عباس غلامپور

در خصوص زنده یاد استاد ابراهیم قایدی اینجانب یک ترم در دانشگاه پیام نور بوشهر به عنوان شاگرد در خدمت ایشان بودم.
استاد در عین دانش و تسلطی که بر کتاب و مفاهیم آموزشی داشت اما خیلی با سادگی هم در پوشش و هم در گویش سر کلاس درس حضور می‌یافت و برای ما بسیار جالب و آموزنده بود. و خیلی با تواضع و خودمانی برخورد می‌نمود.
دو خاطره از ایشان عرض نمایم.
یک‌بار ده دقیقه آخر زنگ بود دانشجویی به در کلاس آمد و اجازه ورود خواست. استاد قایدی در حالی که جلوی تابلو کلاس ایستاده بود با لبخند به او نگاه کرد و گفت الان بگم های یعنی سلام یا بای خداحافظ ... الان که دیگه کلاس تمام هست چه وقت آمدن هست.

خاطره دوم این‌که درس جامعه‌شناسی آموزش و پرورش با استاد داشتیم. یک روز در حین تدریس که به زبان ساده و خودمانی جلوی کلاس در حال قدم زدن بود، دانشجویی در حال خندیدن بود. استاد قایدی متوجه‌اش شد. رو کرد و به او گفت به نظرم تنظیمت بهم خورده است.
اسمت چیه؟ چه رشته‌ای هستی؟
خودش را معرفی کرد و گفت رشته علوم تربیتی درس می‌خوانم.
استاد بهش گفت خوب حالا که رشته علوم تربیتی هست برای ما تربیت را تعریف کن.
دانشجو مورد نظر گفت به معنی عام یا اخص گفت به اشتباه اخص را با سکون بیان نمود. استاد فرمود تو هنوز واژه اخص را بلد نیستی درست بیان نمایی ... خب بشین متوجه شدم... خدا شفایت دهد... و همه بچه ها خندیدن.....خلاصه کلاس استاد در عین سادگی و روانی خیلی آموزنده و جالب بود.
روحش شاد.