راضیه بهیان نژاد*

تو دانشگاه دوستی داشتم به نام صدیقه که از بس صاف، صادق و صمیمی بود اسمشو تو گوشیم سه صاد سیو کرده بودم. او از میان نــــــــُـــه دختر خانواده دختر سومی خانواده بود.
ساده، صمیمی، پاک و بی آلایش، دانشگاه ما مختلط بود او با اینکه زیبا بود و جذبه داشت اما هیچ دانشجوی پسری جرات نداشت حتی باهاش هم مسیر شود و او الگوی خوبی برای آنانی بود که نمی خواستند ملعبه دست دانشجو نماها شوند.
گاهی که خلوت می کردیم او برام قصه زندگیش رو میگفت.
گفت تو برازجون ما و در محله ما (........) عطش پسر زائیدن بسیار بالا بود.
مادرم با من سه دختر زاییده بود،
سفسطه ها و مُنگ مُنگ مادر بزرگم برای پسردار شدن بابام، اوقات همه را زهر هلاهل کرده بود.
مادرم داشت رو به زردی مینهاد، نحیف و مردنی مینمود، اگر همه می خندیدند او فقط هنر می کرد گریه نکند.
هرکس سر هر امامزاده یا پیری میرفت یه تکه شُرسوز تبرک میکرد میاورد و به ده ها شرسوز قبلی به الخلک مادر دردمندم می بست.
به گونه ای که تابستان تن مادرم هم چون بهار سبز می نمود.
چندی نگذشت که دوباره حرص مادربزرگم و شتاب بابام، و امید مادرم برای پسردار شدن، آثار حملی دیگر در مادرم هویدا گشت!!
ما و همه نه ماه انتظار کشیدیم، تا اینکه در غروبی دلگیر مادر را آماده وضع حمل دیدیم. مادربزرگ فوری مرا دنبال دی قاسو (قابله) فرستاد.
من در شرایط حساس چاپار یا پیک خبر خانواده بودم. قابله آمد دست به کار شد.
پدربزرگم که آدم مومنی بود رفته بود برای دعا و التماس برای پسر روبروی خواجه خضـر امامــزاده ایستاد بود.
حرم خضـر تا خانه ما ۴۰۰ متر فاصله داشت.
غروب بود چراغای دسته چپ وموشی را روشن کرده بودند.
صدای صلواتی بلند شد، مادربزرگم از اتاق اومد بیرون تا صـواش، مثل پَصواشه.
خلاصه دختر وو سرو شکل ننه چُـــر میکه.
گفت برو سی باپیت بگو دختری دنیا اومه.
مونم مثل موشک پرشنگ هی شدم سی خواجه خضر، خبر ناگوار را ابلاغ و به محل ماموریت برگشتم، نرسیده به در اتاق زائو دیدم ننه میزنه تو گُلُپ خوش و میا گف برو سی باپیت بگو یه دختر دیگه هم یهو دنیا اومه، ما دواره تجدید قوا نکرده عازم شدیم، بووا بووا، یه دختر دی هم دنیا اومه، باپی و مو گفت فوری خوته برسن و بگو چراغله خاموش کنین و ریشه کرد طرف امامزاده و پُش سر هم پی صدی بلند میگفت خواجی خضـــر خواجی خضر منـــها بدا منها بدا دی بَسه خواجی خضر دی بَسه .
خلاصه این روند تا نه تا ادامه یافت.
عموی ما هفت پسر داشته مستمسک خوبی بود برای سرکوفت دادن مادر بزرگ به مادرم.
مادر من و ما در انزوای کامل و خانه عموی ما کانون توجه کامل بود.
مدتها گذشت، دو تا خواهر من پزشک شدند دو تا معلم زبان خارجه، دو تا دبیر ریاضی، دوتاش به بهترین پزشکان شهر ازدواج کردند، من هم رشته معماری ساختمان حرف اول را می زنم.
از پسران عمویم دوتا ساقی اند، دوتاش گردی تزریقی، دوتاش کفترباز، یکیشم که سالمه راننده شرکت آرد است.
★یه روز به پدربزرگ گفتم بابا چرا گفتی فوری بگو چراغا را خاموش کنند گفت ایطو که بوا تو هوویس خبر میووردی، گفتم اِی ای چراغ روشن بووه دیت تا صب دختر میاره، اما الان پشیمونوم.

*خاطرات دوره دانشجویی دانشگاه آزاد دشتستان

 
🔹شخصیت های داستان تخیلی و برای اثبات پدیده زشت پسرمحوری است.