محضر مبارك مردم شریف، نجیب و آگاه شهرستان دشتستان

با سلام  از آن جایی که همواره دوست داشتم دشتستان و دشتستانی را در نقطه اي بلند و در خور ببینم تحمل رنج، درد و مشکلات فراوان مردم آن دیار بر فرزند کوچک آنها سخت و مشکل  می آمد. لذا سعی کردم به قدر بضاعت خود زبان گویا و فریادگر حقوق آنها باشم.

کرسی  نمایندگی ملت، جایگاهی است که نیازمند تقوا، خداترسی و اعتقاد و یقین قلبی به روز آخرت است و حتی فکر کردن به اینکه قرار است پاسخ گوي 85 میلیون نفر در خصوص هر یک از  تصمیماتت در روز سخت واپسین باشی براي انسان معتقد غیر قابل تصور است لکن بر خود وظیفه اي دیدم که اکنون و براي همیشه این تکلیف از من ساقط گردید.( الحمدالله و المنه) از روزهایی که بر من گذشت ناگفته هاي فراوان ودل پردردي دارم که هضم آنها مستلزم  گذشت زمان میباشد و قضاوت را به آیندگان واگذار میکنم ولی این به معناي آن نیست که  ذره اي از اعتقادات و آرمانهاي گذشته ام عدول کرده باشم چرا که چهارچوب فکري و اعتقادي  خود را از دوره کودکی و نوجوانی به گونه اي پایه ریزي کرده ام که این تکانه هاي سیاسی نتواند اصول اعتقادي و انقلابی اینجانب را دچار تغییر نماید. 

در پایان از پیشگاه مردم بزرگ و شریف دشتستان که در این ایام حقیر را شرمنده الطاف و حمایت هاي همه جانبه خود نمودند تشکر و قدردانی میکنم و بر دستان پر مهر آنها بوسه میزنم. گمان نمیکنم هیچ اتفاقی از عشق و علاقه بی حد این خدمتگزار کوچک  به خدمت صادقانه نسبت به شما بکاهد و در هر جایگاه و سنگري باشم از شنیدن نام دشتستان و دشتستانی  احساس غرور و افتخار خواهم نمود.

در هفته آتی در صورت توفیق دعا گو و نائب الزیاره شما در کربلای معلی خواهم بود. (به دعای خیر مومنین سخت محتاجم)  

بماند سالها این نظم و ترتیب   /    زما هر ذره خاک افتاده جایی   
غرض نقشیست کز ما باز ماند  /   که هستـی را نمیبـینم بقایی

مگر صاحبدلی روزي ز رحمت   /   کند درحق درویشان دعایی

خادم و دوستدار همیشگی مردم دشتستان
محمد حسین ستوده
سوم اسفندماه 1402