امید دریسی:

«با وجود حمایت زیاد از صنعت خودرو در کشور، کیفیت خودرو خوب نیست. مردم ناراضی‌اند و حق با مردم است.»
جملهٔ بالا عیناً کلام رهبری در نقدِ یکی از بزرگ‌ترین صنعت تولیدی کشور است. نویسندهٔ سطور، یادداشت را با سخنان چند روز پیش رهبریِ عالی نظام آغاز کرد تا مشخصاً اشاره شود که ایشان نیز در بسیاری موارد منتقدِ عملکردها هستند به گونه‌ای که در پاره‌ای اوقات در علن لب به گلایه می‌گشایند.

پس از رهبری، تمامیِ روسای‌جمهور نیز یکی پس از دیگری قویاً منتقد سیاست‌ها و عملکردهای دولت قبلی بوده‌اند و اساساً به همین منظور است که احساس تکلیف می‌کنند و در صحنه حاضر می‌شوند!
سببِ چنین احساسِ تکلیفی در نمایندگان ادوار مجلس شورای اسلامی نیز همین است!
ایضاً امامانِ محترم جمعه هم هفته‌ای نیست که نسبت به وضعیتِ حجاب یا گرانی افسارگسیخته یا امور مختلفِ خارجه و داخله به وزرا و مسئولین تذکر ندهند!

نویسنده خود فرزند انقلاب است، در وقوع انقلاب نه وجود خارجی داشته‌ و نه نقشی می‌توانسته ایفا کند، اما جهت ایضاح مطلب قرار و پیمان مردم و انقلابیون را به خوبی مرور کرده است! مگر قرار نبود ضمن آبادیِ دنیای‌مان، آبادیِ آخرت‌مان نیز تأمین و تضمین باشد؟ قرار بود زندگی معنوی‌مان متحول شود، قرار بود مستضعفین به رفاه نسبی برسند نه این که قبر خواب و کارتن خواب شوند! و البته قرارهای دیگر که می‌بایست بینی و بین‌الله بنشینیم جمع‌بندی کنیم که آیا موفق بوده‌ایم یا نه و آیا آمار‌ها و شاخص‌ها روندِ مثبتی را ثبت کرده‌اند؟

نویسنده در این جستار از ذکر و درج دقیق آمارهای رسمی خودداری کرده زیرا از حوصلهٔ خوانندگان خارج است و در این مقال نمی‌گنجد. چه، آن‌قدر مصادیق فراوان است که از افزایش آمارِ طلاق، فقر، فساد و شاخص فلاکت گرفته تا مسائل کلان همچو آموزش، فرهنگ، مسکن، ارزش پول ملی، ترازِ واردات و صادرات و الخ.. همگی با یک سرچ ساده آمارها را با محتوا در دسترس شما قرار خواهند داد. با این وجود بالاترین مصداق به زعم نویسندهٔ یادداشت سوای از آمارهای رسمی، چیزی نیست جز مدلِ وعده‌های کاندیداهای انتخاباتی طی سالیان گذشته در تمامی سطوح از شوراها گرفته تا ریاست‌جمهوری!
نمی‌خواهم سیاه‌نمایی کنم اما با یک نگاه گذرا به این وعده‌ها متوجه خواهیم شد که اکثریت قریب به اتفاق کاندیداها برای جلب توجه و رأی آوری، دست به دامنِ شعارهای پوپولیستی، پخش پول و تأمین مایحتاج زندگی می‌شوند!
چند درصد از کاندیداها طی تمام این ۴۳ سال وعدهٔ تلاش جهت بهبود سطح آموزش و فرهنگ یا ارتقاء و اصلاح ساختارها داده‌اند!؟ شعارِ پخشِ پول، یارانه و کوپن، ارزانی و چه و چه سر می‌دهند چون طبق اعلام رسمی میلیون‌ها ایرانی زیر خط فقر هستند، گشنه‌اند، فقیرند، انسان فقیر دنبال فرهنگ و آموزش و کتاب و روزنامه و غیره و ذلک که نمی‌گردد! شاید از محدود دلخوشی‌های مردم پس از انقلاب فوتبال و حواشی اطرافش بوده است و شوربختانه آن چیزی که برای نسل‌های قبل از انقلاب خاطره بوده، برای تمام دنیا آمدگانِ پس از انقلاب آرزو شده! در ردهٔ ملی هنوز چیزی بنام فینال آسیا را ندیده‌ایم!

شما را به خدا قسم مردم را مقصرِ ناکامی‌ها ندانید و نگویید فلان مجلس یا فلان رئیس‌جمهور را خودتان انتخاب کردید پس مسئولیتش هم بر عهدهٔ خودتان است! به حق این ایام خجسته با فرارِ رو به جلو مردم را مقصر نکنید که وا اسلاما! مردان و زنان شبکه‌های ماهواره‌ای می‌بینند و در تهاجم فرهنگی جوانان‌مان را از دست داده‌ایم! و قس علیهذا ..
اگر عامل اصلی مصائب مملکت صرفاً تحریم است که بسم‌الله، از طریق دیپلماسی حل کنید. اما اگر ناشی از تصمیم‌گیری‌های غلط و ناکارآمدیِ سیستمِ مدیریتی‌ست که عقلای نظام تکلیف را روشن کنند. سر آخر آن چیزی که واضح است عملکرد نامطلوبی‌ست که سال‌هاست انباشته شده است. بیایید واقع‌بین باشیم با استناد به آمارهای موجود و در دسترس پیرامون عملکردِ ضعیف مسئولان، آنان که قدرت و مسئولیت داشته‌اند و البته از این حجمِ عظیمِ ثروت و نعمت‌های خدادادی چون نفت و گاز برخوردار بوده‌اند بخاطر نارسایی‌ها و عدم تحقق اهداف انقلاب از مردم ایران عذرخواهی کنند، چه ایرادی دارد مگر؟ مردمِ ما طبق گفته‌های هر سالهٔ خودتان به وقت انتخابات و راهپیمایی‌های حکومتی و رسمی مردمی با بصیرت و نجیب هستند و حتماً از شما خواهند پذیرفت و همراهی می‌کنند.