فریبا دشتی

بیشتر بچه‌ها، در راضی کردن والدینشان تلاش و پافشاری زیاد می کنند. متاسفانه والدین همیشه واکنش خوبی به این پافشاری‌ها ندارند و خیلی زود تسلیم می‌شوند. بخصوص اگر در شرایط نامناسبی باشند، مثل وقتی که در حال دوش گرفتن، غذا پختن یا خرید هستند. اگر بچه‌ها حس کنند ما نقطه ضعفی داریم، دقیقا روی آن دست می‌گذارند و سعی می‌کنند همان وقتی که ما در شرایط نامناسبی هستیم برخواسته‌هایشان پافشاری کنند.

به همین دلیل مهم است به آنها یاد بدهید برای هر چه که می‌خواهند، پا نکوبند، غر نزنند و بحث نکنند. چند نمونه‌ی معروف و متداول این نق زدن‌ها این است که: " بالاخره کی می‌رسیم؟"،" میشه برای صبحانه، بستنی بخورم؟ برای شام چطور؟" به خانه دوستم بروم؟" آنها آنقدر از شما سوال می‌کنند، تا اینکه، شاید شما نظرتان را دقیقه‌ی نود، عوض کنید.
چرا وقتی به بچه ها می گوییم "نه" باز هم اصرار می کنند؟
شما باید ابتدا، ریشه‌ آن رفتار اشتباه را بررسی کنید، تا بتوانید به درستی با آن برخورد کنید. کودک شما، با توجه به رفتاری که با او دارید، در هر سنی ، نق زدن را یاد می‌گیرد.
اگر کودک شما بارها از شما بپرسد آیا امشب می‌تواند نیم ساعت دیرتر بخوابد و شما بعد از هر بار نه گفتن، بالاخره تسلیم شوید و به او این اجازه را بدهید، او یاد می گیرد برای رسیدن به سایر خواسته هایش از این روش استفاده کند.

 
🪷چگونه مانع اصرار کردن کودکان و نوجوانان شویم؟

درست مثل هر رفتار دیگری، بچه‌ها اصرار کردن برای انجام کار دلخواهشان را یاد می‌گیرند، اما ما به عنوان والدین، نباید این اجازه را به آن‌ها بدهیم. تکنیکی که نه فقط برای کودکان بلکه برای نوجوانان هم مفید است.
برای این کار، فقط به سه کلمه‌ی ساده نیاز دارید: "پرسیدی، جوابتو گرفتی" این کار خیلی راحت است. برای مثال، وقتی دختر هفت ساله شما اصرار دارد که یک چاله‌ بزرگ در باغچه بکند و شما موافقت نمی‌کنید، شانسش را این‌گونه امتحان می‌کند که پنج دقیقه‌ بعد دوباره به سراغ شما بیاید و این بار این‌طور خواهش کند که: "مامان، لطفااا"، و همانطور که می‌دانید، واقعا دلش می‌خواهد این کار را انجام دهد. به‌ جای اینکه جوابتان را تکرار کنید، به او یک پاسخ صریح بدهید و نگذارید که نق بزند. سپس، مراحل زیر را دنبال کنید:

مرحله‌ی اول: از او بپرسید: " تا حالا "پرسیدی و جوابتو گرفتی" رو شنیدی؟" ( احتمالا، می‌گوید که، نه).

مرحله‌ی دوم: " آیا از من پرسیدی که می‌تونی یه چاله بکنی؟" ( می‌گوید، بله)

مرحله‌ی سوم: " جوابتو دادم یا نه؟" ( احتمالا می‌گوید، بله اما، من واقعا...)

مرحله‌ی چهارم: " آیا به نظرت من مادر/پدر/یا معلمی‌ هستم که با صدبار پرسیدن تو نظرم رو عوض کنم؟" ( حالا تنها گزینه‌ای که فرزند شما دارد این است که از پافشاری دست بردارد و بی‌خیال انجام آن کار شود و احتمالا با صورتی اخمالو و ناراحت می‌رود و سعی می‌کند خودش را سرگرم کاری دیگری کند.)

مرحله‌ی پنجم: اگر دختر شما دوباره پرسید، خیلی ساده، فقط بگویید: "پرسیدی و جوابتو گرفتی"، هیچ چیز دیگری لازم نیست بگویید. از وقتی این روش را به کار ببرید، فقط با گفتن این سه کلمه، به آن سوالات اشاره می‌کنید که مانع از اصرار کردنش می‌شوید.
ثبات داشتن نکته‌ کلیدی است. زمانی که تصمیم می‌گیرید از روش "پرسیدی و جوابتو گرفتی"، برای جلوگیری از اصرار فرزندتان استفاده کنید،حتما به آن پایبند بمانید. حتی اگر بعد از اینکه با جمله‌ "پرسیدی و جوابتو گرفتی"، جوابشان را دادید و بازهم به سوال پرسیدن ادامه دادند به آنها توجهی نکنید. وقتی او ببیند شما با او بحث نمی‌کنید، متوجه می‌شود که اصرار کردن فایده‌ای ندارد و از این راه به هدفش نمی‌رسد.

اگر فرزند نوجوان شما اصرار دارد که با دوستانش به یک مهمانی برود که شما میزبان را نمی‌شناسید و مدام از شما می‌پرسد، آیا می‌تواند این کار را انجام دهد. اگر شما، هر بار به سوالش پاسخ بدهید یا از آن بدتر، جوابتان را بعد از هر بار پرسیدن تغییر بدهید، او متوجه می‌شود که اصرار کردن جواب می‌دهد.
به عنوان پدر و مادر، سعی کنید تا هر دو از همین روش "پرسیدی و جوابتو گرفتی" برای جلوگیری از اصرار کردن فرزندتان استفاده کنید. وقتی بچه‌هایی ببینند که شما بعد از پنج بار خواهش، هنوز اجازه نمی‌دهید، اما پدر بعد از سه بار و مادربزرگ بعد از دوبار به آنها اجازه می دهند، دیگر این روش را جدی نمی‌گیرند.مطمئن شوید که تمام کسانی که از بچه مراقبت می‌کنند، روی حرفشان هستند و نظرشان را عوض نمی‌کنند.

با وجود تلاش های والدین، برخی اوقات به نظر می رسد مشکلات فرزندان برای آنها غافلگیر کننده است. در مواجهه با مشکلات رفتاری و هیجانی (مانند رفتارهای پرخطر غیر قابل کنترل) حتماً از روانشناس کمک بگیرید.