*دی سامی

میگن محجعفر اوسو که بچه بی با ایکه تو دهات زندگی میکرد و چیپونم بی، اُما خیلی پاک و چِپَل میکرد و حتی تو لیوان کسی یم اُو نمیخارد؛ خوشم همیشه میگو مو تنها چی که وِرُم پاکه وُ میفهمُم کِسی توش اُو نمیخاره سِرِ کتریه؛ وُ عقلِ جن هم نمیرسی که بره تو سر کتری اُو وُ چی بُخاره.

حتی پسندش نِبی کسی لِواسلشه بشوره، خُوش میشستش واصن راضیش نبی که کسی دس قِدِ خوش و اثاثش بزنه اُما پِی لنگ شلوار دِیش صورتشه خشک میکرد، مِی وسایل شخصی اوسو چه بی؟ یه جومه و شلواری بِرِشون بی، یه دِسِ لِواسی هم سی عوضیشون داشتن، همی هم آشیشون بی هم فراشی؛ تازه دمپایی هم نداشتن، پِی پِتی میگشتن.

یادمه یکشه دده ش یه پیش پُویی زَه وُ پَسِه ی پاش خارد وسط بشقابَ خرماییِ محجعفر که تو دِلِ هال ناده بی و خُرمُیَل لَه واوی، اینایم پاکی رنگشون زرد واویده بی که دِیش جلی راساوی تا محجعفر نومده خرمایله تو دوریکو علد کرد، محجعفرل اومه تکمیل پِی ارده زدش و هیچم نفهمید؛ دوسِلِشم میفهمِسِن ای دلش چپله وقتی میمِدِن خونشون سی عمدا قاشقه لیس میزدن مینادن ری برنجش.

محجعفر تا خونه ی بواش بی خو اخا مخا میکرد اما زن که اسد سنگم بدادیش میخارد؛ دِی عودو خو تا لنگ ظهر خوسیده، ظهر وِرمیسه دوتا قاش بادنگون و دوتا دونه ی خاگ تو هم میکنه که بِل چِنه غذای شمالیه، محجعفرم پی آب و تاب میخاره و تعریف میده، اُما بادمگون تماته ی ای خاشی دِیشه نمیخاره.

سِرمَند پِرچ روغنی که خالوم دِم درشون رخته بی، خُوش و دِی عودو یَک رِکُ رُسوُیینی کردن که بیو بر سِیل؛ خلاصه که ای آدم دی عودو هم مث خوش کرده، بقول دی خدا بیامرزم دوتا بور که ور هم بییَندی یا هم طَهو ویمن یا هم رنگ.