خان

شانس، پاقدم ، پیشانی نوشت و باقی ماجرا!!!!

 ننه ام- خدا بیامرز-  یک پا "آدام اسمیت" بود بدونِ آن که یک واحدِ درسیِ عرضه، تقاضا، تورم نقطه به نقطه، ضریبِ جینی و ...  با معدل ۱۹!!! گذرانده باشد.  یعنی فقر او را  اقتصاددان کرده بود.  وقتی می رفت شهر برای کارسازی، به جای برداشتِ پول از خزانه(پس انداز)، چند کارتن خرما، چند عدد زنبیل یا تَک با خود می برد شهر. آن ها را می فروخت، خرید می کرد و مثلِ شیر برمی گشت، البته این روی خوش سکه بود! در تئوری های اقتصادی ننه، کسادیِ بازار معنی نداشت! مخالفِ نظریه"بازار بالا و پایین دارد." بود. روی بد سکه زمانی بود که یک کیلو خرما، یک زنبیل یا یک تَکِ ننه -برای نشانه- فروش نمی رفت. وقتی می آمد خانه، چشم به راه جرقه ای بود که چون انبارِ باروت آتش بگیرد. بعضی وقت ها نیاز به آن جرقه هم نبود!  از دربِ حیاط چادرش را از سر می انداخت. مثلِ شمر بن ذی الجوشن که ندا می داد"کارِ من است کشتن اولاد مصطفی..." اول از پیرزنِ بدبختِ همسایه شروع می کرد که هنگام خروج، به پستش خورده بود. او را بدقدم و مثلِ کلاغ، شوم می دانست. بعد، مثل دانه هایِ تسبیح ریخته، مشتی ناسزا بارِ شانس خود می کرد. تکیه کلامش این بود:"اگر بختم را می دیدم، چوبی برمی داشتم و باقی ماجرا(به دلیل منشوری بودن قضیه را باز نکردم) و در آخر می آمد سراغ ما که؛ "شما سرتان بی روزی است!!!" ، "دزدکی خدا زنده اید!!!"و ...

امروز پس از سی سال خدمتِ اداری، پی بردم که ننه بیراه نمی گفت: به خدا  شانس هست! بخت و اقبال فرافکنی  نیست! طالع نحس، قدم شوم و پیشانی نوشت هم هست!

وقتی روزِ تولدت، سیزده به در باشد! روزِ عروسی ات قطار قطار آدم بمیرد! شروع به کارَت ، زنجیره ی ردیف هایِ استخدامی تویِ ایران قطع شود! وقتِ خریدِ مسکن، یک باره وام ها بایکوت شود و معامله ها بخوابد! می روی توی فازِ کشاورزیِ دیم، قطره ای از آسمان نمی چکد! می زنی توی تجارت، پا به روزی دیگران می زنی! می زنی توی سهام، آن طور! توی خودرو، این طور!

وقتی سرِ یک نخل بَپرد و صاف بخورد توی کشکِ ماشین تو!  هنگامی که داری سیاست می بافی، میانِ پنج میلیارد جمعیتِ کره ی زمین، یک باره مگسی هل بخورد توی دهان تو! درست لحظه ای که منتظر یک خبرِ خوش هستی، یک باره دل آسمان می گیرد، بغضش می ترکد، توی چله یِ تابستان می زند زیر گریه. سیل بدون دقّ الباب هُل می خورد داخل. هنوز بام خانه ها خیس است که یک باره معده یِ روزگار برمی آشوبد .آن چه خورده  است قی می کند. انگار در گهواره ای و هی تکان تکان می خوری.
فردا می بینی هوا شرجی شد. گرد و خاک شهرِ پیر را گِلی کرد. برق رفت. آب چکه چکه کرد واینترنت مثل دیوانه ها قطع و وصل  شد و باقیِ بلایا مثلِ مرگ مفاجاه رسید.

 وقتی ثروت و قدرت برای دیگران باشد و حمالی اش  برای تو. وقتی سود، سرمایه، سهام و وام مال دیگران باشد؛ قسط، ضمانت و کاغذبازی اش مال تو. وقتی دیگران کشککی شهرت و اعتبار به هم زنند و سهم تو گمنامی و حاشیه باشد. وقتی خستگی و عرق ریزی اش مال تو باشد، جلوی دوربین و پزش مالِ دیگران. وقتی به قول آن پیرزنِ همسایه: "شهیدش سی ما، جیره اش سی مردم"، این ها غیر از بخت بد، قدم شوم و پیشانی نوشت چیست؟

فلسفه وجودی برخی انسان ها این است که بدشانس باشند تا دیگران بخت یار شوند. شوم قدم باشند تا قدم از ما بهتران عطر در هوا بپراکند. پیشانی نوشت آن ها سیاه باشد تا نورِ پیشانیِ آقازاده ها چشم ها را کور کند.

"حافظ" شیرین سخن چه زیبا سروده است:
به آبِ زمزم و کوثر سفید نتوان کرد
گلیم بخت کسی را که بافتند سیاه