غمچو:

هرچی پَت و پیشال بی، جَعم کِردِیدِن دورِ خرمن وُ چن تا کَلِ نَفشی مَنگ زده هم اُنداختیدِن ریشون که باد نِتَرِه جوجاشون کُنِه. خرمن، مثِ یه تُلِ کُچیکی اُفتیدِی وسطِ سِوَخزارِ صَحرِی ولات وُ شی اَفتُو برق میزِه.  
فَضوُ گفت چه کِردی پُی سُمُیلوُ؟
مَحدوُ یه فِرقی وُ قیلونش زِه وُ گفت چه بُیَد میکِردُم! وَش گفتم اِی میخِی، بیو تا پنجا شص مَن بِدُمِت، وَردا بِرِه.
فَضوُ یه رِنجِ نخودی از تو نیلونِ پیشِ ریشون وَرداشت رُخت تو کَپِش و گفت خاااااا.
تمومِ پِسّه وُ مغز گردویی که تو نیلون بی، مث علف خرس خاردیدِشون و فقط مونده بی نخودکشمش و یه غوُاری هم مغز کاذو که کَل کَل واویدیدِن و رُختیدِن تَه نیلون اُما تو دس نِمیمَدِن.
مَحدوُ سرشِه خاروند و گفت هیچی. می گو نمیخام. می گو اِلّا وُ بِالله کمتر از نِصوِ خرمنِه نمیخام. می گو یا نِصوِ خرمن  یا ئی که هیچی نمیخام و میسپارُمت وُ تیغ برهنِی حضرت عباس.
فَضوُ گفت خو حق هم داره بیزونِه.
مَحدوُ توُریشِه تَحل کِرد و گفت چه حقی داره؟
فَضوُ گفت خو مِی نِه نِصوِ پیلِ زِراتِه داده بی؟
مَحدوُ گفت فقط نِصوِ پیله داده. مث مو خو خرحمالی وُ سگدُوی نکِرده.
بعد همیطحر که پاشنِی پاشِه نشون میدا، گفت او هم پاش ایطحری گُلُووِر زده؟
فَضوُ یه مُفکِی دا وُ گفت والا دس پاشِه که نشون میدا، او هم همیطحر بی. هم دسش قاش قاش واویدِی وُ هم کفِ پاش شی تِرَک نِدیار بی.
یه بادپیچَک لاغری که مثِ خیطِ باریکی بی، از دیر دیار بی که هاسِی تو خوش زُر و پیچ میخارد وُ می اُومِه هلِ بیابون.
فَضوُ گفت بنظر مو، مالِ مردم، خاردن نداره. آخُرِش یه جُی پَسِش میدی.
مَحدوُ گفت ایسو که رفته همه جا نشسه و پس سرُم صَفّه نادِه، نمیدُمِش، اِی میخام تَش توش بِفتِه.
فَضوُ قیلونِه وُ مَحدوُ اِسِه، یه فِرقِ قُیّمی وَش زِه وُ گفت ایقِه نِرفین سی خوت نِتِراش. نِصوِ زِراتِه بِدِش تا بِرِه. از سالِ بعد دیه پاش شریک نِواووُ.
بادپیچَک وُ باغِ خان هم رَد واویدِی وُ هاسِی خوشِه میرسوند وُ گُرُو دِی طالوُ که بِرَکِ چَه حسینخانی بی.
فَضوُ گفت اُنگار که چاقتر واوی یه کِشا!
مَحدوُ گفت کی؟
فَضوُ گفت پُی بادپیچَکِکووُما، نه مث ئی که پت و پهن تر واویده؟
مَحدوُ یه سیلِ مَلِسندینی اُنداخت وُ بادپیچَک و گفت تونَم بیکاریَت دادِنا. وری برِه خونِتونا. نشسیه هی شهپال شهپال نخود میقیتَنی وُ گپ مفت میزنی سی خوت.
فَضوُ خندِس و گفت مِی زورِت میا که حرفِ حَقِه میزنُم.
بعد همیطحر که نیاوِه یه کمی جوجا میکِرد که نفس قیلونش واز واووُ، گفت سُمُیلوُ بدوَختِه نِه کس و کاری داره وُ نه خوش سر و زون داره که گپشِه بزنه. اول پُییز که میخاسین زمین چَمِه بُکالین، خوم وَرِتون بیدُم. عیناً یادُمه که وش گفتی خرج نِصو نِصو، دراُومَد هم نِصو نِصو.
مَحدوُ یه خوردِی تنباکویی از تو نیلونِ تو جیوِش اُوُرد صحرا، کفِ دسِش پِرزاله شون کِرد و نِهادِش ری دندونِ تَه حلقش که چن روزی بی درد میکِرد و اَمونشِه بُریدِی.
بادپیچَک مث مار درازی که ری دیمِش راس واویدو، ساعت وُ ساعت دِیِرتر و چاقتر ویمی وُ خَل و پیچ میخارد وُ می اُومِه جلو.
مَحدوُ یه کمی دندونِ بالِیشِه فشار دا ری دندونِ دومَنیش که درد میکِرد و هموطوری بفهمی نفهمی گفت گور بووُی خوت وُ سُمُیلوُ. بعد از سر جاش راس واوی و گفت اصلاً نمیخام بدُمِش. اصلاً زورُم میرسِه، نمیدُمِش. میخام بینُم چه شکری میخا بخاره! وُ دوارتِه نشِس ری تَکی که بغلِ خرمن اُنداختیدِن.
فَضوُ یه سیلی وُ بادپیچَک کِرد که ایسو پهناش قَدِ سه تا هیژده چرخ واویدِی وُ گفت نه مث که هاسی میا ئی هَل مَحدوُ. مَحدوُ واگشت و پَسَندَری یه سیلی وُ بادپیچَک کِرد. بادپیچَک مث مارِ اُوسَنی بی که هِی کُمِش میا جلوتر و گُت تر ویمو.
مَحدوُ گفت گمون نکنُم بیا ئی هل. هاسِی میرِه هلِ دِرِیَل.
فَضوُ گفت اُورا بوُات، بشی تا بِرِه هلِ دِرِیَل.
بعد نی قیلونِه وِر دا دیر و گفت وری یه کاری کُو الآن وَرمیدارِمون پُی خوشا!
مَحدوُ گفت ئی خو یه غُواری بی همی الآن. پناوَرخدا، کِی ایقه دیم و دراز واوی!؟
هنی حرف مَحدوُ تموم نِواویدِی که بادپیچَک مث دیوِ اَعصاوخُردی، رَسی وُ خرمنجا وُ تا فَضوُ وُ مَحدوُ وُ خوشون بیان، خوشِه اُنداخت ری خرمن وُ یه زُری تو خوش دادِش وُ بردِش تو آسمون. هرچی تالِ گندم بی، پُی کَه وُ کُروشِه تو هم گَرد و گلیلِه واویدِن وُ تو درازِی بادپیچَک کشیده واویدِن بالا و از جُی خرمن هیچی نموند غیر از چن تا نَفشی کانِه وُ مَنگ زده که اُفتیدِیدِن ری زمین داغ وُ میرفتِن تو چیشِ مَحدوُ. بادپیچَک تو خوش زُر و پیچ میخارد و مث زنی که گیرِ رقص بو، بالِ دامنشِه میکَشی ری زمین و میرفت هَلِ زمینَلِ پاشِی روُ که خان توشون تماتِه کاشتِی...