خلیل شیخیانی

اگر گیسوهای دُم اسبی بندر ترکمنَ‌ت نبود
کجا از رود ارس و دریای کاسپین تا بجنورد، عشق در کورس بهاره زیر سم‌‌های اسبان‌ به رقص در می‌آمد
اگر مهربانی و جنگ‌آوری مردمان بلوچت‌ نبود
اگر رستم! سیستان و بلوچستان را به قلب اساطیر نشانه نمی‌رفت
اگر بیستون را فرهاد نمی‌کَند
اگر تخت جمشیدی نبود
اگر شب یلدا معشوقه تحویل سال در بهار نمی‌شد
اگر عسل کندوان تبریز بر لبهایت سبز نمی‌شد
اگر صدای بخشو و نی‌انبان لیان
در تار و پود جنوب، به جنون نمی‌رسید
اگر خرمای خوزستان لبهای زاینده رود را شیرین نمی‌کرد
اگر گلاب میمند فارس به قمصر کاشان
نامه عاشقانه نمی‌نوشت
اگر چشمان مشهد و طوس خراسان عاشقانه برق نمی‌زد
اگر ساحل نشینانت کرامت و مهربانی را تکثیر نمی‌کردند
اگر شب‌های ستاره باران کویر، در خیال خیس خدا نبود
اگر دماوند و زاگرس شبانه، پناه کوهنوردانت نمی‌شدند
اگر سعدیه و حافظیه به قونیه و مولانا عشق نمی‌ورزیدند
اگر صدای ربنای شجریان در جان جاری نمی‌شد
اگر میدان آزادی برای جشن هایمان دلبری نمی‌کرد
اگر لباس سربازی آذین تن سربازانت نمی‌شد
اگر آزادی خرمشهر
لاله های خونین بر خاکت نمی‌نشاند
من آواره‌ای بیش نبودم.
مرا در سلولهایت به ثبت برسان مادرم ایران!
تا معنی وطن و وطن پرستی را عاشقانه تر دریابم.

#خلیل_شیخیانی
 You are the cradle of all my poems

Where would love gallop and dance, under the hooves of horses, from the Aras River and the Caspian Sea to Bojnourd, if not for the ponytails of your Bandandar Turkmen’s tresses and the spring horse races?

If not for the kindness and valor of your Baluch people

If Rostam hadn't aimed Sistan and Baluchestan into the heart of myths

If Farhad hadn't carved Behistun

If there were no Persepolis

If Yalda didn't become the beloved of Nowruz in spring

If Kandovan honey didn't blossom on your lips

If the voices of Bakhshoo and Ney-Anban of Lian, didn't drive the very fabric of the south to madness

If Khuzestan dates didn't sweeten the lips of Zayandeh Rood

If the rosewater of Meymand  in Fars didn't write love letters to Qamsar in Kashan

If the eyes of Mashhad and Tous didn't sparkle with lo

If your seaside dwellers didn't multiply grace and kindness

"If the star-strewn nights of the desert weren't a fertile dream woven by God

If Damavand and Zagros didn't become the nightly refuge of your mountaineers

If Saadieh and Hafezieh didn't love Konya and Rumi

If Shajarian's "Rabbana" didn't flow into the soul

If Azadi Square didn't charm us for our celebrations

If the military uniform didn't adorn the bodies of your soldiers

If the liberation of Khorramshahr...

didn't plant blood-red tulips upon your soil...

I would be nothing but a homeless wanderer.

Register me in your cells, my mother Iran!

So that I may grasp the meaning of homeland and patriotism with even greater love.

 
poet: Khalil Sheikhyani
translator: Esmail Hosseini