غلامعلی بدخشان 

می‌دانید آقای رئیس‌جمهور، مشکل امروز مردم فقط گرانی نیست؛ مشکل، بی‌خبری شما از میدان واقعی زندگی مردم است و مشکل، سکوتی است که هر روز گران‌تر از دلار تمام می‌شود.
دلار به مرز ۱۴۰ هزار تومان رسیده، تورم به حوالی ۷۰ درصد خزیده و طلا با گرمی بالای ۱۵ میلیون تومان، رسماً اعلام کرده که دیگر نه زینت است و نه سرمایه؛ بلکه شاخص اضطراب ملی و آیینه‌ی نگرانی یک جامعه خسته است.
اما سؤال اینجاست: در این طوفان عدد و رقم، چرا شما در رسانه ظاهر نمی‌شوید؟ چرا با مردم حرف نمی‌زنید و چرا توضیح نمی‌دهید که دقیقاً چه می‌شود، چرا این وضعیت شکل گرفته و این مسیر تا کی ادامه دارد؟
در علم اقتصاد، «سکوت سیاست‌گذار» در زمان بحران، خود یک سیاست مخرب است؛ وقتی رئیس دولت توضیح نمی‌دهد، شایعه توضیح می‌دهد، وقتی شفافیت نباشد، ترس بازار را تنظیم می‌کند و وقتی اعتماد فروبریزد، هیچ بسته اقتصادی جواب نمی‌دهد.
آقای رئیس‌جمهور؛ اقتصاد فقط جدول و نمودار نیست، اقتصاد یعنی خانه و خانواده و امنیت روانی مردم. امروز ساختار خانواده‌های ایرانی یا از هم پاشیده یا در آستانه‌ی فروپاشی است و فشار معیشت، ستون‌های صبر و آرامش را یکی‌یکی ترک می‌اندازد.
ازدواج، که روزی یک تصمیم ساده، انسانی و دست‌یافتنی بود، حالا به رویایی دست‌نیافتنی تبدیل شده و صاحب‌خانه شدن، واویلا… آن را دیگر حتی در رؤیا هم نمی‌نویسند و در برنامه‌ریزی جوانان جایی ندارد.
در کشوری که طبق آمار رسمی، ۱۷ میلیون جوان مجرد زندگی می‌کنند، اجازه بدهید یک سؤال کاملاً ساده اما عمیق بپرسیم: ما چند جوان داریم که ۱۷ میلیون آن‌ها مجرد مانده‌اند و عملاً از ابتدایی‌ترین حقوق زندگی محروم شده‌اند؟
این عدد، زنگ خطر جمعیتی نیست؛ این عدد آژیر قرمز فروپاشی اجتماعی است که اگر شنیده نشود، فردا با هیچ نسخه اقتصادی خاموش نخواهد شد.
جامعه‌شناسی به ما می‌گوید وقتی جوان نه امید به شغل دارد، نه امکان ازدواج و نه چشم‌انداز مسکن، نتیجه فقط تأخیر در زندگی نیست؛ نتیجه، خشم پنهان، افسردگی جمعی، مهاجرت ذهنی و فروپاشی سرمایه اجتماعی است.
و هیچ کشوری، با جوان بی‌آینده، به قله نرسیده است؛ حتی اگر هزار بار نام قله را تکرار کند و آن را در شعارها و بنرها به نمایش بگذارد.
آقای رئیس‌جمهور؛ شما از «قله» سخن گفتید، اما مردم در دره معیشت نفس کم آورده‌اند و هر روز فاصله وعده‌ها با واقعیت زندگی‌شان عمیق‌تر می‌شود.
قله با شعار فتح نمی‌شود؛ قله با صداقت، شفافیت، حضور در میدان رسانه، پذیرش خطا و اصلاح ساختاری فتح می‌شود، نه با سکوت و واگذاری میدان به شایعه و بی‌اعتمادی.
بیایید یک بار، نه از پشت تریبون‌های یک‌طرفه، بلکه روبه‌روی مردم بایستید و بگویید برنامه‌تان برای مهار تورم چیست، دلار تا کجا می‌رود، جوان امروز دقیقاً با چه امیدی باید بماند و خانواده ایرانی را چگونه می‌خواهید نجات دهید؟
ایران فقط یک جغرافیا نیست؛ ایران، مردمی خسته اما نجیب است که هنوز امید را کامل دفن نکرده‌اند و همچنان منتظر شنیدن صدای صادقانه حاکمیت‌اند.
ایران را دریابید آقای رئیس‌جمهور، پیش از آن‌که قله، فقط یک واژه در آرشیو سخنرانی‌ها بماند و فاصله مردم با آینده، به شکافی جبران‌ناپذیر تبدیل شود.
و باز هم می‌پرسیم؛ نه از سر طعنه، بلکه از دل علم، تجربه و درد جامعه: می‌شود بفرمایید، کی به قله می‌رسیم و تا آن روز، مردم با این سراشیبی چه کنند؟