی. اگر واقعیت‌ها را بپذیریم شاید هنوز فرصت برای اصلاح وجود داشته باشد. اما اگر با همین روند و همین نگاه ادامه بدهیم نه تنها در ناگویا بلکه در دوره‌های بعدی هم کار بسیار سخت‌تری خواهیم داشت.