غمچو:

لیمِ بادی که از ری قِولِه می اُومِه، گُمپُلِ زَنگُلَلِ پاشِی رَهیِه می رَخصوند و تکون وَرتکونِشون میکِرد. بوُ گُرد و پیشِ سُختِه توُ هُوا فِر میکِرد و میچِپِس توُ پوزِ آدمَل. یه طَیّارِی زردی، بی سَکِ صدا هاسِی از ری گُرُو کاغلوُم رد وِیمی وُ سیَه نازُکِش مِی دیدِ کمرنگی که وُ چالِی تَشی یتیمی بیا صحرا، خوشِه ری زمین می کشوند و میرفت.  شَهوازو وُیسیدِی بِرَکِ زِلوُ وُ دسِش هم اُنداختِه بی دورِ کمرش. کمر زِلوُ باریک بی وُ راعَت تو دسِ شهوازو جا ویمی. بادِ قِولِه، لوله ویمی تو مینَلِ زرد زِلوُ وُ مث گُمپُلِ زَنگُلَلِ پاشِی رَه، بازیشون میدا. شهوازو دسِ چپِشِه جا کِرد تو پَهلی زِلوُ وُ همیطحر که میچَسووُندِش وُ خوش، گفت هرچی که تو بِگی زلیخا!
زِلوُ گفت مو کاری ندارُم. بعد مینَلِ نُهُی توُریشِه زِه پس وُ گفت اصلا میتَریم دو سه سال وِلات زِندِی کنیم و بعدِش که باغ سَک و سامونی گرُفت، بِرِیم شهر.
چن ماه بی که عَغد کردیدِن و هفتِی بعدی دِوَتِشون بی. اول میخاسِن یه خونه ای تو شهر اجاره کنن و بِرِن سرِ بختشون اُما شَهوازو دلِش وَرِ باغ بی هَنی.
تمومِ مُخَلِ باغ زرد و لَهوُز واویدیدِن و پیشَلِشون مث مینَلِ زِلوُ لَس کِردیدِن و دِلوُویز واویدیدِن وُ خوشون.
زِلوُ گفت تا کجا مالِ باپیرتِه؟ شهوازو پُی دسِ راسِش قِولِه وُ کاوادِ باغه نشون دا و گفت هیرونِش هم میخاره وُ جوُ اُوی که پشت باغه.
سه چار سالی ویمی که جوُ خشکِ خشک واویدِی و تُپِ اُوی هم توش بازی نکِرده بی.
زِلوُ گفت پِناوَرخدا، چطَحری زنده موندِنِه ئی بیزونَل نِپِه!
شهوازو گفت کّمَکُم میکنی زلیخا؟
زِلوُ عشوه اُومِه که: کمکِ میرَم نکنُم، میخام کمکِ کی کنُم. شهوازو دور و ورشونه تا نزیک بِرَسِ ولات سیل کرد و وختی دی گُجیک هم پر نمیزنه، یه ماچِ اُوداری نِها ری گُلُپِ زِلوُ. زِلوُ مث چی که خاشِش اُومِدو، خندس و مثِ مُینی خوشِه لغزوند و بیشتر تو بغل شهوازو جا واوی.
شهوازو گفت بِرِیم خونه دیه!؟
زِلوُ گفت سی چه ایطحری واوی!؟
شهوازو که هاسی دسِ زِلوُوِه میکشی تا وُ پُشتِی گاوَندِ نخلِسون بِرِن دومٕن، دِوِلا واگشت بالا وُ گفت چطَحری واوی!؟
زِلوُ گفت سی چه ئی بلا اُومِه سرِ باغ؟ بعد تالَلِ مینیه که نُهُی چیشِش بیدِن، زِه پس و گفت باغِ ئی قشنگی! دِلتون اُومِه ئی کارِه پاش کنین!؟
شهوازو هَسکِی درازی دا وُ پُی ناراعتی گفت چه بُگُم والا! زِلو گفت اِی دسِ باپیرِ مو بی، میدیدی چه بهشتی میساخت وَش.
اَفتوُ پسین هاسی پشتِ مُخَلِ درازِ باغ میرفت دومَن وُ سیَه شون کَش می اُومِه هلِ زِلوُ و شهوازو. پشتِ باغِه اُنگار رنگ سرخ زدیدِن وُ اَفتوُ پسینه پِرخ کِردیدِن داغُلِش. سیَه طَیّارِی کو مث باندِی زَخمینی تو چال و چُمبالَل و تُل و تُمبالَلِ صحرِی ولات کُمسِرَک میکِرد و دیر ویمی.
شهوازو هر کاری کِرد، دِلِش قول نکِرد که بَدِ باپیرشِه وَرِ زِلوُ بگو. دلِش قول نکِرد که بگو تمومِ ئی بلایه باپیرِش اُوُرد سر باغ. یادش اُومِه که چِقِه خوش و بچییَلِ عامه و بچییَلِ عاموش وُ باپیرِش گفتیدِن باغ هاسِی از بین میرِه و مُخَلِش هاسِی میمیرِن اُما باپیرش پُی اوقات تَحلی وُ قار و قیَه، ننهاده بی حرفشونه تموم کنن. یه چن تا باغبونِ دُز نهاده بی ری سرِ باغ که از سر صُو تا شو فقط کارشون دل و دُزی بی. نه اُوی میدادِن وُ مُخَل، نه پِهت و پیشالی میکِردِن، نه گُردَلشونه شوُ می وُردِن و نه اصلا دلشون می سُخت سی باغ. فقط و فقط موقِی خارَک رِطَو وُ خرما که ویمی، پُی هم جر و کشتیرِشون بی که کموشون بیشتر ورداره!
یه چن کِشا که شهوازو و بچییَلِ عامه وُ عاموش وُ خرمادُزی باغبونَل عکس و فیلم گِرُفتِیدِن و بردیدِن نشون باپیر دادیدِن، باپیر سرشون قار و قیَه کِردِی وُ از باغ اُنداختیدِشون صحرا. شهوازو و باقی بچییَل هم هرکَموشون یه ساکِ کچیکی وَرداشتیدِن وُ از ولات رفتیدِن شهر. شهر مِی چه بی! پاک دربدری و حمالی و خینِ جیگر. وَختی که هَمِی جَک و جَووُنَل رفتِن، دُزَل هم بیشتر اُفتادِن تو بختِ باغِ بَدوَخت وُ از تاپول و پنگاشِش هم رد نواویدِن. بعضی مُخَلی هم که کوُتاک بیدِن، کُشتِن سی محضِ پاتیزه شون وُ پنیرشون هم مثِ لوز خاردِن _ تا زهرمارِ خوشون و تخم و ترکه شون واووُ خدابُخا _
باپیر، موقِی فهمی چه خاکی تو سرش واویده که هَمِی دلسوزَلِ باغ در رفتیدِن رفتیدِن شهر و فقط یه مشت دُزی دورِش میپِلکیدِن. تا اُومِه بفهمه چِه وُ چنِه، یه دَمِ مَغرُوی دسِ سردشِه نها تو دس ملک الموت و رفت او دِنیا.
زِلوُ قُیّم گفت شهواز!
شهوازو یه کِشا جا خارد و گفت ها. بعدش گفت قاره سی چه میزنی!؟ زِلوُ گفت پنج کِشا بُنگِت دادُم و جوُاو ندادی. حواسِت کُجِیِه!؟ شهوازو یه سیلی وُ باغ کِرد که مُخَلِش مثِ آدملِ قحطی زده لاغر واویدیدِن وُ پُی هَسکِی گُتی گفت هیچی. بعد دسشِه زِه شی کمر زِلوُ، از ری زمین راسِش کرد نهادِش پسِ موتور و خوش هم سوار واوی وُ رفتِن سی ولات. صِدِی اَذونِ گُرگُو از ته قِولِه می اُومِه که هاسی از بنِ گُلیش قاره میزِه حی علی الفلاح، حی علی الفلاح...