بانو بوشهری

همین حالا که دارم برایت نامه می‌نویسم و پُستش نمی‌کنم و تو نمی‌خوانی، آبان‌ماه است. ها آبان! آن آبان تو اینجا نبودی. همه چیز بویِ ، خب چطور بگویم. توی نامه که نمی‌شود همه چیز را گفت.
 ریختند توی خیابان و بعد .. . ادامه قصه را خودت بهتر می‌‌توانی حدس بزنی. می‌دانی که، تاریخ تابِ عصیان ندارد.
خوبی بحمدالله؟ من؟ من که دیسک گردنم باز دارد اذیت می‌کند. محلش نمی‌گذارم ولی. دردهای مهم‌تری برای کشیدن هست. راستی نگفتمت. باز توی آبان بنزین آتش به جان‌مان انداخته. انگار بنزین و آبان از خاکِ یک مزرعه،از شکمِ یک مادر ،از دامان یک دایه، سر برآورده‌اند.
باز توی آبان بنزین نقل زبان‌هاست. باز پچ‌پچ، باز صف، باز گرانی.‌باز مردم نگران نباشند.
جایگاه‌های سوخت یک مملکت را چطور می‌شود هَک کرد به نظرت؟ وَالله اگر من چیزی از انعکاس این خبرها بدانم. فقط می‌دانم که آزادی خوب است. نان خوب است. پاییز خوب است ،آبا.. آبان! آبان خوب است ، ولی خون! آن روزها تو نبودی.خون ،بنزین، فریاد، صف، اعتراض..
می‌دانی؟ رفتنت سیلیِ سنگینی به گوشِ لحظه‌های رام و خوش خیالِ روزگارم بود. آمدنت اما.. آ م د ن ت می‌بینی؟ همین حالا که نوشتم آمدنت انگشتانم لرزید. از شوق بود یا یأس؟ باشد باشد .دخیلِ نگاهت برای تضرع و تمنایِ آمدنت نمی‌شوم که مکدر شوی. حرف یک چیز دیگر را می‌زنم اصلاً.
راستی راستی! اینجا به یکِ مقام مسئول سیلی زدند. همین چند روز پیش‌. ها سیلی! صدایش تا آن سر دنیا رفت. راست می‌گویم جان خودم‌. این طوری نگاهم می‌کنی چرا؟
روزگارِ لاکردارش بی‌طراوت و تلخ است. و گرنه من کی با تو جز از خنده و سفر و شعر و کتاب حرف زده‌ام‌.
گفتم کتاب. غرفه افغانستان در نمایشگاه کتاب فرانکفورت را دیدی؟ دریغ از یک جلد کتاب. به تریجِ قبای کدام مدافع حقوق بشری، برمی‌خورد مثلاً .
یا همین، همین خودسوزیِ کارگرانِ مظلومِ خودمان. کارمان از گریه گذشته است. تراژدیِ مُضحکی است.
می‌دانم ، می‌دانم که نامه جای این حرف‌ها نیست. باشد بگذریم‌.
اینجا تازه کمی هوا خنک شده. هنوز کمی می‌نویسم. کمی شعر می‌خوانم. کمی گریه می‌کنم. و زیاد، خیلی زیاد دلتنگم.