«خُو»

جِرونِ ظهرِ توسون بی، برازگون خالی از جون بی
گِمونُم کارِ شیطون بی، تو خُو دیدُم که بارون بی
مُو شی بارون وُ دُو بیدُم، نِ یادُم بی که خُو بیدُم
نه فکرِ نون شُو بیدُم، نفهمیدُم چه سامون بی
زمین کالَل پُرِ اُو بی، یِهَل گندم یِهَل جُو بی
نِبی چی کانِه پاکْ نو بی، هَمِی دنیا گُلِسّون بی
دِرومَه پِی خِوَر اَفتو، بشوره سِرْشِ تو بَهلو
چنون زُر میخِه تو زُرنو، که انّا اُینه گردون بی
زمین مَس بی هوا مَس بی، بلاتَش مِی هوا مَس بی
گُوَر پِی گِرقلا مَس بی، خروسم دُورِ دِیگون بی
حواسِ پازنِ نَرگل، سه چیشی رفته ور ْ تیشتر
نِه شوکی بید و نِ شُوپَر، اُما کُمتَر فراوون بی
تو صحرا و خِشَم رفتُم، پریشونی نِواجُفتم
بغیر از زُلفِ دِلدارون،که بی منّت پریشون بی
محبّت دِمْ درِش وا بی، سی پاکْ خلقِ خدا جا بی
خونَش وَخمِ مدارا بی، خلاصه عشقْ ارزون بی
صفا چالَش پُرِ تَش بی، وفا دیدِی دلِ خَش بی
و ُ توریش عینِ بَرکَش بی، حِساوی باوِ دندون بی
بساطِ کینه مُرْکُر بی، وُ خارِش بارِ اُشتر بی
دوپوسه قُلفِلش پُر بیدُ راسی مردِ میدون بی
نِ تو خونه عزا دیدُم، نِ سِرْ کیچه گدا دیدم
اِیِه نالِی هوا دیدُم، فقط نالِی نِیَمبون بی
ندیدم هیچْ بُووِی حیرون، نِ دِی نیسی بِچَش نالون
نِ جِی گپ میزدن باتون، نِ جی بلبل تو زِندون بی
هَمِی مردم کُکا بیدن، هَمَش بَندِی خدا بیدن
نِ هیشکی نوکرِ کافر، نِ کس اربابِ ایمون بی
دِلَل سی هَمدِه محرم بی وُ نومِ همّه آدم بی
کجا یادِ کسی غم بی؟ لُوَل مِی غنچه خندون بی
یکی مَغمین و تَهنا بی وُ آهِش تا ثریّا بی
کسی دورِش نِ پیدا بی، سِزِیْ نامردْ قیلون بی
یِهو وَرپَرِّسُم از خُو، زدُم توریمِ مُشتی اُو
فرافر میزدُم کِشْکُو، هِنی حالُم نِ میزون بی
وُ خُم گفتُم چه ذا واوی؟ غُوارِش بهرِ ما واوی؟
چطُو شیطون رضا واوی؟ که زُندِی ایقه آسون بی
عِجَو عَودی گرفتن وَش، چِطَری کِردِنه جُورَش
چه فِیتی خونده بیدن وَش؟ که دیو جورْ لاجون بی
جِواوُم دا یِ استادی، وُ نالِی مثلِ فریادی
که دلبندی وُ آزادی وُ پابندی وُ قانون بی
کمالی وقتِ وِرسادن، بُنا  کِ  خاگِشه نادن
یی حرفَل عینِ اُو دادن وُ اُشتر پِی دِرَنگون بی