ارنک باشی:

امروزه بچه هایی که به مدرسه می روند صبحانه مفصلی دارند مملو از نان و پنیر و کره و مربا و تخم مرغ و حتی عسل و خامه و کرم کارامل ... اما این بچه ها یا صبحانه نمی خورند یا اگر چیزی بخورند از روی بی میلی و به قول معروف "لقمه ی سرِسیری " است... ا

ما دوران ما فقر و محرومیت بیداد می کرد به قول دوستی: وعده های غذایی ما صبحانه ، نون با چای ، ناهار چای با نون ، شام هم  نون - چای  بود ... از اینها که بگذریم صبحانه ما معمولأ نان محلی قاضی شده یا همان نون کادی بود با چای کم شکر ، گاهی هم نان نازک نم زده با یک استکان شیر و به ندرت یک تخم مرغ نیمروی  کم روغن سفت پز هم  توی سفره می گذاشتند ...

خانه ها پر جمعیت و بچه ها همیشه گرسنه بودند پس طبیعی بود هر چه از سنگ نرم تر جلویشان می گذاشتند با اشتها می بلعیدند و بعد سر فرصت ان را می جویدند ...

تازه همین تخم مرغ هم لاکچری بود و نصیب هر کسی نمی شد ، دوستی تعریف می کرد : من هر روز صبح می رفتم دنبال یکی از دوستانم تا با هم به مدرسه برویم اما من و دوستم همیشه ی خدا دیر به کلاس می رسیدیم ...

علت؟ هر روز در سرمای زمستان باید کشیک می دادیم تا دیگون گل باقالی شان تخم بگذارد مادرش آن را نیمرو کند او بخورد بعد برویم مدرسه ...

این دیگون آنقدر قد قد می کرد ، جا بجا می شد و می رفت و می آمد و ما را معطل می کرد تا زنگ کلاس را بزنند بعد تخمش را می گذاشت ... دوستم می خندید و می گفت : خدا می داند بخاطر یک تخم مرغ کوفتی معلم چقدر تنبیه مان کرد  خلاصه اینکه درس و مشق و نمره انضباط دوران دبستان ما به تخم یک پرنده جامگیرک  خاگ پیچ بند بود