کامبیز کشاورز:

این کله تراشیده، سر مبارک بنده است که بعد از سیزده سال، مجددا تراشیده شد، اما این بار به دست خودم. حالا چرا تراشیده ام  بماند!
فقط همینقدر بدانید که باز از سر میل شخصی این اتفاق نیفتاده؛ بگذریم !!
 اجازه بدهید خاطره ای تعریف کنم.

بین سال های هفتاد تا اوایل هشتاد هر وقت خطایی از من سر میزد مورد لطف پدر قرار می گرفتم.
اینطور که؛ احکام کیفری صادره پدر با ماژیک یا خودکار قرمز خوانا روی گُرد مُخ یا شِلنگی که از سر ترس، اجبار و رسم آن دوران با دست خودم" تهیه می کردم، می نوشتم  و دو دستی تقدیم می شد و من نوش جان می کردم. بعد از این نوازش موهای نازنین  سر بنده در وسط  حیاط  جلو در و همسایه و اهل منزل تراشیده می شد، البته بیشتر اوقات، علت این تنبیه، درس نخواندن و مشق ننوشتن و مدرسه نرفتن بود.

خلاصه اینکه ما بچه های آن دوارن  نه از  دست ناظم و  مدیر و معلم شلنگ  به دست حاشیه امن داشتیم و نه در خانه از دست پدر گُرد مُخ و مکینه به دست!
اوضاع خیلی فرق نکرده آن روزها به ضرب و زور پدرم موهای سرم تاراج می شد امروز به میل خودم سرم را هُل می کنم.
پدرانی که به شدت تحت تاثیر وضعیت اسفناک فرهنگی و اجتماعی و غم نان آن دهه ها و تاثیرات جنگ تحمیلی بودند.
امروز ثمر آن پدران، ما بچه های دیروز و جوانان سر خورده امروزیم!
بله شاید آنها حق داشتند چون در آن شرایط خاص، پدران بالاخره باید  یک جوری خود را تخلیه می کردند  و چه  بهتر از سر بچه کچل کردن و کی دم دست تر از زن، و اهل منزل؟
پدرانی که خود گاه قربانی جاهلیت برخی انقلابی گراها بودند، افرادی که اغلب در قالب انقلابی گری زور می گفتند اُردنگی و سیلی می زدند، به دیگران برچسب می زدند ، نان می بریدند و گوش می بریدند و گزینش می کردند و حتی اجازه نمی دادند غیرخودی ها وارد کار دولتی شوند و نانی بخورند.
حال بماند که بیشتر چماق بدستهای آن روز، امروز پشیمانند و تقاص یک به یک اعمال خود را پس دادند.

اطلاع دارم که چند تا  از همین انقلابی نماها که مردم از دستشان آسایش نداشتند، یکی پسرش در تصادف مرد، یکی دخترش سرطان گرفت، برادر آن یکی معتاد شد و بعدها بخاطر مسائل اخلاقیش انگشت نما و نُقل محافل شد.
این داستان را گفتم  که بگویم اگر گوش تان بدهکار است، اگر به شال وقبایتان برنمی خورد و اگر درک و پذیرش دارید که معایب خود را بشنوید، کشور در شرایطی است که به همان سمت راه کج کرده و اگر چاره ای نیندیشید  باز ناهنجاری ها و همان فضای روانی جامعه ای عاری از حق وحقوق شهروندی و کچ سلیقه گی ها پیش می آید و دامنگیرمان خواهد شد.
این بار به علت تحولات سیاسی، فکری و اجتماعی منطقه و جهان خسارات غیر قابل جبرانی را بر دست جامعه ما خواهد گذاشت.

به جای تغییر نام فرودگاه و خیابان بد نیست که افرادی با آن افکار پلاسیده را به پارکینگ هدایت کنید و فکری به حال  رومیناها و پدران داس به دست و دختر فروش کنید و جای طرح های مضحک "ازدواج اجباری"  برای جوانان سرخورده و بیکار فکر اشتغال باشید.
همین جوانانی که مثل پدرانشان در دهه شصت و هفتاد غم نان دارند و درگیر مسائلی هستند چرا که پیش زمینه ازدواج فراهم نیست.
حقیقت این است که امروز معیشت جامعه مورد هدف قرار گرفته شده و با دادن امید واهی نتیجه ای حاصل نمی شود.

در آخر باید بگویم امروز مجلس در دست شما انقلابیون است و اگر معادلات بهم‌ نخورد به زودی دولت هم از دست غرب زده ها (به زعم هم فکران شما) گرفته خواهد شد و به خودتان بر می گردد پس تا بیش از این دامنتان بالا نرفته‌، و اندک امید در دل مردم نخشکیده فکری اساسی کنید. چرا که:
سر چشمه شاید گرفتن به بیل / چو پر شد نشاید گذشتن به پیل