"محسن صدیق"

محفل ادبی و شعرخوانی در روستای خلیفه ای چند شب پیش برگزار شد و استاد فرج الله کمالی شاعر نامدار دشتستان و استان بوشهر قطعه ای به این مضمون سرود :

فروکش کرده شمع خانه عشق
دگر سرد است این کاشانه عشق
دریغا جغد پیری نوحه خوان است
نشسته زشت بر ویرانه عشق

ساعاتی پس از برگزاری مراسم بود که اخبار خداحافظی استاد کمالی شاعر شهیر دشتستان از عرصه شعر خوانی به علت پیری و ضعف قوای جسمانی ، از لا به لای انبوه خبرهای جور واجور در فضای مجازی از جمله خبرهای تلخی بود که منتشر گردید.
به این منظور پس از پرس و جوی موضوع از ایشان در کمال فروتنی اظهار میداشت کما فی سابق در کنار شاعران نسل جوان دشتستانی خواهم بود و در محافل ادبی حضور خواهم یافت اما دیگر شخصا پشت تربیون او را نخواهیم دید.

باید باور کنیم که استاد کمالی وفادارترین فرد به شعر محلی در تاریخ دشتستان تا به امروز بوده کما اینکه علی رغم اشراف و توانایی منحصر به فرد او در زمینه شعر نو و زبان معیار ، همواره محلی سرایی را پیشه نموده و کمتر رو به شعر نو آورده است.

گر چه بعضی از اهالی فن بر این خصیصه گاها خرده گرفته اند!
اما بدون شک عشق و علاقه او به سرزمین مادری و خاک دشتستان  در کنار شخصیت خاص او از عوامل اصلی گرایش ایشان به اشعار محلی بوده است. 
کما اینکه هر دم  در واژه واژه های شعر او دشتستان و دشتستانی نفس کشیده و دمیده است.
کمالی همواره چهره رسانی نداشته و هیچگاه به این موضوع علاقه نشان نداده است و همیشه بی آب و تاب سرودن و بی رنگ و لعاب از برابر دوربین ها گذشتن اصولی بوده که تا امروز بر آن صحه گذاشته است.
بدون شک کار این قلم و نوشتن از اساتیدی چون کمالی که عمری خود طلیعه دار شعر و ادبیات میباشد چون زیره به کرمان بردن است.
لذا واژگانی گرچه ناهمگون "تحت دلنوشته" اما برگ سبزی چون تحفه درویش تقدیمی به ایشان :
 
گذشت عمر و همچنان تو بهترین بهانه ای...
دوران منحوس جنگ بود و زمستانهای سرد و زمخت ، بیشتر شبها شهر در سکوتی جانفرسا و خاموشی مطلق، سر در چادر نیلینه خود می برد .
به پاس بدعت شونشینی و این سنت دیرینه در دشتستون ، شبها فانوسی بود و نوری نحیف که انیس و گرما بخش محفل شروه خوانی و فایز خوانی بود که قدمتی به درازنای تاریخ این دیار داشت.

حضور کوچک ترها در این بزم ، منوط بود به هزار اما و اگر...تنها خاطره باز مانده از آن شبها شنیدن صدایی آشنا از مردی غریب بود!!

روزها مخیله خیالم درگیر "قمرو" بود و "برازگون" سخت است نسل قلم و کاغذ بودن و دل سپردن به کیبوردی بی جان و بی روح... و امشب من چه کودکانه قلم را بهانه میکنم برای از تو نوشتن، آری تو هنوز بهترین بهانه ای...هنوز بهترین خیال شبانه ای...امشب که قطرات شفاف و اندوهگین این آسمان را چشم براه بودم ، چتر خاطرات را باز کردم ، بل در زیر باران خاطرات جانی دوباره گیرم.

و سخت تر اینکه نه این خاطرات با تو پیر میشوند و نه تاریخ انقضایی دارند. گرچه این خاطرات بی صداتر از سکوت میباشند اما چه شوری  در جسم نحیف و افسرده هر دشتستونی می اندازد...

امروز که گویی این خاطرات طناب داریست که به گلو ی همه ما چنگ انداخته بیش از هرچیز دلتنگ یک " حس" خوب می باشیم.
خاطراتی که در قهقرای سکوت فریاد می دارد که عمیق ترین درد زندگی مرگ نیست بل داستانهای ناتمام زندگیست.

گر چه از آن شو نشینی های شبانه خبری نیست که نیست، هر چند از شروه خوانی شبهای زمستان اثری نیست که نیست، اگر شب نشینی های شبانه به تاریخ پیوست! یا اینکه شروه خوانی امروز زبانی بس غریب دارد، اما همچنان «تو » و اشعار تو سفیر صلح و پیوند نسلهای این دیار بوده است .
امروز که مثل دیروز مثل هر روز از عشقی شصت سال و یه چی بال سخن گفتی...آری اینک و امشب در دل پیر این شهر چه خیالها نقش میبندد، و در هر پرده چه سازها میزند، و چه نغمه ها که ناخواسته می سراید...
آری...
 تو همچنان شهره ی شهری به عشق ورزیدن!
 عشقی از نوع آب و خاک...
امروز هم مثل دیروز مثل هر روز، سالیان درازیست که آسمان این شهر بوسه بر پیشانی بلندت را آرزو میکند...
سالیان درازیست که مردمانی خسته، با تبانی یاد "قمرو" تا بنگ خروس خوانان به عمق حیات رفته اند.
 گر چه جانکاست که غصه های دیروز مونس قصه های امروز شود ،
اما زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی است
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد!
چه نکوست و چه زیباست هنری که قبای پرنیانیش بوی این خاک دهد، بوی خاطره دهد و دلتنگی ...و چه نکوتر از گرد افشانی مرام و مهربانی برای مردمانی از دیار مهرورزان...
آری امروز که برارتفاع نامت چون تاج نخل های سبز دشتستان  ایستاده‌ای ، نامت را فریاد خواهم زد برای روییدن دوباره بهار، در زمستان سرد اندیشه! ای بهار ای فقید کلمات مخدوش بر دهان افسرده! وقتی مهربانی ات از دور احساس می شود، وقتی تو با همه چیز این خاک در آمیخته ای، پس این فاصله ها را باور مکن ،
سالیان درازیست که درگلخانه دلهای رنجور و خسته این خاک تخم محبت و عشق کاشته ای، پس همیشه باش، همیشه در مسیر نسیم سحرگاهان باش تا بوی مهربانیت جانی تازه به این شهر خسته بخشد، چرا که بسیار خسته ایم...
تو که امروز حدیث کهن شبانه را به ترنم و ترانه تبدیل نمودی...
 باور کن این فاصله ها دروغ است...
 ای که واژه هایت زیباتر از ترنم بهار، چه خوب می دانستی ما خشم فرو خورده هر طوفانیم خود را در خود تکرار کن...
به راستی ناراحت شدن از یک حقیقت، بهتر از تسکین یافتن با یک دروغ است... گویی جهانی که بدون اراده انسان را در خود فرا گرفته و انسان بدون اراده در این کمدی رویده است.  و این روزگار چون آفتی پنهان و پیدا ما را تباه می کند و اراده و آرزویمان را ندیده می گیرد.
اما همچنان تو بهترین بهانه ای چرا که سالهاست به ما آموختی عشق بهترین بهانه ایست برای زیستن اگر از نوع آب و خاک دیار خود باشد همواره زیباترین خواهد ماند و به تاریخ خواهد پیوست.

چون پیر شدی "حافظ" از میکده بیرون آی

"آخرین روز پاییز یکهزار و سیصدو نود و هفت"
    "محسن صدیق"