قدرت مظاهری

اواخر دهه‌ی پنجاه بود و پنج شیش ماهی میشد که کشور توی یه حالت جنگی فرو رفته بود. جنگ، باعث شده بود که وضعیت زندگی و کار و  معیشت مردم تحت‌الشعاع قرار بگیره و یه فقر و نداریِ ناخواسته، دامن اونا رو بگیره‌. هر کسی نهایت سعی و تلاشش این بود که بتونه قوت لایموت خونواده و اهل و عیالش رو تأمین کنه. همه‌ی مردم "بَرج" رو از زندگیاشون انداخته بودن بیرون و فقط به تأمین "خَرج" فکر می کردن.
یه روز توی همون ایام، بعد از ناهار با ننه ام که پیرزنی پنجاه شصت ساله بود، از روستا زدیم بیرون که برای عیددیدنی، بریم خونه‌ی قوم و خویشای شهری مون.
پیرزن، هر کاری کرد یکی دو نفر از آدم بزرگای خونه رو راضی کنه که همراه بشن باهاش، موفق نشد. این بود که با یه رشوه‌ی کوچیک در حد ده پونزده تومن، من رو خرید و با خودش برد.
اولین خونه‌ای که زنگشو زدیم، خونه‌ی یکی از عموزاده‌ها بود که یه مغازه‌ی فکسنی توی بازار داشت و همیشه ی خدا هم هشتش گروی نُهِش بود. هرچه زنگ زدیم و بلبلِ توی خونه رو اذیت کردیم، در باز نشد. احتمال دادم که خودشون جای دیگه رفتن برای عیددیدنی. ننه یه سنگریزه از رو زمین ورداشت، داد دستم و گفت: «رو دیوار کنار درشون بنویس اومدیم، نبودین، رفتیم»
با خط کج و معوجی شبیه خط میخی، متن ننه رو نوشتم و رفتیم.

دومین خونه، خونه‌ی یکی از خاله زاده‌ها بود که معلم بود و توی یکی از مدارس شهر درس میداد. شروع کردیم به زنگ زدن و کوبیدن رو سطح در فلزی ولی هیچ خبری نشد. دو دقیقه، پنج دقیقه، ده دقیقه، هرچه منتظر وایسادیم، فایده نداشت. ننه دوباره یه سنگریزه پیدا کرد، داد دست من و گفت: «بنویس اومدیم، نبودین، رفتیم» اینجا هم با همون خط چپ اندر قیچی نوشتم و رفتیم.
خونه‌ی بعدی، خونه‌ی یکی از اقوام دور بود که همیشه می اومد خونه مون و ننه رو خاله جون خطاب می کرد. یه زنگ کوچیک کنار درشون بود و یه کوبه‌ی بزرگ هم وسط در جا خوش کرده بود. ده دوازده بار زنگ زدیم و بعدش ننه رفت سراغ کوبه و هزار و سیصد و پنجاه و نه بار اون رو کوبید ولی صدای سرفه‌ای هم از داخل خونه شنیده نشد. ننه یه تیکه گچ از رو زمین ورداشت و گفت عین همون جمله‌ی قبلی رو بنویسم رو درشون.
تا غروب، بیش از بیست خونه از خونه های قوم، خویش، دوست و آشنای دور و نزدیک رو سر زدیم و زنگاشون رو فشار دادیم ولی دریغ از یکی از خونه ها که درش باز بشه رومون. توی همه‌ی این موارد، ننه با دادن یه تیکه سنگ و گچ و زغال ازم می خواس که بنویسم: «اومدیم، نبودین، رفتیم»
غروب که نشسته بودیم توی صندلی مینی بوس و داشتیم برمی گشتیم آبادی، ننه گفت: «بودن. همه شون بودن ولی باز نکردن!»
بعد پرسید: «میدونی چرا باز نکردن !؟»
گفتم : « نه !»
گفت : « مهمون، خرج داره ننه. روزگار، کاری کرده با همه که نمی تونن در رو رو مهمونشون هم باز کنن ! »
***
این روزا قریب به چهار دهه از اون روزا میگذره. با وجود اینکه نه توی جنگ نظامی درگیریم و نه ثروت مملکت به قهقرا رفته، ولی مردم از تنگی و عسر و حرج شدیداً رنج میبرن منظورم از مردم البته مردم معمولی ان، نه آدمایی که گردناشون به کلفتی تنه ی درختای هزارساله اس و غیر از مفتخوری و دزدی و وراجی و خزعبل بافی و چرندگویی پشت تریبونای وحشتناک شون، هیچ مایه ای ندارن
با اینکه آروم ترین و نجیب ترین مردم دنیاییم، ولی تندروی و تمامیت خواهی عده ای قلیل، موجب شده که همه‌ی دنیا باهامون دشمن بشن و متخاصم بنظر برسن.
توی این روزگار خاکستری که حتی دولت هم به انحاء مختلف دستشو تا آرنج فرو برده توی جیب مردم  و روز به روز فقیر و فقیرترشون میکنه، چه دلخوری میتونی داشته باشی که وقتی در خونه‌ی یکی از آشناها، اقوام یا دوستان رو میزنی، در رو باز نکنن روت. حتی اگه برای دید و بازدید رفته باشی. حتی اگه برای عیددیدنی پشت درشون وایساده باشی. حتی اگه یکی دو سال باشه ندیده باشین همدیگه رو.
ننه ام اگه حالا بودش و سنگریزه و گچ و زغالش رو می داد دستم که اون سه کلمه‌ی کذایی رو بنویسم، قطعاً می نوشتم: «اومدیم، بودین، رفتیم»
شرمندگی و خجالتِ این جمله برای اهالی اون خونه نیس که در رو باز نمی کنن روی مهمون. برای اوناییه که با حلقومایی پر از دروغ و چشایی پر از بی حیایی و رویی محکمتر از سنگ پا، مردم رو به این حال و روز انداختن و خودشون و آگُه زاده‌هاشون توی ینگه ی دنیا با سرمایه‌های همین مردم، دارن برج و باروای میلیارد دلاری عَلَم میکنن.

نوروز همه تون مبارک