امید دریسی

«رئیس‌جمهور آمریکا محل دقیق بوسه را برای متقاضیان روبوسی مشخص کرد. برای مشتاقان مذاکره و آشتی با پرزیدنت وقت مناسبی است.»

همان‌گونه که مشاهده می‌کنید ادبیات فوق که در واقع از بستر توییتر نشر داده شده دقیقاً توسط شخص حسن رحیم‌پور ازغدی به کار برده شده است و واضح است که منظور از «محل دقیق بوسه» باسن ترامپ می‌باشد!

این کنایه از آن‌جا نشأت می‌گیرد که دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا چندی پیش طی اظهاراتی که به دور از نزاکت گفتار است و اصلاً پسندیده نیست گفته بود کشورهایی که برای‌شان تعرفه وضع کرده‌ام باسن مرا می‌بوسند تا تعرفه‌های‌شان را کم کنم!

سوای از پرداختن به اصل مذاکره که به یقین تأییدیه و اجازهٔ آن از سوی نهادهای بالادستی صادر شده و بدون اطلاع و خواست کلیت نظام صورت نگرفته است، باید از آقای حسن رحیم‌پور ازغدی پرسیده شود که شما آیا واقعاً بر کرسیِ شورایی جلوس کرده‌اید که نام آن انقلاب فرهنگی است؟! این دیگر چه صیغه و ادبیاتی است آقا؟! بار اول‌تان هم نیست که بگوییم این بار را بگذریم یک چیزی گفته حالا ولش کنید!

همین چند ماه پیش نیز افاضه کرده بودید: «ما کسانی داشتیم که وقتی با انگلیسی‌ها، آمریکایی‌ها و فرانسوی‌ها روبرو می‌شدند، از شدت خنده دهان‌شان را مثل اسب آبی باز می‌کردند ولی به نیروهای انقلاب در داخل کشور اخم و تف و لعن می کردند.»

ملاحظه می‌کنید که این مدل ادبیات گویی با شما بیگانه و غریب نیست! دهن اسب آبی کم بود که باسن ترامپ را هم اضافه کردید! راحت باشیدها آقای رحیم‌پور ازغدی!

حالا «کسان» مد نظر وی چه کسانی هستند؟ افرادی‌اند که مسؤولین همین مملکت بوده‌اند و هستند و هنوز در دایرهٔ نظام تعریف می‌شوند. با این تمایز که در ارتباط بین‌الملل با او اختلاف‌نظر دارند و معتقدند که فضای بین‌الملل یعنی شناخت فضای بده بستان و جذب منافع ملی. اگر رحیم‌پور ازغدی زمان بگذارد و بین مردم رفت و آمد کند و مثلاً برای تهیهٔ نانی مایحتاجی به نانوایی و مغازه‌های محله‌شان برود متوجه استقبال عمومی و آحاد جامعه از مذاکرهٔ پیش رو خواهد شد.

اصلاً نمی‌دانم ربط دهان اسب آبی و باسن ترامپ و انقلاب فرهنگی و شناخت فضای پیش‌گفته و اختلاف سلیقه در آرا وی کجاست اما مشتاق‌ام بدانم او که منتقد چنین ایده‌ای است، خود در حوزهٔ مسؤولیت‌اش چه در چنته دارد که خروجیِ دهه‌ها بلعیدن هزینه و بودجهٔ فرهنگی این شده وضع فرهنگ‌مان که هم‌کیشان وی برای درمان آن متوسل به قوهٔ قهریه و نیروی پلیس می‌شوند و قانونی می‌نویسند که در نهایت نظام را به این نتیجه می‌رساند که ابلاغ آن از همین ابتدا ابتر است؟!

خوب است آقای حسن رحیم‌پور ازغدی مقداری هم به حوزهٔ فرهنگ که محل ارتزاق وی است و در واقع بابت آن حقوق می‌گیرد اهتمام ورزند.