✍🏼 امید دریسی

 سال سوم دبستان در مدرسهٔ رودکی، آموزگاری داشتیم به نام آقای ح.الف. فوق‌العاده سخت‌گیر و البته بهره‌مند از دستانی کشیده و بی‌قرار و به غایت کتک‌زن با قابلیتِ قریب‌الوقوع در آدم کردن دانش‌آموز!
او اما در نهایت تسلیم یکی از دانش‌آموزان شد! ماجرا پیچیده نیست، چگونگی‌اش را کوتاه می‌گویم: آن‌قدر یکی از بچه‌ها را بابت مسائل انضباطی و البته درسی کتک زد و دوباره رسید به «روز از نو روزی از نو» که سر آخر آموزگار خشن در نیمه‌های سال تحصیلی تسلیم شد و دیگر کاری به کار دانش‌آموزِ خاطی نداشت و به واقع او که خسته شد و انرژی‌اش ته کشید آقای ح.الف. با دستانی کشیده و بِزَن بود نه دانش‌آموزِ کتک‌خور! با این حساب و دست‌کم جناب دبیر اگر از پایان کار آگاه بود از همان ابتدا در جست‌وجوی راهی دِگر با سود دو طرفه می‌بود ولیکن عادت به تنبیه بدنی نیز جزیی از فعالیتِ مایشاء دستانِ بی‌قرارِ ایشان شده بود تا مانع از ایجاد امتحان خلاقیتی جز شلاق دستِ بی‌قرار شود. حتی والدین سخت‌گیر نیز فشار بر فرزندان در امور تربیتی را تا بدان‌جا ادامه می‌دهند که به اصطلاح روی فرزند در روی پدر یا مادر باز نشود.
سطور بالا را نوشتم تا برسم بر سر حجاب زنان و بگیر و ببندهایی که موجب باز شدن همان رویی شد که نباید. اکنون این رو باز شده و چرایی آن نیز که به یقین به رفتار عوامل حکومت برمی‌گردد موضوع این قلم نیست. مضاف بر این پیوند سطور بالا و ذیل توسط نویسنده نه از این جهت که معلم و دانش‌آموز را در جایگاه حکومت و مردم بنشاند، بل هدف از این پیوند و گفتار دقیقاً همان است که در پایین نوشتار می‌آید تا بگوییم برخی اقدامات اشتباه است و ره به جایی نمی‌برد.

حجاب زنان و حواشی پیرامونی آن هر بار سر از یک جا در آورده! روزگاری در سخت‌گیری خانواده‌ها، مدتی در آن ون‌های نفرت‌پراکن، روزی دیگر در جریمه و تهدید، دیگر روز در پلمب و تحدید، اینک نیز به موازات همهٔ چشم‌غُره‌ها و الدُرُم‌بلدُرُم‌ها و قوانین قبلی در ارائهٔ لایحه و طرح از جانب قوای دولتی، قضایی، مقننه و متولیان فرهنگی سر باز زده و به سادگی می‌توان متوجه شد که همهٔ این ناکارآمدی‌ها حاکی و ناشی از عادتِ بی‌قرارِ حکومت و مسؤولان در عدم فهم جامعه و نسل جدید و حتی نسل‌های قبل‌تر در تغییر رفتار فرهنگی و پوششی است.

شوربختانه آش آن‌قدر شور است که به زعم‌شان بر سر نرمش در لایحهٔ مذکور -موسوم به عفاف و حجاب که از جانب دستگاه قضا تنظیم و به دولت ارسال شده- اعتراض است که چرا کُرنش و یکی نیست ابتدا به معترضین با چنین درجه‌ای از سختیِ انعطاف و دوم به مسؤولان بگوید حالا که تازه راضی به حجاب حداقلی شده‌اید و آن را مکفی می‌دانید پس مهسا و امثال او را از چه جهت به سمت ارشاد هدایت می‌کردید و آن همه هزینه برای مملکت تراشیدید و نتیجهٔ آن همه هزینه چه شد سر آخر؟ بر تعداد برقع‌پوشان اضافه کردید؟ چادری‌ها را بیشتر کردید؟ شال‌ها و روسری‌ها را دو گره کردید و استحکام بخشیدید؟ چه کردید واقعاً؟! مگر غیر از این است که سیاست‌هایی از این دست جز بدتر شدن احوالِ حجاب منتج به نتیجه‌ای نشده، پس چرا و چه کسانی و با چه هدفی به دنبال نارضایتی عمومی‌اند؟ اگر چه معاون حقوقی قوه قضائیه طی سخنانی که جای خرسندی دارد در نشستی خبری از لزوم عدم برخورد فیزیکی و قضایی صرف سخن به میان آورده و اولویت را از خیابان‌ها به ادارات دولتی کوچانده تا بدین‌صورت حتی‌الامکان از تشکیل پرونده‌های قضایی جلوگیری کنند اما همین نیز خود گویای ابتر بودن جنبه‌های اصلاحیِ لایحهٔ مذکور است و سوال این‌جاست که فارغ از پیش‌داوری حول متنی که هنوز به مرحلهٔ نهایی نرسیده و نه از سوی دولت به مجلس ارائه شده و نه در مجلس تبدیل به قانون گردیده است اساساً چنین لایحه‌ای قرار است چه کمکی در حوزهٔ فرهنگی به بحث حجاب کند؟ یعنی آن زن در ادارات دولتی وفق قانون مذکور بپوشد و در خیابان جور دیگر؟! خوب این چه کاری است الان نیز که همین منوال کمابیش برقرار است! ای کاش می‌دانستند که توان این نسل بر سر مسائل فرهنگی خستگی نمی‌شناسد و هر بار «آزموده را آزمودن خطاست» و آن که مستمر در حال انرژی بَری از نیروها و دستگاه‌های اجرایی‌ست حکومت و سیاست‌های ناکارآمد فرهنگی اوست و ملک را چاره‌ای دیگر نیاز است. باید طرحی نو در انداخت.