قدرت مظاهری

- می‌بینی اینو عموجان؟ ببین چی نوشته! می‌تونی بخونیش؟ منوچهرِ چی چی؟ کاشفی؟ آره، کاشفی.
- این قابه رو ببین. فرنگیس. فرنگیس دیانت. سال پنجاه و هفت پنجاه و هشته! توی ناساس حالا. آمریکا. یکی بهم گفت چن وقت پیش.
- این خودنویسه. نمی‌نویسه دیگه، ولی نگهش داشتم. پوکه شو نگه داشتم. حالا شده تیمسار. تیمسار دریادار. گاهی وقتا می‌بینمش توی تلویزیون. مث بچگیاشه، فقط یه خورده جدی تر شده.
- ببین این یکی رو. قرآن خطی. دیده بودی تا حالا؟ یه پسره بود، بابابزرگش خوشنویس بود. اینو آورد برام. سالای شصت شصت و یک بود گمونم. کاوه بود اسمش. بعدها گفتن شهید شده.
- یا این مثلا. این پیپه. ارژنگ خاکزاد. از اون تخسای روزگار بود. راننده تریلیه حالا. چن سال پیش یه بار سیمان آورده بود کنار مسجد خالی کنه. گفت پیپه رو از باباش بلند کرده بود اون وقتا. میشه سال شصت و چهار شصت و پنج حدودا.
- اینو نازنین آورد. نازنین کشمیری. دوم ادبی. یه ساعت جیبیه که قطب‌نما هم میشه. ببین، اینجوری. رفت. رفت اون ور آب اونم. شعرای فروغ و شاملو رو می‌خوند عینهو بلبل ...
اینا دیالوگای من و یه آشنای نزدیکه که سالیان خیلی دور معلم بوده. یه معلم ساده‌ی ادبیات که هنوز که هنوزه به عشق حافظ و سعدی و مولانا زنده‌اس و به قوت شاهنامه رو پاهاش استوار وایساده. هروقت می‌رم یه سر بزنم بهش، دستمو می‌گیره می‌بره توی اتاق مطالعه‌اش و کلی یادگارای ایام تدریس و هدایایی رو که شاگرداش بمناسبت روز معلم دادن بهش، یکی یکی نشون می‌ده بهم.
با هرکدوم از هدایا هم جون می‌گیره. زنده می‌شه و با یاد صاحبش یه نور خاص می‌دوه توی مردمک چشماش. انگار با دیدن هرکدوم از هدایا و لمس اسم صاحبش، برمی‌گرده به روزای جوونی و سرخوشی و سرزندگی! اسم و امضای آدمای توی هدایا، زنده‌اش می‌کنن. جون می‌دن بهش. جوونش می‌کنن. به وجدش می‌آرن و یه خون تازه میفرستن توی رگاش ...
چن سالی می‌شه که والدین مدرسه‌های پسر و دخترم گروه‌های مجازی راه می‌ندازن و یه شماره کارت چن رقمی می‌دن و از بقیه می‌خوان یه مبلغ پیشنهادی رو واریز کنن به کارت تا با تجمیع مبالغ واریزی، چن تایی کارت هدیه بگیرن و تقدیم کنن به معلمای مدرسه. چیزی که دیگه نه روحی داره و نه اثر و خاطره‌ای باقی می‌مونه ازش. نهایتش می‌شه دو تا مرغ یا چهار کیلو پیاز و سیب زمینی یا باقی آت و آشغالایی که روزانه خروار خروارشو میاریم توی خونه‌ها و دو روز بعد، با یه بوی بد و ترشیده توی کیسه‌های زباله می‌ریزیم شون بیرون.
روز معلم، روز تداعی خاطره‌هاس. خاطره‌هایی که حک شدن توی ذهن و با هیچ باد و بارونی نباید شسته بشن و بریزن دور. کارت هدیه و وجه نقدی که اخیرا رایج شده برای هدیه‌ی روز معلم، نه تنها توهین به شأن و منزلت معلمه، بلکه با گذشت دو سه روز از تاریخ مصرف کارت، هیچ یاد و خاطره‌ای از اون هم توی هیچ کنجی از ذهن باقی نمی‌مونه. نه منوچهر، نه فرنگیس، نه کاوه و ارژنگ و نازنین. هیچی. هیچی ...