بانو بوشهری:

از دور به سویت سلام و اندوه روانه می‌کنم. می‌گویم اندوه که نیک می‌دانی نخواستم و نمی‌توانم غم تمامِ دلم را احاطه کرده باشد و محافظه‌کارانه رنگ رخساره را ارغوانی نگه دارم‌.
چه‌ خبر از خودت؟ اینجا که بحمدالله تبِ نه چندان تندِ انتخاب و انتصاب بفهمی نفهمی فروکش کرده است. داریم خودمان را مهیا می‌کنیم برای مرحله بعد.فقط می‌گویم مرحله بعد، همین. مرحله‌ای که نمی‌دانیم رو به صعود خواهیم رفت یا سقوط.حالا تو بودی می‌گفتی خیر است ،آخر همه چیز خوب است بد به دلت راه نده. پس چرا تو قدم پیش نمی‌گذاری و بیایی تا آخر این قصه ختم به خیر شود؟
اینجا ما دیگر بیخیال خیر و خوبی شده‌ایم فقط بیشتر از این نکبت و بلا شلاقی نبارد کفایت می‌کند.
مردمانی که ( پُفیوز) خوانده می‌شوند آخر قصه‌شان چه می‌شود به نظرت؟
نمی‌دانم تکیه زنندگانِ صندلیِ چسبنده‌ی ریاست چند کلاس سواد دارند اما به گمانم سرمشقِ کتابِ دبستان را خوب تمرین نکرده‌اند که : اَدب آداب دارد.
ادبِ رونالدوییِ کریستین در رسیدن به جایگاه آقای گُلی و تشکرش از علی آقایِ دایی را باید بدهند نقاشی کنند یا روی لوحی تابلویی چیزی بنویسند بکوبند روی دیوارِ اتاقِ کارِ همه‌ی آنهایی که اَدا و اِدعا از تمام هیکلشان می‌بارد.
چقدر دلم می‌خواهد نامه‌هایم بوی سرزندگی بدهند. طعم بوس و گل و اسپند. یک جوری که خوشی از سطر به سطرش چِکه کند. به راستی کِی قرار است روزگار از خجالتِ قساوتی که بر ما روا داشت و می‌دارد دربیاید؟
هر صبح با خبر سقوط و بحران و بیانیه و تهدید تکذیب و واژگونی از بستر بر می‌خیزیم و شامگاه سر به بالین می‌گذاریم.
تو‌ فکر نمی‌کنی ما بیش از حد نرمالِ جهانی سهم‌مان را از رنج و داغ بُرده‌ایم ؟ والله که بُرده‌ایم.
همین ریحانه‌هایی که رفتند خبر از دریاچه ارومیه بیاورند و خبرشان را برای پدران و مادرانشان بُردند سهم‌مان را در اشک و شیون و دریغ بالا نبرده است.؟
فدای دل و دیده‌ات شوم. اُمید تا یک جایی آدم را کِشان کِشان دنبال خودش می‌برد و من که کم‌کم ناامیدی دارد بر قلم و قامتم مستولی می‌شود، از نوشتن نامه‌هایی که نمی‌دانم به کدام مقصد باید دست به دست کنم تا به دستت برسد.
کاش کسی نامه‌ها را به دستت برساند و برایت بخواند تا حس نکنم شبیه تجمع کودکان یمنی علیه سازمان ملل، نامه‌ نوشتن‌هایم بی‌حاصل است.
آدرسم را که داری؟ مقصد من هیچ تغییر نکرده است. همان کوچه خلوت . همان درب نیمه‌باز ..