بزرگمهر اسدی

قدیمی‌ها می‌گفتند: وقتی دست کسی از منطق و استدلال خالی شود، زبانش به توهین و برچسب‌زنی باز می‌شود. این واقعیتی است که این روزها در بخشی از فضای رسانه‌ای فارسی‌زبان خارج از کشور بیش از گذشته به چشم می‌آید. آنجا که سندی برای نقد عملکرد وجود ندارد، ساده‌ترین راه، حمله به شخصیت افراد، نسبت دادن اتهام‌های سنگین و حتی کشاندن خانواده‌ها به متن ماجراست. این شیوه، نقد رسانه‌ای نیست؛ جنگ روانی است.

هیچ مدیری مصون از نقد نیست و هیچ رسانه‌ای نباید از مطالبه‌گری فاصله بگیرد. اما نقد حرفه‌ای بر پایه سند، آمار و واقعیت استوار است؛ نه بر شایعه، هیجان و تکرار اتهام. اگر تخلفی وجود دارد، مرجع رسیدگی قانون و دستگاه قضایی است، نه دادگاه‌های مجازی و رسانه‌ای.

در این میان، یک پرسش جدی پیش روی افکار عمومی قرار دارد؛ چرا هر بار که نام برخی مدیران موفق بومی بوشهر در صنعت پتروشیمی بیش از گذشته مطرح می‌شود، حجم تخریب‌ها نیز افزایش می‌یابد؟ شاید پاسخ این پرسش نیازمند پژوهش و بررسی دقیق باشد، اما یک واقعیت روشن است؛ مدیران بومی صنعت پتروشیمی، بیش از بسیاری از همتایان خود در معرض هجمه‌های رسانه‌ای قرار گرفته‌اند. این موضوع دست‌کم شایسته توجه و تأمل است، نه بی‌اعتنایی.

باید مراقب بود که در این مسیر، انگیزه‌های مالی و منافع شخصی، نباید به ابزاری برای تخریب نظام مدیریت بومی تبدیل شود. وقتی تخریبِ هدفمند تحت تأثیر منافع مالی یا رقابت‌های ناسالم قرار می‌گیرد، نه تنها عدالت هدف قرار نمی‌گیرد، بلکه مسیر تخصص‌گرایی و مدیریت شایسته‌سالار را مسدود می‌کند. هدف باید اصلاح باشد، نه فروپاشی مدیریت بومی برای دستیابی به منافع کوتاه‌مدت.

سرمایه انسانی متخصص، مهم‌ترین دارایی صنعت انرژی ایران است. تخریب بی‌ضابطه مدیران بومی بوشهر، بدون ارائه اسناد معتبر، تنها اعتبار یک فرد را هدف نمی‌گیرد؛ بلکه اعتماد، انگیزه و امنیت روانی مدیرانی را نشانه می‌رود که مسئولیت اداره یکی از راهبردی‌ترین صنایع کشور را بر عهده دارند.

اما مخاطب اصلی این یادداشت، رسانه‌های داخلی، به‌ویژه رسانه‌های تخصصی حوزه انرژی و به‌صورت خاص استان‌های جنوبی هستند. میدان روایت را خالی نکنید. اجازه ندهید چند صفحه و رسانه فارسی‌زبان خارج از کشور، با پرتاب سنگ تخریب و دروغ روایت نخست صنعت انرژی ایران را در اختیار بگیرند. شایسته نیست ده‌ها رسانه تخصصی، خبرگزاری، پایگاه تحلیلی و فعال رسانه‌ای داخل کشور، عرصه را واگذار کنند تا چند رسانه بیرون از مرزها، افکار عمومی این حوزه را جهت‌دهی کنند.

رسالت رسانه‌های داخلی، دفاع از شخص یا مقام نیست؛ دفاع از حقیقت، انصاف و منافع ملی است. مدیران را با کارنامه‌شان نقد کنید، عملکردشان را زیر ذره‌بین ببرید، از آنان پاسخ بخواهید؛ اما اجازه ندهید جایگاه رسانه حرفه‌ای به تریبونی برای بازنشر شایعه و عملیات روانی تنزل پیدا کند.

امروز نبرد اصلی، نبرد روایت‌هاست. هر رسانه‌ای که بر پایه حقیقت، سند و مسئولیت اجتماعی قلم بزند، نه‌تنها از اعتبار حرفه‌ای خود پاسداری می‌کند، بلکه از سرمایه ملی و اعتماد عمومی نیز حراست خواهد کرد. سکوت رسانه‌های داخلی، خلأیی ایجاد می‌کند که دیگران با روایت‌های خود آن را پر خواهند کرد. این میدان را نباید واگذار کرد.
 ️️