اتحاد خبر - مهشید شهنه مطلق: برازجان یکی از مراکز تمدنی در دوران هخامنشی به‌ شمار می‌ آید. اطراف برازجان می‌ توان مناظر زیبایی از نخلستان‌ ها دید. این نخلستان ها متراکم‌ ترین نخلستان‌ های کشورند. همچنین دژ برازجان (کاروانسرای مشیر) از بزرگ‌ ترین بناهای تاریخی استان بوشهر است.

۱۲ اسفند ماه آغاز گرده افشانی نخل ها علاوه بر اینکه به عنوان روز برازجان شناخته می شود در تقویم ملی نیز به عنوان یک میراث فرهنگی ثبت شده که افتخاری در سطح ملی نصیب مردم برازجان و حتی دشتستان می شود.



در حال حاضر و طی سال های اخیر شهر برازجان در حوزه زیبا شناختی بصری، شهرسازی و فرهنگی از قبیل: نصب المان های زیبای شهری در مکان های مختلف شهر، طراحی میدان های مرکزی شهر، طراحی ورودی شهر و در حوزه فرهنگی از قبیل براگزاری جشن ها، کنسرت ها و همچنین در حوزه هنری برگزاری تئاترها و... پیشرفت قابل توجهی داشته است.

به مناسبت روز برازجان به سراغ چند شهروند برازجانی رفتیم و پیشنهادات آن ها را در خصوص پیشرفت و زیباسازی این شهر می خوانیم.

پریسا گرمسیری نژاد یکی از اساتید دانشگاه رشته معماری در تعریف شهر می گوید: شهر جایی است که انسان وجود دارد پس خود شهر متولد اندیشه انسانی و انسانیت است.

او پیشنهاد خود را برای پیشرفت شهرش در حوزه شهرسازی و معماری اینگونه بیان می کند: در رابطه با شهرسازی و معماری از شهرداری برازجان انتظار می رود که برای زیباتر ساختن شهر از نظر بصری کارهایی از قبیل رنگ آمیزی گذرگاه ها، دیوارهای خالی در سطح شهر، باغچه های کوچک در جلوی معابر و خانه ها، نیمکت های زیبا، سطل زباله های فانتزی و بسیاری از راهکارهای خلاقانه دیگر که باعث زیبا تر شدن شهر می شود را می توان انجام داد.

علیرضا نگهبان برازجانی یکی از مهندسین عمران برازجان می گوید: برای پیشرفت شهر برازجان اصلاح سرعت گیرها، خط کشی معابر، نقاشی دیوار های خیابان ها با هدف ترویج اصول شهروندی، تصویب پیشنهاداتی در شورای شهر برای افرادی که بافت فرسوده وخانه های گلی حاشیه خیابان ها را تخریب و شروع به ساخت مغازه می کنند که مورد تشویق شهرداری قرار خواهند گرفت، خریداری و نصب مبلمان شهری که یکی از نیاز فوری شهر است، افزایش پارکینگ‌ های عمومی و نبود پارکینگ به اندازه کافی، باعث پارک ماشین ها در هر کجای این شهر شده است که از عوامل تاثیر گذار در پیشرفت این شهر به حساب می آیند.

عبدالخالق عبدالهی در این باره می گوید: مشارکت همه اقشار جامعه در فرایند تصمیم گیری مدیریت شهری خصوصا آنان که از نظر جناح، تفکر و عقیده متفاوت می اندیشند به پیشرفت شهر برازجان کمک می کند.

سروش گرمسیری نژاد مدرس دانشگاه رشته معماری در پاسخ به پیشنهادات در حوزه پیشرفت شهر برازجان گفت: بالا بردن سهم مشارکت مردمی در مدیریت محلی به رویکرد توسعه پایدار، رعایت نظام سلسله مراتب شهری در فرآیند طراحی شهری، بالا بردن کیفیت سیما و منظر شهری، بالا بردن خوانایی، تناسبات بصری و بالا بردن سهم پیاده راه ها در اجرای معابر و شریان های شهری از عوامل تاثیر گذار در پیشرفت این شهر است.

از آنها می پرسم که کدام قسمت شهر را بیشتر دوست دارند و کجای این شهر حس بهتری به آنها دست می دهد، آن ها در جوابم پاسخ می دهند:

پریسا گرمسیری نژاد با چهره ای شیرین و آرام می گوید: من خیابان بعثت را دوست دارم زیرا یک خیابان جدید در شهر برازجان و به دور از شلوغی شهر و ازدحام جمعیت است.

او ادامه می دهد: به دلیل ایجاد فضای سبز در حاشیه خیابان بعثت، دارا بودن یک دید بصری مناسب، همچنین مانند یک محله و دارای نظم خاصی است.

علیرضا نگهبان مردی ۳۷ ساله است که خود در رشته مهندسی عمران تحصیلات خود را گذرانده است او در این باره گفت: خیابان دکتر علی شریعتی در ذهنم نقش بسته است. زیرا یکی از قدیمی ترین و مهمترین خیابان های شهر است و اینکه این خیابان محل رفت و آمد کسبه و بازاریان بوده و است.

عبدالخالق ژورنالیستی کاربلد با مرور به گذشته گفت: به دو‌ دلیل خیابان کلیجای برازجان را دوست دارم دلیل اولش را نمیتوانم بگویم اما دومین دلیل این است که در خیابان کلیجا به دنیا آمده ام.

سروش گرمسیری نژاد جوانی ۳۷ ساله است؛ او از خیابان شریعتی برازجان می گوید: او به خیابان دکتر شریعتی علاقه دارد به این دلیل که محلات این خیابان (که بنابر اسناد مکتوب زمانی به شکل دره از وسط شهر برازجان عبور می کرده) و بعدها دارای نقش ساختاری شده است محل سکونت بسیاری از بزرگان و طوایف برازجان بوده و هم اکنون نیز با نقشی که این خیابان به عنوان یکی از معابر مهم اتصال چندین معبر حرکتی و خروجی به سمت مرکز شهر ایفا می کند، احساس تعلق خاطر خاصی در اذهان ایجاد می کند.

نام برازجان برای کسانی که در آن شهر زندگی کرده اند حس خوبی به همراه دارد از آن ها می پرسم که با شنیدن نام برازجان چه چیزی به ذهنتان می رسد؟

پریسا مدرس دانشگاه رشته معماری با خشنودی و لبخند بر لب در پاسخ به سوالم می گوید: در کل حس انسان مفهومی پیچیده نسبت به محیطی دارد که در آن زندگی می کند که در اثر تطابق استفاده از مکان به وجود می آید و حس من نسبت به شهرم این است که برازجان در کنار نقاط قوت زیادی که داراد دارای ضعف هایی هم هست که همه ما به آن آگاه هستیم ولی با تمام این تفاسیر برازجان وطن من است و دوستش دارم.

علیرضا در آن لحظه با جابجا کردن کیفی که در دست داشت پاسخ داد: خب اولین حسی که از این اسم به ذهنم می رسد فقط خونگرمی و صمیمیت مردم جنوب است که همیشه معروف به خونگرم بودن هستند.

عبدالخالق مردی ۴۴ ساله است او از علاقه و حسش به شهر برازجان می گوید: با یادآوری نام برازجان، حس عشق و‌ دوست داشتن به ذهنم متبادر می شود.

سروش که دانش آموخته رشته شهرسازی است شهر خود برازجان را دیاری جاویدان سرشار از مهر و عطوفت می داند.

در آخر از آن ها درباره خاطرات حسرت آلود گذشته شان در شهر برازجان می پرسم و آن ها را به گذشته می برم.

عجیب است یاد و خاطرات زمانی که برای هر یک از انسان ها باز کردن ورق قدیمی از زندگیشان است. حالِ آن ها با پرسیدن این سوال به زمانی می رود که روزهای تلخ و شیرینی را برایشان رقم زده و آن ها با این خاطرات به گونه ای دست و پنجه نرم کرده اند، آری چنین است برگ برگ زندگی انسان ها.

پریسا ۲۷ ساله با تامل و مرور به خاطرات گذشته و با چکیدن اشکی از گوشه چشمش می گوید: خیابان شریعتی و کوچه هایش برای من نوستالوژی و خاطره انگیز هست چون در این مکان خاطرات کودکی ام نهفته و روزهایی را در آن کوچه ها گذرانده ام که گویی آینده ام را رقم زده اند.

علیرضا در پاسخ به سوالم ادامه می دهد: دژ برازجان خود نمونه بارزی از تاریخی بودن این شهر است و این بنای تاریخی بهترین نوستالژی شهر می باشد.

روزنامه نگار برازجانی نیز می گوید: یادش بخیر دوارن بچگی ما، با اینکه کمتر کسی کفش و دمپایی داشت اما از سر صبح تا بوق سگ، با همبازی هایمان پای برهنه توی کوچه ها سگ دو می زدیم. از بس به سنگ و کلوخ کوچه پیشپا زده بودیم همیشه خدا انگشت و ناخن پایمان زخم و زیلی و کهنه پیچ بود. بخاطر دارم همسایه ای داشتیم که چون مدتی در آبادان زندگی کرده بودند لفظ قلم و شهری حرف می زدند مثلا سرِ ظهر که می شد مادرش درِ حیاط را باز می کرد پسرش را صدا می زد و می گفت: بیا ناهار بخور ... دیگران را نمی دانم اما من تا آن زمان نمی دانستم "ناهار" چیست چون هر وقت مادرمان صدایمان می زد به لهجه غلیظ برازجانی می گفت: بیاین "چی" بخورین یا نهایتا خیلی که می خواستند "کتابی و دیگری" حرف بزنند می گفتند: "بیاین چاس بخورین ". یکبار از یکی از بچه ها پرسیدم: ناهار یعنی چه؟ جواب داد: بنظرم همون نار یا انار خودمون باشه. و من در آن عوالم کودکی با خودم فکر می کردم یعنی اینها هر روز ظهر "انار" می خورند؟. بالاخره یک روز که دو نفری توی حیاط خانه شان بازی می کردیم ظهر که شد مادرش صدایمان زد و گفت: بچه ها بیاین ناهار بخورین. پای سفره که نشستم دیدم غذا نان و بادمجان سرخ کرده است. یواش به دوستم گفتم: پس کو انار؟ دوستم گفت: ناهار که کسی انار نمیخوره و من آن روز تازه فهمیدم که ناهار چیست. یادش بخیر امروز سی سال از آن روزها می گذرد و با اینکه می دانم "ناهار" شیک و مجلسی و با کلاس است اما "چی" و "چاس" برازجانی را ترجیح می دهم چون "چاس" خیلی اصیل تر، ساده تر، با صفاتر و خوشمزه تر از ناهار است.

دانش آموخته رشته برنامه ریزی شهری خاطرات خود را اینگونه بیان می کند: باتوجه به اینکه در زمان قدیم جهت تامین آب شرب ساکنین مخزن آبی در خیابان امام خمینی کنونی (اواسط آن) نصب بوده و به عنوان یکی از نشانه های شهری در زمان خود قلمداد می شده (تا جایی که نام خیابان منبع در اذهان باقی مانده) و می توانست یکی از نمادها یا نشانه های شهری نیز باقی بماند. یکی از نوستالژی هایی است که در ذهن کودکیم نقش بسته و هر موفع از مکان نصب آن تردد میکنم احساس خاصی نسبت به آن مکان دارم به نوعی یاد باد آن روزگاران یاد باد.

روز برازجان گرامی باد.

"برازجان برتر از جان"