*مرضیه غلامشاهی:


آنان که محیط فضل و آداب شدند

در جمع کمال شمع اصحاب شدند

ره زین شب تاریک نبردند برون

گفتند فسانه ای و در خواب شدند

شعر ناموس جان است و شاعر راوی دل، در شعر وجود خویشتن را گسترده می کنیم و جهان آفریده میشود.

به گفته ی هانا آرنت «تا زمانی که قصه نگوییم فاقد جهانیم» و من فکر می کنم تا زمانی که شعر نگوییم یتیم زاده ی جهانیم، چه بسا یک بیت انسان بیافریند
از شاعران نوشتن یعنی به قلم آراستن درون و این اصلا کار آسانی نیست، اگر شعر را بازتاب سویه ی فردی آدمیان بدانیم ازاین رو به ناخودآگاه نسبت دارد
دستبرد درون آدمیت و این دست آورد شیرین جان نخواهد گرفت مگر ارتباطی که مخاطب با دنیای بدون مرز قلم و اندیشه شاعر به واسطه ی خوانش و درک آثارش برقرار می کند.

از دید جامعه شناسی سهم مردگان در ساختن جامعه بیشتر از سهم زندگان است همچنان که سهم ما در ساختن جامعه و فرهنگ آیندگان بیش از آیندگان است.

شعر یک هنر زبانی ست زبانی که به ما امکان می دهد خیر و شر بسازیم و بر اساس آن خانه و شهر بسازیم.

زبان شاعرانی که افلاطون حکم به تبعید آنان از آرمان شهر می دهد و اما زبان شاعرانه با زبان عقل محوری که ارسطو از آن یاد می کند هم نسبتی ندارد
هایدگر می گوید: آدمی به واسطه ی زبان است که فکر می کند و نه اینطور که اغلب می پندارند.

گستره ی اندیشه ی شاعران کلام است و در تمام این سطرها نام مرحوم کوهی جان می گیرد.

شاعری مردمی که شعرهایش هم لالایی مادران است آنگاه که تمام خویشتن را هنگام بافتن در جعد گیسوان دخترکانشان پنهان می کنند و هم بازدم مردی تنها در عبرت تاریخ، کوهی همچو برجی پیر و میراثی روشن در ادبیات فولکلور مردم جنوب ماندگاری می کند.

شاعری که با تمام بیداری و هوشیاری باز خویشتن را در خواب غفلت می بیند:

جوانی رفت و پیری هم عنان شد

بهار عمر را فصل خزان شد

همه در خواب غفلت بود «کوهی»

ندانم عاقبت بر من چسان شد

و آیا به راستی شعر جز این است؟ تمام حرف بر سر حرفی ست که از گفتن آن عاجزیم