به گزارش مهر، با پایان مرحله گروهی رقابت‌های جام جهانی ۲۰۲۶ که به میزبانی سه کشور آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار شده بود، بررسی داده‌های مربوط به میزان جابه‌جایی تیم‌ها نشان داد اختلاف قابل توجهی میان مسیرهای سفر تیم‌ها و هواداران آن‌ها در طول این مرحله وجود داشته است؛ اختلافی که در برخی موارد به چندین هزار کیلومتر می‌رسید و می‌توانست به‌طور مستقیم بر شرایط بدنی و ریکاوری تیم‌ها اثرگذار باشد.

بر اساس گزارش‌هایی که دو رسانه «covers» و «sofascore»، برخی تیم‌ها در یک محدوده جغرافیایی فشرده مسابقات خود را برگزار کرده بودند، در حالی که گروهی دیگر ناچار به سفرهای طولانی و چندمرحله‌ای در سراسر قاره آمریکای شمالی شده بودند.

اختلاف ساختاری در طراحی مسیرها

داده‌های استخراج‌شده از موقعیت کمپ‌ها و محل برگزاری مسابقات نشان داد الگوی سفر تیم‌ها در مرحله گروهی به‌شدت نامتوازن بوده است. در حالی که برخی تیم‌ها مجموعاً کمتر از ۶ هزار کیلومتر جابه‌جایی را ثبت کرده بودند، گروهی دیگر با اعدادی بالاتر از ۱۰ تا ۱۲ هزار کیلومتر مواجه شده بودند.

در این میان، تیم‌هایی مانند مکزیک با حدود ۵,۱۸۸ کیلومتر کمترین میزان سفر را ثبت کرده بودند، در حالی که برخی تیم‌ها مانند اسپانیا و کیپ‌ورد در بالاترین سطح جابه‌جایی قرار گرفته بودند.

وضعیت تیم ملی ایران

در بخش مربوط به تیم ملی فوتبال ایران، گزارش‌ها نشان داده بود که ملی‌پوشان یکی از پرچالش‌ترین مسیرهای تردد را در میان تیم‌های حاضر پشت سر گذاشته بودند؛ موضوعی که بر اساس داده‌های منتشرشده از محل کمپ و برنامه مسابقات، فشار قابل توجهی بر برنامه ریکاوری و آماده‌سازی این تیم وارد کرده بود.

تیم ملی ایران در این دوره از رقابت‌ها کمپ اصلی خود را در شهر تیخوانا مکزیک مستقر کرده بود و برای انجام هر سه دیدار مرحله گروهی، ناچار به انجام سفرهای رفت و برگشت مداوم میان این شهر و محل برگزاری مسابقات در خاک آمریکا شده بود.

بر اساس مسیرهای ثبت‌شده، ایران در دیدارهای نخست خود دو بار مسیر تیخوانا به لس‌آنجلس را طی کرده بود؛ مسیری که فاصله تقریبی آن حدود ۲۰۵ کیلومتر عنوان شده و با احتساب رفت و برگشت، در هر نوبت رقابتی حدود ۴۱۰ کیلومتر جابه‌جایی برای اعضای تیم به همراه داشته بود. به این ترتیب، مجموع رفت و آمد در این دو مسابقه به حدود ۸۲۰ کیلومتر رسیده بود.

در سومین دیدار مرحله گروهی نیز کاروان تیم ملی ایران مسیر متفاوت‌تری را تجربه کرده بود؛ جایی که ملی‌پوشان ابتدا از تیخوانا به سمت سیاتل با فاصله‌ای در حدود ۱۷۲۰ کیلومتر پرواز کرده و پس از پایان مسابقه نیز همین مسیر را در جهت بازگشت طی کرده بودند. در مجموع، تنها این سفر رفت و برگشت حدود ۳۴۴۰ کیلومتر به مجموع جابه‌جایی‌های ایران اضافه کرده بود.

بر این اساس، مجموع رفت و آمدهای تیم ملی فوتبال ایران در مرحله گروهی به یکی از بالاترین ارقام در میان تیم‌های حاضر در این مرحله رسیده بود.

از سوی دیگر، در جریان ورود اعضای تیم ملی ایران به خاک ایالات متحده برای برگزاری مسابقات، گزارش‌هایی منتشر شده بود که نشان می‌داد برخی از اعضای کاروان از جمله مهدی طارمی و سعید الهویی (مربی) در هنگام عبور از کنترل‌های امنیتی با بررسی‌های طولانی‌تری مواجه شده بودند؛ به‌گونه‌ای که در هر مورد، فرآیند ورود حدود ۴۰ دقیقه به طول انجامیده بود. این موضوع در همان مقطع با انتقادهایی از سوی اعضای تیم و کادر فنی نسبت به شرایط تردد و ورود به خاک آمریکا همراه شده بود.

تیم‌های با بیشترین میزان سفر

مطابق داده‌های تجمیعی، تیم‌هایی مانند کیپ‌ورد، اسپانیا، اروگوئه، کلمبیا، عربستان سعودی و کنگو در صدر فهرست پرمسافت‌ترین تیم‌های مرحله گروهی قرار گرفته بودند. مجموع مسیر این تیم‌ها در برخی موارد به بیش از ۱۲ هزار کیلومتر رسیده بود.

این حجم از سفر عمدتاً ناشی از جابه‌جایی‌های چندمرحله‌ای بین سواحل غربی، مرکزی و شرقی آمریکای شمالی بوده که الگوی موسوم به سفرهای زیگزاگی را ایجاد کرده بود.

* الجزایر: ۴٬۸۲۵ کیلومتر (از کانزاس‌سیتی به سان‌فرانسیسکو و بازگشت)
* جمهوری چک: ۴٬۵۰۳ کیلومتر (از گوادالاخارا به آتلانتا و سپس مکزیکوسیتی)
* آفریقای جنوبی: ۳٬۸۸۹ کیلومتر (از مکزیکوسیتی به آتلانتا و سپس مونتری)
* جمهوری دموکراتیک کنگو: ۳٬۶۸۳ کیلومتر (از هوستون به گوادالاخارا و سپس آتلانتا)
* اکوادور: ۳٬۴۶۱ کیلومتر (از فیلادلفیا به کانزاس‌سیتی و سپس نیویورک)

لازم به ذکر است که میزان کیلومتر طی شده برای تیم های مذکور صرفا مسافت رفت در نظر گرفته شده است.

تیم‌های با کمترین میزان سفر

در سوی مقابل، تیم‌هایی مانند مکزیک، کره جنوبی، فرانسه، نروژ، مصر و سنگال کمترین میزان جابه‌جایی را در مرحله گروهی تجربه کرده بودند. در این میان، مکزیک با حدود ۵,۱۸۸ کیلومتر در صدر تیم‌های کم‌سفر قرار گرفته بود و عملاً بیشترین بهره را از میزبانی جغرافیایی خود برده بود.

این تیم‌ها عمدتاً در یک محدوده منطقه‌ای ثابت یا نزدیک به هم مسابقه داده بودند و در برخی موارد حتی امکان استفاده از سفرهای زمینی به‌جای پروازهای طولانی را داشته بودند.

* پاراگوئه: ۵۴۲ کیلومتر (لس‌آنجلس تا سن‌فرانسیسکو)
* پاناما: ۵۸۹ کیلومتر (تورنتو تا نیویورک)
* سنگال: ۵۸۹ کیلومتر (نیویورک تا تورنتو)
* فرانسه: ۶۰۲ کیلومتر (نیویورک تا فیلادلفیا تا بوستون)
* نروژ: ۶۰۲ کیلومتر (بوستون تا نیویورک تا بوستون

نابرابری در میزان سفر؛ عامل پنهان تأثیرگذار

بررسی‌ها نشان داده بود اختلاف میان کم‌سفرترین و پرمسافت‌ترین تیم‌ها در مرحله گروهی به بیش از ۸ هزار کیلومتر رسیده بود؛ موضوعی که از نگاه کارشناسان علوم ورزشی می‌توانست یکی از عوامل پنهان در عملکرد تیم‌ها باشد.

عواملی مانند خستگی ناشی از پروازهای طولانی، تغییرات زمانی، شرایط آب‌وهوایی و فشار روانی ناشی از جابه‌جایی‌های مداوم، همگی در کنار یکدیگر می‌توانستند سطح آمادگی بازیکنان را تحت تأثیر قرار دهند.

مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ نشان داد که این تورنمنت تنها یک رقابت ورزشی نیست، بلکه یک چالش جدی لجستیکی نیز به شمار می‌رفت. در حالی که برخی تیم‌ها با حداقل جابه‌جایی وارد مراحل حذفی شده بودند، برخی دیگر با انبوهی از سفرهای طولانی و فرسایشی مواجه شده بودند.

در چنین شرایطی، مدیریت سفر و ریکاوری به اندازه تاکتیک و کیفیت فنی در سرنوشت تیم‌ها نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کرده بود و اهمیت آن در طول کل تورنمنت به‌خوبی نمایان شده بود.