احمد خواجه حسنی

فصل مشترک اظهار نظرهای اقلیّت مخالف با برگزاری مراسم فستیوال موسیقی کوچه بوشهر ، رخ داد برخی حواشی و بعضاً رفتارهای ناهنجار در محدوده محل برگزاری مراسم یاد شده است که پیش تر اتفاق افتاده و البته هم این قبیل اقداماتی که زیان جمعی را در پی دارد توجیهی نداشته و نباید معدود افرادی به خود اجازه دهند تا کلیت یک فستیوال مردمی در کلاس جهانی را با بی خردی و بی ظرفیتی و بهانه جور کردن برای نهادهای نظارتی، به چالش بکشند ، از دیگر سو، برخی از افرادی که موافق برگزاری مراسم بودند، دلیل عدم برگزاری فستیوال را به ناکارآمدی و ناتوانی مدیران ارشد دولتی مستقر در استان ارجاع دادند ، به نظر می رسد امّا بایستی با زاویه دید کلان تری به مسئله نگاه کرد.
باورمندم دلیل لغو مراسم در کلام کافکا هویداست آن جا که می گویند : "همیشه از موسیقی می ترسم ، چون نمی دانم قرار است من را به کجا ببرد" ! منِ نویسنده امّا تا حدودی می دانم که برگزاری قاعده مند فستیوال کوچه آن هم با ریتم موسیقی بندری می توانست و می تواند به خیابانی وصل شود که این نقطه اتّصال بنا به ملاحظاتی خوشایند بخشی از افراد درون حاکمیت نیست، همان خیابانی که در آن احساس شادی به نشاط اجتماعی و آن نیز به انسجام و همبستگی اجتماعی منتج می شود.
برای اینکه عمق راهبردی ارتباط مستقیم موسیقی با ایجاد شادی و نشاط اجتماعی نیل به همبستگی را درک کنیم، نظریه ویکتوریا الکساندر در باب موسیقی راه گشاست ، موسیقی دارای « هستیِ ارتباطی » در « قالب بیان گرانه » [ expressive form ] است که قصه یا تفسیری جمعی عرضه می‌دارد و گاه مدعی بیان « حقیقت » ( یا صدق [ truth ] ) می‌شود.
حقیقتی اعتراض گونه به خشم های فرو خورده و مطالبات ذهنی و زبانی انباشته که مدت هاست قربانی سکوت هستند و اکنون به تعبیر هاکسلی با موسیقی می تواند عرض اندام کند چرا که بعد ‌از سکوت در بیان ‌آنچه ‌قابل ‌گفت ‌نیست، هیچ ‌چیز ‌به‌ پای ‌موسیقی ‌نمی‌رسد...
این برداشت عمیق از کارکرد موسیقی به همه فهم پذیر کردن چرایی لغو برنامه تا حدودی کمک می کند.
بحث ابزار اعمال سلطه و تسخیر فضاهای عمومی و دور نمودن شهروندان از این قلمروهاست.
ارسطو در این باره باور داشتند «هر جباریتی مایل به منزوی کردن شهروندان از یکدیگر است زیرا رمز حکمرانی‌اش پاشاندن بذر جدال و نفاق بین شهروندان است».
با اسپینوزا موضوع را ساده تر خاتمه دهم: حکمرانان به شهروندان غمگین نیاز دارند چون اضطراب هیچ‌گاه در پرورشِ سرزندگی و خِرد نقشی نداشته است...
شاد باشید و شادی را بازستانید.