فریده فهیمی:

بر خلاف توی خیابون که جهنم بود و شرجی حال تهوع بهت می داد، داخل سالن آزمایشگاه عین بهشت، خنک بود. پرسنل آزمایشگاه هم عین حوریای بهشتی. انتظار هر چیزی را داشتم الّا این. حتی یک درصد هم احتمال نمی دادم که این جور بشود، گفته های حسام درست از آب در بیاید. این راه دور و دراز را از عسلویه نیامده بودم که این نتیجه را تحویل بگیرم. چه نقشه هایی که در سر نداشتم! با چه ذوقی نتیجه را از مسئول آزمایشگاه طلب کردم، بیچاره دل داغونم! چه وعده و عیدها که بهش نداده بودم. کز کردم، آرنجم  را به گوشه ی میز پیشخوان تکیه دادم، جیکم در نمی آمد. انگار نفس کشیدن یادم رفته بود. عین برق گرفته ها شده بودم. خشکم زده بود. می خواستم چیزی بگویم، اصراری، التماسی، هر چه زور می زدم که کلمات بلرزند و از دهنم بپرند بیرون، بی فایده بود. رعشه بر تنم چنگ می زد. خوفی نشسته بود بر دلم که نگو و نپرس. چی فکر می کردم چی شد! با چه رویی برمی گشتم عسلویه، چشم توی چشم حسام می انداختم و می گفتم:"حق با تو بود."

 فاز سیزده شده بود همه چیزمان. چشممان را عادت داده بودیم به تماشای زیبایی خیره کننده اش.  دریایی-خاکی بودن این فاز را، جذاب تر از بقیه فازها می دانستیم. سه چهار سالی می شد که با هزار دوز وکلک، تو فاز سیزده پالایشگاه  عسلویه، کاری دست و پا کرده بودیم، کله ی سحر، باحسام می زدیم بیرون، اذان غروب برمی گشتیم. با اینکه لوله ی دودکش های پالایشگاه عسلویه، عین یک گله اژدها، دود وآتش، به خورد آسمان می دادند و پیشانی آسمان را قلقلک می دادند؛ به همزیستی ِدردسر ساز این گله ی اژدها تن داده بودیم و دم نمی زدیم. زمین خاکی ِ مسیر ایستگاه تا خانه مان؛  شرجی که می ریخت نمناک می شد. هرکجای آسمان و زمین را که نگاه می کردی، دود و دم آتش گله ی اژدها را می دیدی. بوی رطوبت شرجی و دود آتش گله ی اژدها، ته ِ دماغ مان را می سوزاند و چاشنی هوای تنفسی مان بود و میهمان دائمی ریه هامان. تقویم جیبی ام را در می آوردم و یک تیک می گذاشت کنار همان روز هفته. کار هر روزم همین بود. کل ّ مسیر را قدم زنان، از همه چیز و همه جا  گپ می زدیم. از شرکت "توتال" فرانسه و "هیوندا"ی کره که زمانی استارتر فاز ها بودند گرفته، تا میعانات گازی و پودر های گوگرد که شانه خاکی جاده اصلی را زرد رنگ کرده بود. اما هر روز، گپ و گفت مان به این جا ختم می شد:

   - امروز هم گذشت.

  - مگه قراره نگذره؟
  دیگه چیزی نمونده ... نذرمو می گم
 - ناامیدت نمی کنما، ولی من که چشام آب نمی خوره.
- حسام، دوباره سنگ یأس؟
     توی همین اوضاع قمر در عقرب، بوی زهم ماهی گیری عبدالله قبل از خودش می آمد. لباس عبدالله روی اندام رنجور تکیده اش زار می زد. دمپایی ابری انگشتی، رگه های سفید شوره بسته ی  بین انگشت های پاش را خیلی زشت، نشون می داد. عبدالله، سـَر کم مویش را می انداخت پایین و بی توجه به دور و برش، بلند بلند حرف می زد:"ماهی کجا بودا، الکی دلمون خوش کردیم به دریا."بعد دوتا ماهی لاغر مردنی شل و ول را بلند می کرد، تا جلوی صورت آفتاب سوخته اش بالا می آورد؛ می پرسید:" اینا ماهی ان؟ به اینا میشه بگی ماهی؟" بعضی  وقت ها، به این جا که می رسیدیم، یکی از سگ هایی که شکم شان را پهن کرده بودند روی خاک نمناکِ خنکِ کوچه، بلند می شد، دم تکان می داد و یک پایش را بلند می کرد وشُر شُر می شاشید.
 تصمیمم را گرفته بودم. بهر ترتیبی بود می خواستم ماه محرم، از پس ادای نذرم بر آیم. از حسام اصرار و از من انکار! هر چه حسام گفت، توکـَتم نرفت، و مرغم یک پا داشت.کم کم داشتم مزه ی آرامش را می چشیدم که این اتفاق افتاد و نگذاشت آب خوشی از گلویم پایین برود و همه ی حساب وکتاب هایم را بهم ریخت.
  خیس عرق شده بودم. خداییش هر کس دیگری جای من بود، علم شنگه ای راه می انداخت که آن سرش ناپیدا. همه ی سازمان را روی سرش می گذاشت. صدای کوبش قلبم، رکورد همه ی صداهای شلوغ آزمایشگاه سازمان انتقال خون را می زد. قیافه ی  شق و رقّ تکنسین آزمایشگاه تمام قاب چشم هایم را پر کرده بود. بِرّ وبِرّ نگاهش می کردم، اما نمی دیدمش.تکنسین سعی می کرد دلدار ی ام بدهد و مرا به خود بیاورد:
- "بفرمایین؛ وقت خودتون رو هدر ندین!"
   انگار نه انگار کاغذی که دستت می دهند چه به سر آدم در می آورد.قدم از قدم بر نمی داشتم. میخ کوب شدم سر جام، و جم نمی خوردم. ته گلوم خشک شده بود. هر چه حسام تقلّا کرده بود که رأیم را بزند، افاقه نکرده بود. تصورم این بود که؛ حسام قصد دست انداختنم را دارد، یا این که غیرتی ام بکند که با پای خودم بروم سازمان انتقال خون بوشهر و کنف بشوم و این قـَدر یک دنده نباشم. خواهرم تو ماشین منتظرم  نشسته بود، هی پیامک می داد: چی شد؟ گرما پختم، بیا دیگه. چرا وایسادی؟ یکی دوبار هم میس کال زد.
    وقتی وارد آزمایشگاه شدم، تر و تمیز و اتو کشیده بودم. اما موقع بیرون رفتن، رنگ به صورتم نمانده بود. انگار یک قطره خون در سراسر بدنم نبود. عینهو روح سرگردان. شـَلَک شـَلَک راه افتادم. مثل آدمی که پاهاش خواب رفته باشد.احساس می کردم دویست کیلو شده ام. نفسم به شماره افتاده بود. روی دور کند، با خودم حرف می زدم :" بیچاره حسام گفت نروها، صرف نظر کن، سر ِ بی درد خودتو نده درد سر ها، گوشم بدهکار حرفش نبود. دلواپسی حسام بی جا نبود. زخم خورده ی پالایشگاه بود. مادر و خواهرش هنوز سیاه پوش داداش کوچیکه شون هستند. شاید اگه هر جای دیگه ی دنیا، جز نزدیکی پالایشگاه، زندگی می کردند، اجل داداش کوچیکش نمی رسید. یادمه؛ بابا و عمه اش که گروه خونشون عین داداش کوچیکه، آ مثبت بود،  بهش پلاکت داده بودند. اون روز که تموم کرد؛ نوبت حسام بود و پلاکت های حسام توی بانک خون موند. این جور که بوش می یاد بیمارستان دکتر فقیهی شیراز عادت داره  به شیمی درمانی اهالی عسلویه و اطراف. انگار مخم تاب برداشته که به حرف های حسام گوش ندادم."از پس  یک نذر کوچک هم برنیامدم.
      بوق اس ام اس  های خواهرم، کلافه ام می کرد. قطره های عرق، چکه می کنند روی جلد دفترچه ی بیمه ام. دندان قروچه ای کردم و جواب آزمایش را چپه کردم، انداختم سطل آشغال. دو سه قدمی بر داشتم. یادم آمد که مدرک کنف شدنم جلوی حسام را باید بردارم و با خود ببرم. رو پاشنه ی پا چرخیدم برداشتمش و چپاندم توی جیب شلوارم، تندی خیز برداشتم از سالن بزنم بیرون؛  آرنجم خورد به درب  شیشه ای یخچال ایستاده ای که پر بود از پاکت های آب میوه ی رنگارنگ، کیک و چند پاکت شیر کاکائو.کَل کَل کردن های خواهرم را به یاد می آوردم:
 - هی می گم این شیرها رو بهتون می دن که فعالیت میکروب های مجاری تنفسی تون رومختل کنن، حالیته؟ چرا نمی خوریشون؟ چرا می یاریشون خونه؟ داداش کوچیکه ی حسام، برات درس عبرت نشده؟
       اون موقع بود که حساب کار دستم آمد و به خواهرم که رادیولوژیست هست، حق دادم که همیشه سنسور ِانعکاس اشعه ی ایکس را زیر اتیکتش نصب کند. آه بلندی کشیدم.قلبم، محکم خودش را می کوبید به سینه ام. آب دهانم را قورت دادم. به سرم زد قشقرقی راه بیندازم که نگو ونپرس! اما نفسم بالا نمی آمد. هر کس سرش به کار خودش گرم بود. هیچکس محلم نمی گذاشت. جرات نمی کردم برگردم، سوار ماشین بشوم و به سین جیم های خواهرم جواب  پس بدهم.به هر بدبختی بود، خودم را رساندم پشت رل. خواهرم صدای رادیوی ماشین را پایین آورد و چپ چپ، وراندازم کرد:
-ها؟! این چه قیافه ایه به خودت گرفتی؟ دست از پا دراز تر برگشتی! نکنه تو هم م م؟ از صبح تا حالا این جا نشستم، ببینم چه شد نتیجه ی آزمایشت. می خواستم اگه منفیه، برم بلیط امام رضا رزرو کنم. .اما...
    خواهرم، برگه مچاله شده ی س بی سی را از جیب شلوارم کشید بیرون. مثبت بودن لوسمی را که دید، عصبانی شد، گُر گرفت، دو دستی بر سرش کوبید: "خونه خراب شدیم. ما هم باید بسوزیم و بسازیم با آلودگی هوا. لعنت به هرچی پالایشگاه مالایشگاس..نخواستیم بابا ...نخواستیم فاز و ماز... ما اگه نخواهیم پایتخت انرژی باشیم، باید کی رو ببینیم؟ اینقده دست دست کردی تا گلبول هات لوسمی بشن ودخلت رو درآرن!
     توی ماشین دستم به رُل بود و فکر و ذکرم، خدا می دانست کجا بود. بقیه ی تخمه ژاپنی ها را هم نترکاندیم. تمام مسیر برگشت بوشهر- عسلویه را، لام تا کام حرف نزدیم. با مخم کلنجار می رفتم و چند بار آه کشیدم: جواب حسام رو چی بدم؟ نذرمو چه جور ادا کنم؟ یعنی تاسوعا عاشورای امسال هم نمی تونم خون اهدا کنم ؟حسام بیچاره، اول وآخر این قضیه رو بهم  گفته بود: "وقتی بافت برداری مثبته؛ خونت رو که تحویل نمی گیرن هیچ، هزینه پاکت بسته بندی رو هم ازت می گیرن. میگن یه پاگت مون هدر رفته." خواهرم هم در تمامی مسیر،  فقط یک بار، زبانش را تو دهانش چرخاند و گفت: چند مدت پیش شهردار عسلویه آمده بود بیمارستان؛ بازدید. بیچاره گلوی خودش را درید بسکه گفت:"سازمان های مربوطه باید دست به دست هم بدن یه فکر اساسی کنن.  گازهای متصاعد شده از پالایشگاه، خصوصاً بنزن و گوگرد دخل همه ی مردم این جا رو درآورده  که هیچ، ماهی های خلیج فارس هم قهر کردند و این دور وبرها آفتابی نمی شن. اوضاع صید خرابه، داد صیادها در اومده. پرنده های  مهاجر هم دیگه این ورا پیداشون نمیشه."یکهو چهره بی رمق عبدالله  ی بیچاره تو ذهنم مجسم شد که روزهای آخر، دست خالی بر می گشت خونه، می گفت:"چندتا ماهی کوچیک بدرد نخور هم که تو تور ما گیرکرده، لابد راهشون رو گم کرده بودن، انداختمشون جلوی گربه ها."حتم دارم که زن و بچّه ی عبدالله، ماه محرّم امسال زودتر از همیشه می آیند ماتم سرا تا شکم سیری از غذای نذری در بیاورند.عیال عبدلله هم عین بقیه زن های بندری، هر روز خوراک ماهی می پزد؛ یک روز قلیه، یک روز ته چین، یک روز دمپخت و شاید یک روز هم شکم پـُر یا سرخ کرده. 
 این گله ی اژدها ، چه کارها که نکرده. زیبایی های فاز سیزده هم  از چشمم افتاده، دیگر چنگی به دل نمی زند. خواهرم زل زده بود به شیشه ی ماشین. نمی دانم سراب های  روبه رو را می دید، یا عین من، فقط نگاه می کرد که یکهو زنگ موبایلم به صدا درآمد. از آزمایشگاه بود. صدای تکنسین را شناختم: "شما چند سالت بود؟ وقتی سن ام را گفتم؛ جواب داد:"با عرض معذرت؛ اشتباهاً، تشابه اسم و فامیل شما باعث شده که نتیجه ی یکی دیگه رو به شما بگیم، فقط سن تون فرق می کنه، ببخش، شرمنده!" خواهرم هی با آرنجش می زد به پهلوم:"چه شده؟ بدون خداحافظی گوشی رو قطع کردم  به خواهرم گفتم باید برگردیم بوشهر، بلیط امام رضا رزرو کنی