،،قدرت مظاهری،،
...
،،نمی‌توانم،، ... ،،نمی‌گذارند،، ... ،،هرکی بلد است، بیاید،، ... ،،ندارم،، ... ،،نپرسید،، ... ،،نمی‌خواستم‌بیایم،، ... ،،بلدنیستم،، ...

این افعال و افعال و جملاتی شبیهِ اونا، مجموعه‌ای از ناله و زاری و زنجموره‌های یه رئیس‌جمهوره که با کلی وعده‌ و وعید به طرفداراش، روی صندلی ریاست‌جمهوری نشسته ولی انگار هیچ اراده‌ای برای رفع مشکلات و معضلات نداره. مشکلاتی که مثلِ یه آوارِ سنگین، فرو اومدن رو سر و‌ شونه‌های مردم و هر لحظه هم یکی از تیرکای بالاشون می‌شکنه و آواره، سنگین و سنگین و سنگین‌تر می‌شه.

جملات و افعالِ استیصال‌آمیز و یاس‌آوری که اگه جای بیانِ اونا، فقط سکوت می‌کرد و هیییییچ حرفی‌نمی‌زد، بمراتب امیدوارکننده‌تر و دلگرم‌کننده‌تر به‌شمار می‌اومد!
یکی هم پیدا نمی‌شه ازشون بپرسه شما که نمی‌تونسید و نمی‌خواسید و بلدنبودید، رو چه حسابی پشتِ فرمونِ این ابوقراضه نشسید !؟

اگه بلدنبودید، خب همون اولش می‌گفتید بلدنیسید تا مردم اینقده جدی‌تون نگیرن و از جون و مال و آبروشون مایه نذارن براتون!
دلار و طلا و نقره و برنز و همه‌ی مایحتاجِ عمومی و روزانه‌ی مردم تااااا سرگین و پشکلِ توی کودِ‌حیوانی هم هرروز داره قیمتاشون توی یه صعودِ‌آزاد، مثل موشک می‌ره بالا و هیچ‌کسی خودش رو صاحب نمی‌دونه!
مردم شما رو از صندوق نیاوردن بیرون که شبانه‌روز بنالید و مشکلات رو‌ به گذشته و آینده ربط بدید. شما رو آوردن که یه مدادپاک‌کن وردارید و خرابیا و خرابکارا رو پاک کنید و یه طرح و نقشه‌ی جدید طراحی کنید.
فکر میکنید با ،،بلدنیسم،، و ،،هرکی‌بلده، بیاد،، مملکت سر و‌ سامون می‌گیره!؟
توی فیلم‌فارسیِ ،،صمد آرتیست می‌شود،، وقتی کارگردان از صمد می‌پرسه : ،،چه نقشی رو بلدی بازی کنی!؟،، صمد می‌گه : ،،من هیچی بلد نیسم، من فقط بلدم ماچ کنم!،،
کاش میونِ این‌همه صداقت‌تون، یه اعترافِ کوچیک هم می‌کردین. اعتراف به اینکه بینِ این‌همه نابَلَدیای خودتون و دستیارتون و تیم‌تون، واقعاً چی رو یه‌ذره بَلَدین که جماعت یه‌نَمه امیدوار بشن بهتون !؟
کاش - کاش - از صمد یاد می‌گرفتین و لااقل ماچ‌کردن رو بلد بودین ...