خان

حسنو: "داش مشتیِ ده، منشیِ ثابتِ صندوقِ انتخابات از شورایِ دانش آموزی تا ریاست جمهوری، عضو علی البدل و مردم دارِ شورایِ ده"

خدمتِ داش های گُلم عرض می کنم که: چندین بار حسِّ تکلیف مرا تویِ قوطی کرده که به نامِ نامیِ کاندیدا، خود را یک باره بیندازم وسطِ معرکه و دینِ خود را به ولی نعمتانِ خویش ادا کنم اما هر بار سنگِ بزرگی سدِّ راه مغز و دل ما شده است. نخست؛ بر حسبِ فرضیه یِ یک دستگیِ حکومت و "مملکت مالِ حزب اللهی هاست" بنده ی نوعی به هیچ وجهی از وجوه و به هیچ نحوی از انحا در این بسته یِ سیاسی آقایان قرار نمی گیرم. فکر بد نکنید! وعده دان من هم پر است از وعده ی دلاری(آن هم نه پانزده هزار تومانی بلکه پنج هزار پایین تر) تولید مسکن( پانصد هزار بالای یک میلیون) حل مشکل بورس(یک روزه) یارانه دو و سه برابر، نرخ بیکاری تک درصدی، نابودی فقر، گشادی سفره و ... حتی حاضرم به جای سه وعده؛ نه دو وعده بلکه یک وعده غذا بخورم. اصلاً با جان و دل لُنگ ببندم و نانِ خشک میل  کنم و ...   اما از دید ناظرین، امثالِ بنده در دسته بندیِ غرب زدگان نئو لیبرال جای می گیرند که اقتصاد این مُلک را مَچَل کرده اند.ایضاً؛ مانند شاهزادگانِ قجری حاضرند مملکت را در ازایِ یک بستنی به اجنبی بفروشند!

از آن جا که امثالِ بنده سلام و علیکِ گرم با جناحِ اقلیت امروزین داشته ایم. روزنامه آن ها را خریده ایم. سایت هایِ خبری آن ها را دنبال کرده ایم و گاه در مجالسِ غم و شادی آن ها شرکت کرده ایم؛ پتانسیل هر نوع برچسب از عدمِ التزام عملی و  بی وفایی به قانون و ... تا وابستگیِ حزبی و محکومیت را دارا هستیم.

در وهله ی دوم؛ آن چه انگیزه یِ مرا برای کاندیداتوری ویران کرد، همانا وضعیت نابسامانیِ مالی بود. در این امرِ خطیر چند راه بیش تر وجود نداشت. اول: نامزدِ پوششی یک کاندیدایِ خرپولِ باوجهه می شدم. چندرغازی می گرفتم ماتَرکِ اولاد یا پستی به نافم می بستند. دوم: دو سه کاسبِ دُم کلفت پیدا می  کردم تا هزینه را تقبّل کنند در این صورت باید افسارم  را کُلّهم اَجمعین دست آن ها می دادم و با احتمالِ یک اِپسیلونِ درصد جلوسِ بر کرسیِ سبزِ پارلمان، اهداف اقتصادی آنان را دنبال می کردم و از خجالت آن ها در می آمدم. سوم: با واسطه یِ آشنا و رانت یک وامِ کلان می گرفتم. آن وقت باید دهان سه گروه را می بستم. پرسنلِ ستاد که ماوَقع را می دانستند. دلّال ها و بانکی ها.

قانونِ نانوشته انتخابات می گوید:"یک انسانِ  بزرگ و باسواد، چون دست خالی رو به صندوق نهد، دست خالی هم بر می گردد." پس ناگزیر باید به یک گزینه یِ روی میزِ فوق، جوابِ مثبت می دادم.

سومین دلیل که تیرِ دو شعبه یِ خلاص را بر جگرِ انگیزه من زد، جلب رضایت کَلّه گنده های ثروت و قدرت بود. به این منظور باید مجلسی ترتیب می دادم و همگان را با خَدم و حَشَم دعوت می کردم، در اثنایِ پذیراییِ مفصل با صدای رسا اعلام می کردم: "حضار گرام؛ از این که بر بنده ی کهین منّت گذاشتید و با قدومِ سبز، کلبه یِ درویشی ما را مزیّن فرمودید، بی نهایت سپاس گزارم. در مسیر خدمت، به تأیید شما با حضور قوی پایِ صندوق های رأی نیاز داریم. ایضاً استدعا داریم به اقوام و اقارب سفارش بفرمایید که... "

"لیلا؛ زن حسنو، زخم خورده یِ مسیر عشق، مشاورِ شورا در امور زنان و خانواده"

من معتقدم یک نماینده ی مجلس پیش از این که اهلِ علم باشد و از یک پیشینه اجراییِ خوب برخوردار باشد باید چند ویژگی را به عنوان پیش نیاز نامزدی انتخابات داشته باشد.
الف-تجربه رانندگی با خودروهای شاسی بلند، به ویژه "ال نود" را دارا باشد!

ب- تجربه یک سفر خارجی نه به کانادا و آمریکا بلکه به یک کشور همسایه مثل "ترکیه" را داشته باشند تا در صورت لزوم بتوانند مراکزِ خریدِ مهم سیسمونی را به عیال و عروس معرفی کنند!

ج؛ اقتدارِ لازم برای بی قانونی در جهتِ وصول به اغراضِ شخصی را داشته باشد و اگر در این مسیر کسی مانع شد با دست توی گوشش بخواباند!


د؛ بتواند نامزدهایِ رقیب را در انتخابات به هر شیوه ی ممکن از صحنه حذف کند...می تواند یک گروه ضربت تشکیل دهد تا در دل شب، چماق نقره ای ها به جان عکس و بنرهای رقیب بیفتند؛ پاره کنند، آتش زنند و در یک کلام، با خاک یکسان کنند!

نکته آخر؛ نامزدها در یک کلاسِ فنِّ بیان شرکت کنند تا در تلفظ واژهایی مثل؛ "لوور"، "اف. ای. تی. اف" و... به مشکل برنخورند...!

ادامه دارد...