اتحاد خبر: تعدادی از دوستان و همرزمان سردار شهید اصغر عدالت در اولین روزهای سال نو با حضور در منزل برادر شهید یاد و خاطره این شهید والامقام دفاع مقدس را زنده نگهداشتند.

به گزارش اتحاد خبر؛ در آغازین روز های سال تعدادی از دوستان و همرزمان شهید اصغر عدالت با حضور در منزل برادر شهید یاد و خاطره گشهید را زنده نگه داشتند.

شهید اصغر عدالت یکم اردیبهشت ماه سال ۱۳۳۹ در شهر دالکی شهرستان دشتستان استان بوشهر دیده به جهان گشود و در تاریخ ۲۰ دی‌ماه ۱۳۶۵ در شلمچه به شهادت رسید و در قطعه شهداء شهر دالکی خاکسپاری شد.

شهید عدالت از نظر اخلاق و رفتار از زمان کودکی تا زمانی که شهید شد نمونه بود. او دوستان زیادی داشت...آن دسته از دوستانی که همیشه در کنار هم و باهم بودند. در تمام کار ها با هم یک دل و یک دست بودند.

 وی در ماه مبارک رمضان از صبح تا ظهر -  آن هم در تابستان - با وجودی که روزه بود در باغ کار می کرد و عصر به زمین فوتبال می رفت. پس از این که بازی تمام می شد خودش را به مسجد می رساند اذان می گفت، نماز مغرب و عشاء را به جماعت می‌خواند بعداً به خانه می آمد و افطار می کرد. از پای سفره بلند نشده آماده میشد که  برای نگهبانی به بسیج برود وقتی در بسیج حاضر میشد سر از پا نمی شناخت شب تا به صبح نمی خوابید. بعضی وقت‌ها چند روز به خانه نمی‌آمد و در بسیج می‌ماند یا به گشت‌زنی در شهر می پرداخت.

ایشان فردی گشاده رو، با محبت، آرام و راستگو و درست کار بود.

 بعضی وقت ها یکباره خبری از اصغر نبود متوجه می‌شدیم تا گوشه ای از کار یکی از هم محلی ها را گرفته و کار را تمام می‌کرد در هر صورت از دیگر  خصلت شهید اصغر این بود که  به تنگ دستان کمک می کرد و چیزی را در برابر دوست و آشنا قابل نمی دانست. هر چیزی داشت در دست دیگران بود.

در   دوران کودکی بسیار بچه هوشیار و زرنگی بود؛ از بازی گرفته تا کارهای دیگر. 

این بود که پدرش تصمیم گرفت در سن شش سالگی قبل از مدرسه او را به مکتب بگذارد او درهمان دوران توانست قرآن را ختم کند رسم بود برای ختم قرآن هدیه بدهند. مادر دستمالی می آورد پر از آجیل و شیرینی ختم قرآن  بود گره دستمال را زد  و به دست او داد تا به مکتب خانه ببرد و بین بچه های مکتب تقسیم کند.

در همان دوران کودکی هم از لحاط جسمی لاغر اندام بود ولی محکم و استوار بود. در بازی هایش پر قدرت و چابک بود. ولی در عین حال به همه احترام می گذاشت و مؤدب بود. 

وقتی که به سپاه پاسداران برازجان رفت کمتر به خانه می‌آمد تا موقعی که وارد دانشگاه شد و در شیراز ادامه تحصیل داد. وقتی به جبهه می‌رفت  از همان راه به شیراز برمی‌گشت. گاهی در سخنانش شوخی‌های بامزه می کرد. با صوت بسیار زیبایی دعای کمیل را می خواند. یک شب بعد از عملیات والفجر هشت به دالکی آمده بود و ما دو شهید داشتیم به نام‌های غلامرضا صادقی که مفقودالاثر بود و سیدحسین موسوی نژاد که شهید شده بود و هنوز جسد آن ها را نیاورده بودند...دعای کمیل در مسجد امام خمینی دالکی به یاد آن ها برگزار شده بود.

اصغر با لهجه شیرین خود و با زیباترین صوت این دعا را می‌خواند. او شمعی بود که سوخت و رفت. هر موقعی که بر سر قبر مادرش در جنت الشهداء می‌آمد به صورت ویژه و خاص سلام بر او می فرستاد و می گفت: السلام علیک یا بنت صفر سلام بر تو مادر خوبم. پس از این که سلام به مادرش می‌داد قرآن را از جیبش بیرون می‌آورد و با صوتی حزین و  خوش قرآن می خواند.

خاطره‌ های دسته اول و نابی از شهید اصغر عدالت توسط برادران حاج اکبر صابری، کامران چشم آلوس، دکتر محمد حسین حق پرور، علی سعادت نیا، دکتر محمد جواد ارمکان و مرتضی حقیقت تعریف شد: بعد از درد و دل های حاج کامران چشمالوس و توصیه به مراقبت های همسنگریان شهدا و اشاره به چند بعدی بودن شخصیت والای شهید عدالت، حاج اکبر صابری چنین سخن به میان اورد که؛ در فروردین ۱۳۶۵ بعد از عملیات والفجر ۸ در کارخانه نمک شهر فاو  بودیم با توجه به شرایطی که  اون منطقه  باتلاقی داشت همه با چکمه و یا پوتین بودیم یکباره چشمم به قدم های شهید اصغر جلب شد دیدم با پاهای کاملا برهنه همراه ما گام به گام حرکت می‌کند گفتم اصغر اینجا پراز ترکش های تیز و برنده است یه چیزی بپوش که آسیب نبینی بتونی راه بری این برادر عزیز به بنده نگاهی آنچنانی کرد و در پاسخ به من گفت اینجا وجب به وجب خون شهدا ریخته شده است می ترسم با کفش پا روی خون شهدا بگذارم...