آزیتا ایران نژاد:

عطر رمضان پیچیده ، عطر سکرآور  مناجات‌های سحر و شمیم دلکش گلبرگ‌های سرخ بندگی و رایحه خوش قرآن و لحظات شیدایی در وقت افطار.
دوباره سفره پربرکت و سبز خداوند گسترده شده تا ما بندگان خاطی و گناهکار فرصت آشتی و توبه پیدا کنیم. روزه دروازه‌ای است که ما را به باغ‌های پرشکوفه عشق و ایمان رهنمون می سازد ،باغ های که می‌توان دل و جان را در چشمه ی ناب معنویتش شستشو داد .باید غبار و زنگارهای گناه را از آینه ی درون و باطن زدود باید از عشق و عرفان سرود .باید آنقدر به آسمان نزدیک شد که بوی ستاره‌ها و سیاره‌ها را احساس کرد ،با فرشته‌ها هم بازی شد و آن قدر در خانه‌ی خدا را به صدا در آورد که خودش با لبخند در را باز کند و ما را درآغوش بگیرد،باید توشه سفر را پر بار بست ،در این سفر هر که سبکبارتر، سبکبال تر .
چه زیبا سروده است حافظ
گر چه وصالش نه به کوشش دهند
هر قدر ای دل که توانی بکوش
لطف خدا بیشتر از جرم ماست
نکته سر بسته چه دانی ،خموش 
براستی سفری شیرین تر از رمضان سراغ ندارم سفری که میزبان آن قادر یکتاست و تمام هستی به فرمانروایی او حرکت می کند، با کلمات نمی توانم شور و مستی مهمانی پروردگار را بیافرینم و بی کلمه ها هم لحظه ای آرام و قرار ندارم. چگونه توصیف کنم لحظه های دعا وقت افطار را ،به چه مانند کنم اشک های شب قدر را ،اشک هایی که از مروارید های ناب گرانبهاتر هست .بیابیم از دریای لطف خداوند بی بهره نمانیم، دریایی که می تواند همه ی گناهکاران را با کوه گناهشان در بر گیرد و پاکیزه گرداند. سلام بر رمضان و سلام بر همه روزه داران!