*رضا حسینی :

در هفته های  گذشته  در شهر برازجان  ما شاهد  تلاش بی وقفه عزیزانی بودیم که در راستای  مقدمات ثبت جهانی کارونسرای مشیرالملک و بازید نماینده سازمان یونسکو سر از پا نمی شناختند ، هر کسی گوشه کاری را برعهده گرفته بود و این خود جای تقدیر دارد ، استواری کاروانسرای مشیرالملک  در طول سالیان دراز  بما درس های زیادی داد همانگونه که دژه های آن ریشه در خاک دشتستان دارد و سالیان سال در مقابل سرما و گرما مستحکم ایستاده است  به ما آموخت که بایستی همواره جهت آبادی دشتستان در کنار هم باشیم .

اما موضوعی که  بایستی به آن توجه نمود ،   نبود یک موزه در شهر برازجان مرکز شهرستان دشتستان می باشد .

همانگونه که همه  ما می دانیم آثاری که در موزه ها نگهداری می شود نشان از هویت و فرهنگ اقوام مختلف در آن مرز و بوم  را دارند .

 در واقع موزه ها انسان را به گذشتگان  خود نزدیک و حس خوب جاودانگی را زنده می کند . موزه ها نشان دهنده تاریخ ، فرهنگ ، هویت و آداب هر ملت به شمار می رود که اهمیت بسزایی در ترسیم چهره ملی و بین المللی آن کشور داشته است .و در حقیقت موزه ها را می توان بعنوان دریچه ای رو به چشم انداز توسعه گردشگری فرهنگی یاد کرد.

روزگاری  در محلات شهر برازجان ما شاهد اساتیدی بودیم که در عرصه صنایع دستی تجارب خاصی داشتند بعنوان مثال محله نجارها ، آهنگران ،  کوزه گران….

*شادروان مش عبدالله مرادی نجار

اکنون صاحبان آن مشاغل سالیانیست که دار فانی را وداع نموده اند ودیگر  در میان ما نیستند ، اما وسایل و اشیایی که آنان با دستان پینه بسته خودشان در ساخت  درب و پنجرهای هلالی شکل  استفاده می کردند شاید هنوز در انبارهای خانه اشان موجود باشد.

و یا دست نوشته های طبیبان محلی مانند شادروان حاج محمد نبی مهاجری، دست نوشته های  ادیبان عرصه فرهنگ و هنر دشتستان…

همچنین جوانان دشتستانی درهشت سال جنگ نابرابر جان شیرین خودشان را تقدیم این  مرز و بوم نمودند مطمئنا وسایلی ماندگار از انان موجود  می باشد که برای ایندگان دیدنی و جذاب است مواردی که ذکر شد برای تشکیل موزه معاصر بود.

اما  درزمینه موزه تاریخی مطمئنا با توجه به اکتشافاتی که در دشتستان باستان شناسان داشته اند   قطعات زیادی مانند سنگهای سیاه وسفیدی که در   ته ستونهای کاخهای زمستانی دوره هخامنشی و غیره موجود می باشد. همچنین  در کوه های دشتستان ما شاهد فسیلهای  دوره های تاریخی زمین شناسی  هستیم  که البته هنوز نیاز به پژوهش تخصصی دارد .

البته  جهت راه اندازی این موزه نیاز مبرم   به همت مردم و پژوهشگران عرصه های تاریخی دشتستان می باشد .

پیشنهاد می شود مکانی را که در اطراف کاروانسرای مشیرالملک هست  جهت ساخت موزه اقدام گردد و در این موزه می شود از عکسهای گونه های گیاهی و جانوری منطقه دشتستان هم  استفاده نمود همچنین سازمانها وارگانهای مربوطه ای که در زمینه راه اندازی این موزه پتانسیلی دارند  دست به دست همدیگر دهند و با مدیریت واحدی از سازمان میراث فرهنگی این موزه راه اندازی گردد .    


همچنین  زنده نگه داشتن و توجه به میراث فرهنگی مستلزم شناخت و شناساندن این میراث گرانقدر به اعضای جامعه، به خصوص نسل جوان و نوجوان کشور است. مرمت و نگهداری آثار فرهنگی به جا مانده از تمدن ها می تواند افزون بر تقویت هویت ملی و فرهنگی اعضای جامعه ، ضامن بقای فرهنگ ایرانی برای نسل های کنونی و آینده باشد. مطمئنا  سیاستگذاری و برنامه ریزی صحیح می تواند  شرایط جذب گردشگر داخلی و خارجی را فراهم نماید  که خود عامل موثری در توسعه فرهنگی و اقتصادی کشور است.

 اما نکته ای که قابل اهمیت می باشد، اینکه متاسفانه  زندگی  ماشینی و رباتی امروز بخصوصا زندگی در آپارتمان‌های تنگ و گرفته باعث شده است که   شاید دیگر دل و رمقی برای نوادگان برخی از اساتید ذکرشده جهت نگهداری از وسایل بجا مانده نباشد پس تا دیر نشده است  بایستی تدابیری جهت جمع آوری این وسایل و نگهداری استاندارد در مکانهای مخصوص اقدام گردد.

*شهروند برازجانی ساکن آلمان