حبیب اله نعمتی زیارتی:

سال ها پیش در دوره راهنمایی بیاد دارم پسین گاهی پرورشی داشتیم، ساعتی که یک هفته به انتظارش بودیم : نا آرام ها به اندازه آرام ها  و درسخوان ها به اندازه درس نخوان ها، دبیرمان خاص بود چرا که همه ی خصوصیات خوبان را یکجا داشت : دوست مان داشت و دوستش داشتیم.

با برپا و بفرمایید کلاس شروع شد، همانند هميشه با خوشرویی تمام احوالات را پرسید و سپس درس زندگی و چگونه زیستن را برایمان مشق می کرد. سخن ها برایمان می گفت و گاهی سکوت جهت نوشتن واژه ای روی تابلو : در سکوتی برای نوشتن صدای دلخراش گچ روی تخته سیاه دبیرمان را برای اولین و آخرین بار آزرد و پنداشت بی احترامی دانش آموزی است، رنجیده بود چون توقع و انتظارش را نداشت. نگاهش در سکوت کلاس به نیشخند دانش آموزی افتاد : مورد عتابش قرار داد و از کلاس بیرون گذاشته شد.

دوباره گفت و دوباره گفت و ما سراپا گوش و خواست دوباره بنویسد و صدای دوباره گچ : سکوت دبیرمان : سکوتش چنان تلخ و سنگین شد که دیگر چیزی نگفت، بر روی صندلی آرام گرفت ولی آرامش نداشت و دیگر تا پایان کلاس چیزی نگفت.
صبح فردا مراسم صبحگاه ، تلاوت قرآن و دبیر پرورشی که سخن می گفت : تصمیم های عجولانه را نکوهیده و مذموم شمرد و بر تأمل و صبر تاکید نمود : آن دانش آموز را فرا خواند و در دیدگاه همگان عذرخواهی نمود، صورتش را بوسید و هدیه ای اهدا نمود؛ صدای ممتد و بی پایان دست هایمان عشق و علاقه و دوستی هایمان را تکرار و فریاد می کرد.

اکنون من ( معلم) هستم و پس از آن همه سال اشک شوق و دوست داشتن محمود آقای گرگین که مرا عاشق معلمی کرد گونه هایم را خیس می کند و صد البته اشک فراقش دلم را می سوزاند که دیگر در میان ما نیست.

آری در مسیر سنگلاخی و سخت زندگی وجود چنین انسان های آزاد و آزاده ای که وجودشان مملو از عشق و امید، مهربانی و مهرورزی، صفا و صمیمیت، صداقت و صراحت و... و هزاران هزار صفات عالیه دیگر است باید باشد تا درس انسانیت و انسان بودن فراموش نشود : آنانی که با رفتار و کردارشان و برانگیختن شوق و ذوق روشنایی بخش باشند : شخصیت های دلپذير و دلنشین که رد و اثری ماندگار می گذارند و چنین می شود که می گویند رفتار ها از صافی فرهنگ می گذرند و اصالت پیدا می کنند و انسانها با تربیت و آموزش راه تعالی و خوشبختی را می آموزند.

در پایان به رسم ادب و احترام هفته و روز گرامي داشت مقام معلم را به آنان که دانایی و توانایی می آموزند تبریک می گویم ویاد و خاطره فرهنگیانی که در سال‌های پیش از این آسمانی شدند و بطور خاص دبیر پرورشی محمود آقای گرگین را برای همیشه گرامی می دارم. یاد و نامشان جاودانه.