اتحاد خبر-عیسی نجفی: امروز پای گفتگوی «هديه حيدرى» نشستیم، دخترى كه از معدود مجريان نوجوان رسانه و البته جزو بهترين ها محسوب مي شود و اين روزها به الگوى بسيارى از دختران علاقه مند به صحنه و اجرا تبديل شده است. او در اين گفتگو از داستان علاقه اش به تئاتر تا عرصه ی اجرا و سختي هاي راه براي رسيدن به اهدافش مي گويد و معتقد است براي بهترين شدن در يک حرفه بايد كفش هاي آهني به پا كرد.

حيدرى مي گويد: من به توانمندى خود و جوانان سرزمينم اطمينان دارم و گويا تصميم گرفته با قدرت بيانش اين توانمندى را بهتر به آنها نشان دهد. او معتقد است آينده خوبى با ورود مجريان نسل جديد در راه است... در ادامه با ما همراه شويد تا با اين مجري جوان و خوش آتيه بيشتر آشنا شويم....

*از چگونگی ورود خود به دنياى تئاتر بگوئید؟
من از سال ٨٩ همزمان با ده سالگى ام فعاليت حرفه اى خود را در تئاتر آغاز كردم و اين در حالى بود كه هيچ پشتوانه اى نداشتم و هيچ يک از اعضاى خانواده من سابقه فعاليت در تئاتر نداشتند و خودم هم چندان با صحنه و محيط تئاتر آشنا نبودم اما علاقه زيادى به بازيگرى داشتم و همين باعث ميشد زياد به تماشاى تئاتر بروم. همين رفت و آمد ها به تئاتر باعث شد كه به تعدادى از كارگردانان معرفى شوم.
جالب است بدانيد در اولين تجربه تئاترم، نقش اول را به عهده داشتم و به نظرم سپردن نقش اول به يک دختر بى تجربه، كار سختى براى تيم اجرايي بود اما همیشه از آنها ممنونم كه به من اعتماد كردند.

*بعد چه اتفاقى افتاد كه وارد عرصه اجرا شدى؟
حدوداً يک سال بعد از شروع كارم در تئاتر، توسط تعدادى از تهيه كنندگان تلويزيون، در حوزه اجرا استعداديابى شدم و اينگونه شد كه من به دنياى حيرت انگيز اجرا و صحنه و تلويزيون قدم نهادم.
وارد شدن به تلويزيون دنياى مرا به طور كلى تغيير داد؛ مي توانم بگويم از آن زمان به بعد خودِ واقعي ام را پيدا كردم...

*و بعد از وارد شدن به تلويزيون چه اتفاقى افتاد و براى تقويت اجرايت چكار كردى؟ دوره آموزی هم برای اجرا رفتى؟
خير، من هيچ كلاسى نرفتم و خودم شروع كردم به تمرين و مطالعه درباره اجرا، تلويزيون، دوربين و مخاطب. خب من آن زمان ١١ ساله بودم و فقط استعداد داشتم؛ همين! و براى مجرى گرى استعداد به تنهايي كافى نيست بلكه بايد مطالعه و تمرين روزانه داشته باشى، بايد مخاطب را به خوبى بشناسى، دوربين را بشناسى، فنون اجرا را بشناسى و مهارت هاى بسيارى بياموزى. پايبند بودن به مطالعه و تمرين روزانه كار سختى براى مجريان محسوب مي شود ولى خوشبختانه من تا امروز به آن پايبند بوده ام.
سال ١٣٩٥، بعد از چند سال تمرين و مطالعه، وارد يک مسابقه سخنرانى شدم كه نامش مسابقه سخنرانى تريبون بود و در دانشگاه تهران برگزار میشد. من براى اولين بار تصميم گرفته بودم وارد يک رقابت حرفه اى با همكارانم بشوم و مقام اول را در اين مسابقه كسب كردم.
سال ١٣٩٦ وارد يک رقابت سخت تر شدم؛ در جشنواره مجريان صحنه ايران شركت كردم، اجراى كودكان كار من كه ميليون ها بار در فضاى مجازى به خصوص يوتيوب و اينستاگرام ديده شد، مربوط به همين جشنواره بود.
جشنواره به اين شكل بود كه اگر در مرحله رقابتى كه پيش رويت بود اول ميشدى مي توانستى به مرحله بعد راه پيدا كنى و براى اولين بار در اين جشنواره، من به عنوان يک نوجوان توانستم در تمام بخش هاى رقابتى، حتى رقابت با ده مجرى برتر صحنه ايران، مقام اول را كسب كنم و عنوان پديده سال ٩٦ را كسب كردم و تا به امروز اجراهاى صحنه اي بسيارى در سرتاسر ايران داشته ام.

*برنامه اين روزهايت چيست؟
هم اكنون مجرى آيتم كتابخوانى برنامه كتاب باز در شبكه نسيم هستم و برنامه تولدت مبارک در شبكه هدهد را هم اجرا مي كنم.

*در برنامه حالا خورشيد هم حضور داشتى. نظر آقاى رشيدپور درباره اجرايت چه بود و چه پيشنهادى به تو  كردند؟
آقاى رشيدپور هميشه به بنده لطف داشته اند، و اجراى من را در حالا خورشيد خيلي تحسين كردند. 
پيشنهاد هميشگى ايشان مطالعه است.

*پيش بينى ات درباره ی آينده اجرا در كشور ما چيست؟
با اطمينان، اتفاقات جديد در تلويزيون را با حضور مجريان نسل جديد، نويد مي دهم ... منتظر باشيد!

*چطور با حضور مجريان نسل جديد اتفاقات جديد هم رخ مي دهد؟
مجريان نسل جديد خيلي متفاوت تر از نسل قبل هستند،

اجازه دهيد صحت كلامم در عمل روشن شود.

*هميشه از رسالت در اجرا حرف مي زنى؟ رسالتت را  در چه چيزى مي بينى؟
من به قدرت كلام خود ايمان دارم؛ سعى كرده ام به وسيله كلامم اميد به زندگى را در نوجوان ها تقويت كنم و به آنها اطمينان بدهم كه آينده زندگى شان در دستان خودشان است. سعى كرده ام نوجوان ها را مجاب كنم كه فن بيان بياموزند و بدانند كه با كسب مهارت فن بيان مي توانند آينده بهترى براى خود و كشورشان بسازند. تلاشم بر اين بوده كه آنها را حمايت كنم تا مهارت هاي لازم براى زندگى را ياد بگيرند و بدانند كه در مدرسه بسيارى از مهارت هاى لازم را ياد نمي گيرند؛ بنابراين بايد به دنبال كسب اين مهارت ها باشند همچنين هميشه به آنها يادآورى مي كنم كه كتاب هاى خوب بخوانند و نسبت به ادبيات و زبان فارسى تعصب داشته باشند چون سليقه اين روزهاى نوجوان ها در انتخاب كتاب به شدت مرا نگران كرده است. من فقط سعى مي كنم با اين كار آينده بهترى براى ادبيات و نوجوانان ايران رقم بزنم.

*از محدوديت هايي كه در اين مسير داشتى برايمان بگو؟
اگر به هدفت عشق داشته باشى آن وقت هيچ محدوديتى وجود ندارد. به اين جمله باور داشتم و دارم.
وقتى شروع به كار كردم مشكلات زيادى داشتم، تعداد حاميان من انگشت شمار بودند و خيلي ها مي گفتند كه استوار ماندن در مسير اجرا كار هر كسى نيست و بنا بر هزاران دليل نمي توانى در اجرا موفق باشى ولى من معتقد بودم كه وقتى ميليون ها نفر در دنيا توانسته اند مشكلاتشان را پشت سر بگذارند پس من هم مي توانم.

با خودم گفتم با توكل بر خدا براى رسيدن به هدفم مي جنگم و خدا را شكر تا به امروز به تمام اهدافى كه برنامه ريزى كرده بودم رسيده ام و هنوز هم اهداف بسيار بزرگتر از اين دارم.

*از تاثیرات خانواده در مسیر موفقیت تان برایمان بگویید؟
تنها در يک جمله مي گويم : اگر خانواده ام نبودند من قطعا در جايگاه الانم نبودم.

*و حرف آخر برای كسانى كه مي خواهند وارد عرصه اجرا شوند ؟
اگر اطمينان داريد كه كفش هاى آهنى به پايتان سنگينى نمي كند پس به دنياى اجرا قدم برداريد...
علاقه مندان به مجرى گرى بدانند كه بعد از ورود به اين عرصه بايد زندگيشان را صرف تمرين و مطالعه كنند و هم چنين پذيراى سختى هاى بسيارى باشند بنابراين به نظر من بايد كفش آهنى به پا كرد و بعد در این مسیر قدم گذاشت و آغاز کرد.