صبح که از خواب پا شدم برم تو حیاط صورتمو بشورم ،صدای بلبل تو کٌنار هوشو از سرم پروند.چشم نشسته با خوشحالی برگشتم و گفتم:دی امروز مهمون داریم.دیم که تو ای گرمای برج چهار چش خودش هم نداشت و هویس هویس با پرِ مینارش عرقش را خشک می کرد، گفت:دختر زبونتو گاز بگیر...ای گرما میتونم مهمون داری کنم؟گفتم مگه نه خودت گفتی بلبل سیده و وقتی صبح خوند یعنی مهمون گیرمون میاد...حالا مو یه چیزی هم گفتم تو هم...هنوز مکالمه من و دیم سرِ سید بودن یا نبودن بلبل به نتیجه نرسیده بود که دق الباب کوفته شد.دیم همونجا خشکش زد. دمپایی نپوشیده دویدم طرف در.در را که باز کردم هوشنگ و زینت و دخترشون رقیه تو چارچوب در ظاهر شدن.من پیش از اینکه بخوام تو بحر مهمونا برم برگشتم و حال و روز دیم رو رصد کردم.دیم حال و روز خوشی نداشت و دندونش تو بٌت مو کار می کرد ولی خودش رو نباخت...خوش اومدین...خوش اومدین.چه عجب یادی از ما کردین.صبح که بلبل خوند دلم خوش شد ؛گفتم امروز مهمون عزیزی داریم!!!من هم که خواستم حرف دیم رو تایید کنم گفتم:ها مو هم سی دیم گفتم...نذاشت حرفمو تموم کنم؛گفت :برید برید با رقیه سی خوتون رو سکٌنچه عروسک بازی کنین.

رقیه بچه هفت حاجتی پسرخاله دیم بود که بعد از ده سال نذر و نیاز و دوا-دکتر خدا بهشون داده بود.دیم و خاله اش چند سال پیش سرِ برادرم احمد و پسرش یوسف از هم  بد دلخور شده بودن و به هم پیغام و پسغام فرستاده بودن که نه اگه مٌردم بیا و نه اگه مٌردی میام.الان بعد از این همه مدت پسر خاله دیم با زنش اومده بودن که بگن ما نه اهل برمکیم و نه قوم جعفر و حساب ما از دیمون جداست ...آدم که سر دعوای دوتا بچه با هم قهر نمی کنه.

حصیری تو سایه طارمه رو سکٌنچه انداختیم.رقیه روبالای سکٌنچه نشوندم تا بتونه به دیوار طارمه تکیه بده.پنکه رومیزی رو روش ثابت کردم که رسم مهمون نوازی رو به جا آورده باشم...سخت گرفتار بیگ بازی بودیم که یهو رقیه گفت:راستی میگم نزدیک خونه شما دکون هست؟با شنیدن اسم دکون چشمام باز شد،حتما چیزی هم به من می ماسید...هاااا،مگه چیزی میخواستی؟

بسکویت میخواست.گفتم می برمت یه دکون نشونت میدم ولی به شرطی که به خودم هم بسکوت بدی.با قول مساعد رقیه ،حرکت کردیم.تا رسیدن به دکون مختارو طعم انواع بسکویت ها رو مزه مزه کردم و از بسکویت های سکه ای که فله ای بود و طعم پرتقال می داد و بسکویت مستطیلی که به هم وصل بودن و طعم نارگیل می داد و روش کنجد بود به رقیه می گفتم و بهش منو می دادم که انتخاب کنه...چشم رقیه از دیدن تنوع اجناس دکون مختارو لیل گشت.بعد از کلی وارسی بسکویت ها، دست رو بسکویت مستطیلی نارگیلی گذاشت.تو دلم بهش احسنت گفتم و انتخابش رو ستودم...الان موقع وفای به عهد بود.همینکه پلاستیک بسکویت ها رو گرفت تو پاش زور آورد و دوید طرف خونمون...هرچه صداش زدم انگار نمی شنید... به برق زده بودنش،هرچه می دویدم بهش نمی رسیدم.به خونه که رسیدم دیدم کنار دی و بواش نشسته ،پلاستیک بسکویتی جلوشه و با اشتها میخوره.چش تو چشش شدم تا بلکه قرارمون یادش بیاد..اصلا منو نمی شناخت.نگاه گناه داری بهش کردم یعنی اینکه مو دختر خوبی هستم،بهترین جای سکنچه رو بهت دادم،پنکه رو روت ثابت کردم ...هیچ کدوم از این سناریوها کارساز نشد...بسکویت آخری که برد نزدیک دهنش تیر خلاص رو به من زد...به خودم،به بلبل و به دکون مختارو لعنت فرستادم...از خودم بدم اومد که هنوز شریکم رو نشناخته بهترین گزینه رو بهش معرفی کرده بودم...کاش لااقل برده بودمش دکون دی حمزه که بسکویت های نخوش و گرون داشت...از چشمم افتاد،دوست داشتم چایی که دیم براش ریخته بود،رو پاش بریزه یا قند تو گلوش گیر کنه...

ناهار که خوردن خداحافظی کردن که برن. اینبار بوام چنان تکلیف و تعارف به جا آورد که الان ماشین سی بردخون گیرتون نمیاد و ماشینای دیر فقط صبح میرن بردخون و چنان هوشنگ رو متقاعد کرد که زینت چاره ای جز دوباره نشستن نداشت...شب موندند...بوام داشت از رشادتهای ایام جوونیش که چطور با یه تیر دوتا  اِشکال رو میزد و هیچ میرشکالی به گرد پاش نمی رسید می گفت که یهو برق رفت...برق که رفت  انگار دنیا رو بهم دادن...الان موقع دادخواهی بود... وقتی که هوشنگ و زینت غرق تعریفای نمک زده ی بوام شده بودن خودمو به رقیه نزدیک کردم ، دور و برم رو تو تاریکی پاییدم ،رونشو نشونه گرفتم و چنان کنجیری دادم که عقرب پیشم لٌنگ انداخت.. جیغ رقیه و صدای تفنگ بوام و پژواک کوه تو هم پیچید.

زینت دستپاچه گفت:آخی بچمو عقرب زد. دیم دوید فانوس آورد،بوام لنگه دمپایی رو برداشت ولی رقیه تو اون تاریکی حضور دشمن رو خوب درک کرده بود و بریده بریده میگفت عقرب نههههه...او ..او

صبح که بلند شدیم خبری از هوشنگ و زینت و رقیه نبود.چند روز بعد مش ماندنی شوفربردخونی  پیغام آورد که هوشنگ و زینت گفتن نه اگه مٌردیم بیاین و نه اگه مٌردین میایم.